Gesloten, gesloopt en afgebrand…

Vandaag staat het gebouw van Bouwkunde van de TU Delft in de brand. Dat raakt me en dat zit zo.

Als je ouder wordt verdwijnt met de jaren een deel van je leven, van je geschiedenis. Er vallen mensen weg, vriendschappen verwateren maar ook gebouwen die een tijd van belang waren in je leven verdwijnen. Dat laatste meestal als uitvloeisel van de vooruitgang maar soms om andere redenen zoals een brand.

Zo gebeurt mij dat met scholen. Vreemd genoeg zijn de scholen waar ik het eerste mee te maken kreeg, de kleuterschool en lagere school, er nog wel. In ieder geval de gebouwen en de lagere school is nu een basisschool met nog steeds dezelfde naam. Op zich best bijzonder na decennia van onderwijshervormingen en schaalvergrotingen. Maar de schoolgebouwen van na de lagere school zijn zonder uitzondering uit het stadsbeeld gewist.

In de zeventiger jaren heb ik een tijd op een middelbare school gezeten in het Bezuidenhout, een bijzondere wijk van Den Haag. Het gebouw waarin die ‘Thorbecke Scholen Gemeenschap’ huisde was een oud gebouw van voor het bombardement dat de wijk in de oorlog had getroffen. Als gebouw best bijzonder want er zaten allerlei rare elementen aan dat gebouw. Om te beginnen had het een binnenplaats met een poort met stalen toegangshek waarboven de conciërge woonde. In de hoek van de binnenplaats tussen de hoge muren was een trapje naar de ingang. De associatie met het kasteel Colditz, een duitse gevangenis voor geallieerde krijgsgevangenen die in die tijd in een tv serie in beeld kwam, was snel gemaakt. Mijn Colditz had binnen mooie brede trappen, een gigantisch gebrandschilderd raam en een verzameling natuurwetenschappelijke oudheden in grote houten kasten. Het gebouw was dus bijzonder, de schooltijd niet want het is één van de ongelukkigste perioden in mijn leven geweest. In de negentiger jaren is het gesloopt om plaats te maken voor een modern schoolgebouw.

In de tachtiger jaren zat ik op de Middelbare Technische School aan de Leyweg in Den Haag. Vrij recent is ook dat gebouw gesloopt en daarmee uit het straatbeeld verdwenen om alleen nog in mijn herinnering achter te blijven. Het was een op zich lelijk schoolgebouw maar wel speciaal ontworpen als technische school met garages voor de afdeling autotechniek beneden. Alle andere lokalen waren op de 1e en 2e etages. Het was een goede school waar ik een mooie tijd heb gehad. De herinneringen zijn in ieder geval mooi.

Nog op die school ben ik in een ander gebouw terecht gekomen aan de Withuysstraat achter de Laakkade. Een oude basisschool die als dependance dienst deed. Net als van het gebouw van de Thorbecke SG heb ik alleen herinneringen, geen foto’s. Ook die school is weg.

Na mijn school kwam militaire dient. Ik begon in Schaarsbergen aan de onderoffiersopleiding. Tsja, jeugdzonde en helemaal niet leuk. Het door de Duitsers gebouwde legerkamp is, jawel, gesloopt.

Daarna weer ben ik gaan werken op het laboratorium van PTT, het latere KPN Research. In een heel bijzonder gebouw want het was het eerste gebouw in Nederland dat als laboratorium is ontworpen en gebouwd. Met dubbel glas (10 cm tussen de ruiten) en gegoten betonnen wenteltrappen in de vleugels, een bijzonderheid in die tijd. Bovenal met een heel karakteristieke toren. Natuurlijk is ook dat gebouw… O nee toch niet, het heeft een andere bestemming gekregen. Een deel blijft behouden en verder komen er appartementen in. Maar de ziel is er uit gesloopt.

De avond HTS die ik later volgde was gevestigd aan de Wegatraat. Ook verdwenen…

En vandaag staat dus ‘Bouwkunde’ in de brand. Ik heb er een half jaar stage gelopen. Elektronica ontwerpen waarmee gemeten kon worden wat het effect is van een stalen kogel van een paar duizend kilo die op een ronde plaat gewapend beton valt. Het gebouw dreunde op zijn grondvesten als er weer eens een kogel naar beneden donderde. Het nieuws van de brand laat zien hoe etage na etage uitbrandt. Tot op de etage waar mijn stageplek was. Het gebouw zal wel gesloopt worden, er is ook een deel ingestort.

