U weet wat zand is. Van jongs af aan al heeft u wellicht geregeld met zand gespeeld. Zandkastelen, bergen en rivieren op het strand, zandkoekjes en wat al niet meer. We kennen het allemaal en al zijn we op een bepaald moment geen kind meer we kennen allemaal het gevoel van zand dat door de vingers glijdt. Het is een erotiserend gevoel en de handeling wordt vaak onbewust gedaan.
Zand is tactiel. Veel van wat ons omringt is van zand gemaakt of van de bestanddelen waar zand uit bestaat, zoals deze computer die eigenlijk deels een product is gemaakt van silicium. Zand dus. Het is niet vreemd om te bedenken dat in de computerwereld de term ’sandbox’ wordt gebruikt als metafoor voor een speeltuin. Wand met zand speel je.
Maar met zand kan ook kunst gemaakt worden. Zandsculpturen zijn we inmiddels gewend en ook daar zit vaak genoeg ware kunst achter. Kunst die raakt, die emoties oproept. Natuurlijk wordt zand regelmatig gebruikt bij allerlei kunstuitingen maar op de zandsculpturen na zijn die ons vaak niet bekend. Ondanks het dynamische karakter van de schier oneindige hoeveelheid zandkorrels in beweging kennen we nauwelijks bewegende beelden met zand. Zandanimatie. Zelfs het woord kennen we niet in onze taal.
Toch bestaat het. Het is mogelijk om met zand een verhaal uit te beelden als was het een film. Een verhaal met een zeggingskracht die woorden overbodig maakt. Zand is misschien zelfs bijzonder geschikt daarvoor. Vandaag kreeg ik een link naar een filmpje op YouTube waarin een jonge Oekraïense vrouw een film van zand maakt, een zandanimatie die een hevige boodschap in zich heeft, die ontroerd. Tot vandaag had ik nog nooit zoiets gezien en het heeft op mij diepe indruk gemaakt. Niet alleen vanwege het verbijsterende talent dat deze vrouw, Kseniya Simonova, laat zien maar juist ook om de inhoud van de ‘film’ die ze maakt. Ze doet dat tijdens de Oekraïense versie van ‘… got talent’, een overigens doorgaans redelijk platvloerse westers georiënteerde televisieshow.
Kseniya verteld het verhaal van liefde, vrede, oorlog, vernietiging, gevangenschap, nieuw leven, rampspoed, hoop, dood en leven. Het is mij onmogelijk om niet hevig geëmotioneerd te raken door wat ze laat zien. De tekst versta ik niet, de muziek er omheen des te beter, haar beeldtaal volkomen. Natuurlijk wint ze de talentenjacht maar dat is niet interessant. Het mooiste dat ik zie is de creatie van hoogstaande kunst. Een toonbeeld van expressie. In verbijstering heb ik gekeken en ik hoop dat u net als ik voelt wat deze artiest bedoeld met haar creatie. Geniet van dit zandballet dat deze vierentwintig jarige beeldschone kunstenares die een brug slaat tussen beeldende kunst en podiumkunst. Kseniya Somenova. En pink gerust die traan weg.
John, bedankt dat je me deze link stuurde.
Alice © 2009
Mijn schrijfwerk is uit de hand gelopen. Danig. Was ik een jaren terug vooral af en toe voor een technisch of bedrijfskundig blad artikelen en columns aan het schrijven naast mijn eigenlijke werk en was ik een paar jaar terug begonnen met het maken van deze schrijfplek, inmiddels is schrijven meer dan een passie geworden.
Misschien vergaat het iedere schrijver zo. Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat schrijven als dagelijkse bezigheid echt niet altijd gemakkelijk is. Soms zelfs enorm belastend maar nog veel vaker een geweldige manier om de geest te zuiveren. Schrijven als reinigingsritueel. Zoiets als op literaire wijze geen moordkuil van je hart maken.
Ik ben nu zover dat ik me niet meer wil bezighouden of ik wel een goede schrijver ben omdat dat soort vragen onbeantwoord blijven voor mezelf en me ook nog eens afleiden van het werk op zich. Twijfel en gebrek aan zelfvertrouwen liggen constant op de loer als het om zoiets als kwaliteit gaat maar ik wil me er niets meer van aantrekken. De bezoekcijfers hier blijven nu al twee jaar stijgen, ik krijg frequenter commentaar en vragen over mijn werk en een paar producties heb ik op mijn naam staan. Er is een oeuvre aan het ontstaan. Eigenlijk is het er al.
Daarbij weet ik dat ik gewoon aandacht moet geven aan het uitgeven van mijn werk. Er is veel te doen op dat vlak. Deze maand wordt er bijvoorbeeld de roman ‘1001 dingen die je altijd al had willen doen in een luchtballon’ geschreven die vervolgens in december in eigen beheer wordt uitgegeven. Dat houdt in dertig dagen in een schrijfneurose verblijven en daarna keihard werken aan correcties om vervolgens – God zegen de greep – een doosje gedrukte exemplaren te organiseren.