En weer is er een gebouw uit mijn verleden weg. Het effect dat het op mij heeft is dat ik me een beetje oud voel en dat wil ik niet. Weemoed ook wel want het is toch weer een soort afscheid waarbij alleen mijn herinnering blijft. Even kijken hoe het was kan niet meer met mijn ogen, alleen in gedachten. Het was een foeilelijk gebouw overigens en architectonisch is het afbranden een aanwinst voor de omgeving. Zo’n monster zal er wel niet voor in de plaats komen. Maar toch.

Ach, gebouwen verdwijnen constant. Gek genoeg ben ik altijd weer blij als ik onverwacht op een gebouw stoot dat nog net zo is als mijn herinnering me verteld.

Alice © 2008

Transgender Chronicles 33 (over gender ongemak)

Het is de rechter hersenhelft die je hierboven ziet. De linker is nog even buiten beeld. Emotioneel als ze is wil ze even niet zichtbaar zijn. Zo ongeveer is mijn brein met me bezig vandaag. De ratio kant is even in verwarring, bitjes door elkaar, oververhit want het fannetje blies niet zo sterk en de emotio kant heeft ratio de hele dag al op de hak genomen.

Wat is er aan de hand met die celletjes onder mijn schedeldak? Tsja als ik dat wist had ik dit niet geschreven vanavond. Even een reconstructie van de dag dan maar, misschien dat het me dan wat duidelijker wordt.

’s Morgens opgestaan, beetje loom en laat want gisteren was een heerlijke maar ook lange dag. En de slaap was pas laat gekomen. Wat ge-iChat, douche in, insmeren met de verschillende olietje en cremetjes, koffie gedronken, gebrunched en moeders gebeld. ‘Zal ik even langskomen voor een kop koffie, moet later de stad in want een vriendin staat daar op een soort marktje’. ‘Nou eh, doe maar niet want die anderen zijn er.’ (’Die anderen’ is moeders eufemisme voor mijn homofobe zwager en mijn transfobe zus die me al jaren niet wil zien en zich niet interesseert voor me. Die zus die te bloody stubborn is om even de foon te pakken en te vragen of de operatie geslaagd is. ‘Die anderen’ dus.) Nou ja, niet welkom bij je eigen moeder omdat ze niet wil dat het tere zieltje van mijn zus geconfronteerd wordt met haar ex-broertje-nu-zusje. Hoezo voel ik me genderfucked?

Acute pestbui dus en maar even een tijd extra gewacht voordat ik de stad in ben gegaan in de hoop dat die bui wegzakt want het is het me niet waard om de frustraties van ‘die anderen’ mijn dag te laten verpesten. Naar de tram geslenterd en van de tram naar de Fluff market. Onmogelijke ingang door - en ik had toch al meer pijn dan de afgelopen dagen - en daar zie ik die lieve vriendin tussen allerlei leuke standjes met allerlei verleidelijk leuke hebbedingen. Tasjes, riemen, knuffels, stickers, boekjes en ga zo maar door. Allemaal eigen maaksels van behoorlijk knappe creatievelievelingen. Super sfeertje want de DJ draait de hele dag mijn muziek, wow.

Andere bekende genderbenders en -switchers gezien en dus goed gezelschap. Leuke vrouw ontmoet en tijd mee gekletst over politiek, schrijven, mensen, gevoelens, verdriet, blijheid, leven, gender, seks (eh…). Dus is het een steeds leukere middag geworden naarmate de tijd vorderde. Eind van de middag helemaal blij, vooral toen we besloten om gedrieën ergens te eten.