Maar er is meer. De voormalige ‘Transgender Chronicles’, nu ‘Genderdans’ geheten en al vormgegeven vraagt ook om een eerste uitgave. Ook daar moet ik toch nog een correctieslag maken en een nieuwe inleiding en een nawoord. Ook de flaptekst moet iets aangepast worden net als de auteurs bio en foto. Ook december werk wat mij betreft. Tot eind van het jaar lijk ik dus vol te zitten en toch is dat niet zo. Want mijn eerste gedichtenbundel wordt nu samengesteld uit bestaand materiaal. De PDF er van wil ik voor uitgave verspreiden onder een select groepje lezers om dan na eventuele aanpassingen de slag in te gaan van het zoeken naar geschikt illustratiemateriaal en een uitgever.
De dichtbundel met de werktitel ‘Zoute parels’ staat voor januari op het programma. Komt nog bij dat er nodig materiaal gemaakt moet worden voor ‘de Quetterende Dames’ want er staan optredens voor de deur eind november en half december. Dan heb ik het nog niet over het noodzakelijke repeteren.
Alles bij elkaar mag ik dan geen betaalde baan hebben, werkeloos ben ik allerminst. Het grootste probleem is natuurlijk wel dat het allemaal investeren is wat ik doe. De opbrengsten zijn er nog niet en of die komen is onzeker. Dat maakt dat ik naast alle literaire werk begonnen ben met het zoeken van een baantje om me economisch op te been te houden. En dat is niet eenvoudig. Dat op de been blijven niet want ik dans al tijden op de rand van de vulkaan en zie de lava naar boven komen. Eng. Maar ook dat zoeken van een baantje is niet eenvoudig. En daar is dan de oude wens om nu eindelijk te kiezen voor wat ik echt graag doe, niet voor waar ik het meeste mee zal verdienen. Kiezen voor passie. Ik ga er van uit dat des te duidelijker is ben over die wens des te sneller de kansen zich zullen aandienen of op zijn minst voor mij zichtbaar worden.
Het liefste zou ik natuurlijk werk vinden in het verlengde van mijn passies. Schrijven en emancipatie. Schrijven en het maatschappelijk debat. Ik weet dat ik het kan, ik weet dat ik er aan toe ben en ik weet dat ik veel te bieden heb. Maar ja, waar kom je met die wetenschap tegenwoordig? Voorlopig zoek ik maar naar kleine baantjes zodat ik mijn steeds minimaler wordende leven kan bekostigen. Op korte termijn zal de worsteling zwaarder worden, op de lange termijn lichter en daar houdt ik me dan aan vast. Het is wel jammer dat in het – voor mij nieuwe – schrijversvak de spoeling van betaald werk dun is door het grote aanbod van goede mensen. Ik ben er wel van overtuigd dat als ik stug doorga er uiteindelijk wel een ‘lucky break’ komt en ik mijn draai vindt als tekstmens.
Mocht iemand iets weten in de vorm van werk als tekstschrijver, editor, redacteur dan hoop ik natuurlijk dat ik niet vergeten wordt en een mailtje krijg want ik hou me aanbevolen voor ‘tekstwerk’. (In twittertermen: #durftevragen #seriousrequest)
Alice © 2009
friend of fo?
Schrijfkramp. Nooit eerder gehad maar nu doet mijn linkerduim ineens raar. Auw!
Oké ook deze maand zijn jullie massaal hier blijven komen (meer dan 6800 bezoekjes, wow!) dus ik moet wel het nodige van me laten zien hier. Alleen… het is november.
November – Nanowrimo – de amerikaanse nationale (nou ja niet echt nationaal meer dus) roman schrijf maand. En net als een paar honderd duizend andere idioten doe ik dus weer mee. En deze keer haal ik het, al moet ik er ’s nachts voor schrijven. Het lastige van die maand is niet zozeer het schrijven want dat doe ik graag en dat lukt dus ook wel. Maar jeetje, al die anderen dingen die een mens moet doen. Van A naar B gaan, in de file staan of op de trein wachten. Of de tram. Banden plakken, eten koken of halen. Slapen (zo’n onzinnige bezigheid), geliefden tevreden houden, kids ook. Administratie, stofzuigen, wassen, afwassen, solliciteren, boodschappen halen en Joost (waar ben je?) mag het weten wat al niet meer.
Het moeilijkste deze maand zal ongetwijfeld worden het bijhouden van mijn schrijfplek hier en daarnaast die roman er uit persen in dertig dagen. O shit, achtentwintig nog maar.
Dat bezorgt een mens kramp. Hersenkramp, kramp in de handen, toetsenbordkramp en schrijfkramp dus. Ik heb getraind gelukkig en de nodige vingeroefeningen gedaan dus ik overleef het wel. Toch zal het wel ten koste gaan van de verversingsfrequentie van de inhoud van deze schrijfplek. Mijn omgeving zal denk ik ook wel langzaam gek worden van me maar daar heb ik dus geen medelijden mee. Gemeen hè?