Eigenlijk speelde de dag door gender telkens een rol. Eerst negatief want afgewezen voelde ik me ’s morgens wel. Daarna comfortabel bekend omdat er een paar bekenden uit mijn wereldje waren. Dan een onverwachte ontmoeting en een mooi gesprek waarbij het onderwerp bepaald niet verstopt bleef. En tot slot in mijn hoofd, buiten beeld van anderen. Want tegelijk met alles wat er voor gebeurde groeide er een besef dat eigenlijk al weken sluimert. Dat stomme gender zit me teveel in de weg. Constant die vragen aan mezelf:
‘Wie ben je nu echt, Alice?’
‘Wat is je identiteit?’
‘Weet je nu wat het is om je vrouw te voelen?’
‘Wil je een man of juist niet of misschien als experiment alleen?’
‘Hoe zien die anderen je, Alice?’
‘Waarom is dat belangrijk voor je?’
‘Waarom durf je niet dat stapje te maken als je een leuk iemand tegenkomt?’
‘Ben je nu lesbisch of bi?’
‘Maakt dat dan wat uit voor je, Alice?’
‘Hoe zie je jezelf over tien jaar? Over twintig jaar?’
‘Weet je wel wat het is om van iemand te houden?’
‘Waarom maak je je zo kwaad over gender discriminatie?’
‘Waarom laat je je door die transfobe lui opfokken?’
‘Ben je wel sterk genoeg om dit aan te kunnen?’
‘Je zegt dat je gelukkig bent, maar is dat zo?’
‘Weet je wel wat geluk is of eigenlijk niet echt?’
‘Hoe bevalt je leven je? Is het goed zo?’
‘Waarom vindt je jezelf dan soms niet mooi?’
‘Waarom vindt je jezelf dan soms geen vrouw?’
‘Waarom ben je bang om alleen te blijven?’

En ga zo maar door. Eigenlijk zou ik ze uit mijn hoofd willen bannen, gewoon mijn leventje leiden. Zoals een vriendin vandaag zei: wij zijn bohemiens. Neem je leven, leef het. We hebben elkaar beloofd om ons niet het leven te laten benemen door de sombere en donkere momenten maar om juist dan er gewoon weer tegen aan te gaan. Dòòrleven of je leven er van afhangt. Genieten om het genieten, gek doen, gek zijn, mensen ontmoeten. Fuck dat gender, wat maakt het nou helemaal uit. Dus zeg ik dan tegen mezelf als niemand het kan horen: ‘Ben je geen man en vindt je dat je nooit helemaal vrouw zal zijn, je bent een Alice en dat is ook wel oké.’

En aan het eind van de dag is er volslagen onverwacht een prettige onrust omdat er weer een dag is geweest waarop ik iemand heb leren kennen die me geraakt heeft. In het gesprek en met haar blauwe ogen die soms dwars door me heen gingen. Wow! Zal ik haar vaker zien?

Aan het eind van de dag is gender niet meer belangrijk maar ben ik alleen met mezelf, in een prettige verwarring. Maar wel in verwarring.

Alice © 2008

Naschrift: (M)alice was er vandaag ook bij. Alice kocht een beauty van een portemonnee, (M)alice een te gek Poptasi t-shirt). Misschien was (M)alice er vandaag nog wel meer dan Alice.

Transgender Chronicles 32 (eerste keren…)

Ja hallo, dat ben ik niet op die foto hoor. Het gaat ook niet om de dame maar om de minimalistische bekleding die ze aan heeft.

Eén van de vreemdste ervaringen bij gender transitie is dat je, ook als je al wat ouder bent en niet meer zo strak in het velletje zit, op allerlei momenten geconfronteerd wordt met iets wat je voor het eerst overkomt of wat je voor het eerst doet. Dat terwijl anderen dat soms al tientallen jaren achter de rug hebben.

De eerste keer de straat op gekleed zoals je wilt, de eerste keer dat ze je mevrouw noemen, ik heb het allemaal al jaren achter me nu. Eigenlijk dacht ik dat het wel gedaan was met die periode van toch wel spannende momenten. Niet dus.

Gisteren ben ik naar het strand geweest. Nu kom ik daar wel vaker maar deze keer was het om er met mijn lief vooral te liggen bakken in plaats van wandelen. En bakken doe je het beste schaars gekleed. Topless vindt ik wat ver gaan op mijn leeftijd maar een bikini moet kunnen niet waar? Ook al zit er zo hier en daar iets meer dan ik zou willen, slecht staat het me niet. En plotsklaps was het er weer, die ‘eerste keer’.
De eerste keer in bikini op het strand in de betrekkelijke drukte. Mensen die me zien, mogelijk aan me zien dat de vormen niet al te vrouwelijk zijn. Nauwelijks heupen, je zou denken dat er gestaard wordt. Niet dus.

Deze eerste keer gaf me weer die spanning die ik zo goed ken inmiddels. En deze eerste keer was die spanning ook in no time weer weg. Want ik viel niet op, mijn lief ook niet. Geen gestaar maar wel een lekker warme zon, zonnebrand, zonnebril, zand en zee. Voor een middag en avond was de wereld weer heel mooi. De vrijheid om gewoon lekker op het strand te kunnen liggen kletsen was fantastisch. Vakantieplannen doorpraten en ondertussen het zand tussen mijn tenen voelen. Veel te lang niet gedaan, niet durven doen en gisteren kon het weer, eindelijk.

Ze zullen nog wel af en toe ineens om een hoekje liggen, die eerste keren. Het hoort er bij, ik weet het. Maar het blijft een vreemde en bevreemdende ervaring. Tegenwoordig altijd mooie ervaringen die me telkens weer een beetje completer maken. Voor een ander niets speciaals, voor mij op die momenten wel om daarna ook voor mij niet meer speciaal te zijn. Morgen ga ik in mijn eentje weer lekker het strand op, eventjes genieten.

Alice © 2008

Gisteren was het ‘Pangea day’

http://www.pangeaday.org

Het klinkt allemaal erg leuk, maar waar gaat het eigenlijk over? Een ‘day of love’ in 2008 in plaats van ‘the summer of love’ in ‘68? Heel positief hoor, de wereld samen brengen door film, alleen duidelijk aan (cinematografisch) Nederland voorbij gegaan…

Alice 2008

Lantarenpalenkolder: overheid spoort niet…

Een van de 1650 lichtmasten in de middenberm van de A12, hier tussen Zoetermeer en Den Haag, met een gekleurde ring. FOTO JACQUES ZORGMAN

Uit het Algemeen Dagblad:

‘Regenboogroute’ A12: 120.000 euro

DEN HAAG - Nederland heeft sinds deze week een heuse regenboogroute. Donderdag is de laatste van in totaal 1650 kleurrijke stroken bevestigd aan een lichtmast in de middenberm van de A12. Op deze manier worden gebruikers van de rijksweg tussen Den Haag en de Duitse grens speels gewezen op het landschap dat zij doorsnijden.

,,We hebben gekozen voor vier symbolische kleuren,’’ stelt woordvoerder Julia Linsen van Routeontwerp, dat namens de ministeries van Verkeer en Waterstaat, Vrom en LNV ‘de samenhang tussen snelweg en omgeving probeert te versterken’. ,,Rood staat voor stad, paars voor wonen, werken en recreatie, lichtgroen voor weide en donkergroen voor bos.’’

Het kleurenschema is een gezamenlijk idee van Jan Brouwer, rijksadviseur infrastructuur, en Routeontwerp. Het realiseren van de regenboogroute, die een definitief karakter heeft, kostte inclusief het aanbrengen van de gekleurde stroken 120.000 euro.

Commentaar:

Voor zo ongeveer anderhalf keer het bedrag dat de overheid de komende jaren per jaar over heeft voor verbetering van emancipatie van transgenders en transseksuelen zijn er dus enkele honderden lantaarnalen voorzien van banden in regenboogkleuren. Dit tekent eens te meer een overheid die niet weet hoe prioriteiten te stellen. Kleurtjes op lantaarnpalen zijn belangrijker om mensen zich te laten realiseren in welk landschap ze over de A12 tuffen dan het ongedaan maken van de maatschappelijke achterstelling die transgenders in Nederland nog dagelijks aan den lijve ondervinden.
Welk een ongebreidelde waanzin is dit. En vooral wat een waanzinnige overheid bestiert ons land. Schande!
In onparlementaire termen: het interesseert me daarbij geen moer dat dat geld uit een ander potje komt dan de flutfooi die dit kabinet besteed om de eigen onkunde rond de problematiek van transgenders te bestrijden. Het blijft belastinggeld.
En op zijn haags: zijn ze nu helemaal van de ratten bezeken?
Ja ik ben hier behoorlijk kwaad over, wat een flauwekul is dit, het moet niet gekker worden!

Misschien is het enige positieve dat de regenboogkleuren zijn gebruikt (leven, natuur en karakter zijn al op paal gezet hiermee). Misschien kunnen we vanuit LGBT perspectief er nog iets ludieks mee doen. Roze ringetjes toevoegen of zo? Ja, laten we op de komende roze zaterdag massaal de A12 palen van roze ringetjes voorzien, misschien wil die ex wetenschapper Plassterk er wel wat subsidiegeld insteken nu we toch belastinggeld over de balk aan het smijten zijn.

Alice © 2008

Parkour girl power and jumping guys…

Soms komt er iets ontzettend leuks langs springen…

Kijk verder op www.parkourgenerations.com

Alice

Ontmoeting

Zo na het boodschappen halen in de supermarkt wil ik mezelf nog weleens (eigenlijk altijd) terugvinden op het binnenterras van Mondriaan. Een brasserie / eetzaakje / café bij mij in de buurt. Het is een erg Haags zaakje en er komen erg haagse mensen. De goeie wel te verstaan. Je kent ze misschien wel, gewoon aardige ongecompliceerde mensen met het hart op de tong en altijd wel een grap bij de hand. Hagenezen die soms keiharde humor hebben, vaak ten koste van anderen maar altijd met een nuancerende draai waardoor dat ogenschijnlijk harde ineens lief wordt. Zo’n zaakje dus met dat soort mensen.

Vanmiddag was ik weer neergeploft op dat terras met een zware en volle boodschappentas naast me en een Latte Macchiato voor me. Het terrasje was vol dus ben ik maar aangeschoven aan een tafeltje. De man die er zat had een open gezicht en bleek erg veel mensen daar te kennen. Opviel was dat er verschillende mensen allerhartelijkst naar hem toekwamen, een woordje wisselden en dan vrolijk weer hun weg vervolgden. De man nodigde daar blijkbaar toe uit. En inderdaad, in no time raakten we aan de praat. Het was een een man met verhalen zo bleek. Al snel waren we aan het praten over Tibet en China, vooral over China. De man, die ergens in de gemeentelijke groenvoorziening werkte, bleek een paar jaar terug een studiereis te hebben gemaakt naar China om daar de lokale botaniek te bestuderen. Vlotjes vertelde hij van alles over chinese tuinen, mossen, interactie tussen planten en waarom je het ene plantje of boompje wel in zo’n tuin kon neerzetten en dan mooie mossen er onder kreeg en het andere plantje dat nu juist tegenwerkte. De kwetsbaarheid en intelligentie van het ontwerp van de chinese tuinen werd me steeds duidelijker. Hij was in zijn element en ik genoot van zijn mooie verhalen.

Ook bleek de goede man een oude communist te zijn en heel uitgesproken meningen te hebben over de samenleving, Marx, Cuba, China, kapitalisme, oorlog, vrede en goede en slechte mensen. Eerlijkheid gebeid me te schrijven dat het allemaal heel erg zinnig was wat hij vertelde, ook al was het soms wat warrig. Ik heb me met zijn verhalen mee laten slepen en hij genoot van het luisterend oor. Nu zit ik zelf meestal niet om woorden verlegen maar in dit geval was luisteren beter en leuker dan praten.

Na verloop van tijd, een paar koppen koffie en ice tea verder, verschoof het gesprek naar onderwijs en kinderen opvoeden. Ik kon daardoor meer inbrengen in ons gesprek en de man praatte minder en luisterde meer. Na anderhalf uur allebei genoten te hebben van ons gesprek vonden we het nodig de boodschappen maar eens naar huis te gaan brengen. Hij naar zijn vrouw, de onderwijzeres en ik naar mijn kat. Met een joviale zwaai en een brede glimlach zwaaide hij me na.

En ik? Ik heb een mooi mens ontmoet en een prachtige middag gehad die me helemaal vrolijk gemaakt heeft. De lieve man komt er vaker, ik ook. We zullen dan vast wel weer een gesprekje hebben.

Alice © 2008

Spui 2007

Tijdens het Midzomergracht festival in 2007 in Utrecht heb ik het volgende gedicht voorgedragen. Het is geschreven ter nagedachtenis aan Henriëtte Wiersinga die in april 2007 in Den Haag, mijn stad, vermoord werd. Zij was een vlinder, een transgender en een gek vond het nodig haar kapot te maken. De toen 26 jarige dader, geweld recidivist, is gepakt maar niet veroordeeld. Een reden voor zijn daad heeft de lafaard nooit gegeven. Dit jaar is Henriëtte niet herdacht voor zover ik weet en daarom doe ik dat nu door het herplaatsen van mijn gedachten. Zij mag niet vergeten worden en wat er gebeurt is ook niet.

Spui 2007

‘t was geen warme dag,
regenen deed het ook niet.
Er was ook niets te doen.
Ze liep gewoon op straat,
hij vond haar een vent
en sloeg haar dood.

In de ene krant was er een travestiet vermoord,
in de andere een transseksueel.
En in de krant waar dat niet mag
een anonieme man.

Maar ik weet beter,
‘t was een mens.

April 2007 - © (M)alice

Ter toelichting: bericht overgenomen van HAGAZ!NE
28.4.07
Den Haag centrum - Op 18 april jl. overleed Henriette/Harry Wiersinga aan haar/zijn verwondingen door een zware mishandeling.

De mishandeling en het overlijden hebben mensen in haar/zijn directe omgeving, collega’s bij de consumentenbond en de kerkgemeenschap waar zij/hij actief was, zwaar geschokt. Zij tonen deze middag op het Spui hun medeleven dichtbij de plek waar zij/hij om niets om het leven werd gebracht. Gelijksgestemden houden korte voordrachten over hoe zij in het leven staan. Sommigen maken zich op om op te vallen en gedragen zich zoals zij zich voelen. Soms een man, soms een vrouw en soms beide.

Hun uitspraken gaan op papier onder luid applaus aan witte ballonnen ‘mee naar boven’. De inzet van politiebewaking blijkt niet nodig omdat het aantal bezoekers binnen de hekken blijft. En weer is de mening en/of manier van presenteren iemand fataal geworden.

Op 13 december 2007 meldde het Algemeen Dagblad het volgende:

DEN HAAG - De rechtbank heeft de 27-jarige Giovanni M. vrijgesproken van doodslag op een Haagse travestiet, maar toch tot 258 dagen cel en tbs met dwangverpleging veroordeeld.

Harry Wiersinga overleed woensdag 18 april aan de gevolgen van een brute mishandeling op klaarlichte dag. De man werd aanvankelijk voor de doodslag vervolgd, maar justitie kreeg het bewijs in die zaak niet rond. Tijdens het onderzoek stuitte de recherche echter wel op een aantal onopgeloste geweldsdelicten en bedreigingen die aan M. gelinkt konden worden. Gedragsdeskundigen omschrijven M. als een tikkende tijdbom die elk moment kan ontploffen. Zijn zeven pagina’s tellende strafblad speelde ook mee bij de totstandkoming van het opmerkelijke vonnis.

Het Openbaar Ministerie betwijfelt of de doodslag op travestiet Harry ’Henriettte’ Wiersinga (55) ooit nog wordt opgelost.

Als je anders bent kan je maar beter geen gek tegen het lijf lopen, het kan je je leven kosten en de dader - hoewel herkend - wordt er niet voor veroordeeld. Zo positief als ik probeer te leven wordt me dan ineens weer duidelijk hoe ziek de samenleving is.

Alice © 2008

Geen verschil

foto: Lucas Verheij © 2008

De meeste mensen kijken naar verschil.
‘Jij bent anders, anders dan ik,
ik begrijp jou niet’ en daar eindigt het dan.

Maar ze kijken verkeerd, zien niet.
Hebben dat ook nooit geleerd.
Geen vlinder is immers gelijk gekleurd.

Jij bent een reïncarnerende vlinder
alternerend tussen rups, pop en jezelf.
Verschillend maar toch ook gelijk.

Sommige mensen houden van vlinders
omdat ze hetzelfde zijn, hetzelfde als jij.
Elkaar begrijpen, dat is het begin.

Ik was nog die pop, nog onderweg
in continue beweging naar mezelf.
Deels gelijk, deels mijn eigen verschil.

Nu ben ook ik eindelijk een vlinder.
Mijn eigen reïncarnatie geworden
aan het einde van die barre tocht.

Alice © 2008

De 200e

Dit bericht is het tweehonderdste bericht dat ik op deze site plaats. Niet iets om lang bij stil te staan vindt ik hoewel het een leuk getal is. Daarom gebruik ik deze gelegenheid om mijn nieuwe fotoblog bekend te maken.

Beelden en foto’s die ik genomen heb en belangrijk vindt zijn te zien op http://aliceinsight.wordpress.com.
Dat mijn geliefde lezers ook plezier mogen hebben aan de beelden die mij boeien…

Alice