Enfin, NaNoWiMo is van start gegaan. Vooralsnog lig ik voor op het schema in de wetenschap dat het binnen no time mis kan gaan. Maar ik ben dus hoopvol. Enne… mocht het hier nu te stil zijn, check dan even de NaNoWriMo pagina hier. Misschien vallen daar wel stukjes van die roman neer.
Alice © 2009
Ik heb een nieuwe therapie tegen depressie bedacht (en beproeft). Het is een therapie die alleen werkt voor niet-Amsterdammers tenzij de Amsterdammers voor langere tijd uit hun stad zijn verbannen (uit noodzaak of vrijwillig). 020 therapie noem ik het maar. Vooral bij Hagenezen werkt die goed hoewel de Haagse heren futjebol hooligans anders doen vermoeden.
Kijk het zit zo. Den Haag is wel ok om te wonen maar dat is het dan ook meteen. Tenminste voor mij. Het is een stelletjes en ambtenaren stad waar – op zijn Haags – eigûluk geen drol tûh doen is. De kroegen zitten net te ver weg van mijn huis en zijn of niet bruin genoeg of juist te platvloers. Vindt je al een leuke zaak dan zitten er overwegend stelletjes en ambtenaren die pauze hebben of van het ‘werk’ komen. Niet bepaald een communicatief volkje. De enige markt die er is, is wel aardig maar bepaald geen Albert Cuyp of Waterlooplein en er zijn te weinig zaken met free WiFi. Voor een ‘Urban Bohemian’ als ik is dat een verschrikking. Nu ben ik in de aard een vrolijk mens dat regelmatig in depressies vervalt op de meest ongelegen momenten en er dan dagen uit lig. Overigens komt het tegengestelde ook voor. Manisch-depressief? Niet verder vertellen hoor. De snelste manier voor mij om in zo’n depressie te knallen is thuis zitten of naar een ‘etablissement’ in de stad te gaan. Goed, Mondriaan mijn schrijfplek en de Zwarte Ruiter op de Grote Markt daar gelaten dan. De stad inspireert me niet.
Wat houdt dan die 020 therapie in? Welnu heel simpel, als het al te erg met me wordt dan vindt ik een reden om in Amsterdam (in Twittertermen ‘020′) terecht te komen. Gewoon vriendinnen opzoeken, naaicursus doen of zoals in komende November gezamenlijk schrijven. Het gekke is dat zodra ik in de stad ben, die eigenlijk een lief dorpje is, ik me heel anders voel. Het liefste zou ik er een omafiets hebben met bloemetjes aan het stuur en alle leuke barrista’s in de stad gaan versieren. Mijn creativiteit krijgt er altijd een boost en mijn libido trouwens ook (maar dat heb ik niet gezegd hoor). Ik denk dat het komt omdat er een prettige soort van georganiseerde chaos heerst en de huizen smal en hoog zijn waardoor de straten je dus vangen in een soort beschermende beslotenheid. De Pijp, de Dapperbuurt, de Jordaan, het zijn buurten die ik heerlijk vindt om in te zijn. Koffie drinkend, schrijvend, slenterend, denkend. Het mooie van die stad, die van boven er als een platgeslagen spekkoek met de laagjes uitgespreid uit ziet, lijkt de eindeloosheid te zijn. Als je een rondje hebt gemaakt begin je gewoon overnieuw. Kom daar maar eens om in 070 of 010 for that matter. Amsterdam is lief voor me. In ieder geval, zo voelt het.
Nu denk ik er serieus over om de rest van mijn leven in 020 therapie te gaan, met andere woorden: ik ben begonnen met werk en woning zoeken in Amsterdam. Ja ja, ik weet het, ‘dat zal niet meevallen’. Het cynisme dat me af en toe omringt over een verkassing van 070 naar 020 ken ik nu wel. De woningen schaars voor de smal gebudgetteerde mens, de wachtlijsten lang, je kunt je auto er niet parkeren en voor je het weet valt het je vreselijk tegen. Tenminste dat is wat sommigen me voorspellen. Die sommigen zijn overigens zonder uitzondering mensen uit mijn verleden, niet de mensen waar ik nu mee om ga en mee leef. Het zal me dus wat. En ja, ik weet dat je met een uitkering niet gemakkelijk iets vindt. So what? Ik heb de tijd, de rest van mijn leven om precies te zijn. Trouwens een schrijver gaat toch niet in Den Haag wonen? Die heeft toch kroegen en vage eettenten nodig om te gedijen. Die moet toch met de laptop op de rug door de stad kruisen en ondergaan in het grauw? LAngs de rand lopen, op de vulkaan dansen? Amsterdam dus, ze is mijn grote wens geworden.
Maar ja, hoe kom ik daar? Wat moet er allemaal geregeld worden? Wat ga ik aanvangen met mijn dochter die nog thuis woont en eigenlijk nog afhankelijk van me is? Met een klein inkomen waar ik nog niet aan gewend ben? Zonder baan? Zo kan ik nog een heleboel vragen bedenken en problemen opwerpen als ware het horden. En toch, toch gaat het me lukken. Misschien niet alleen maar dat hoeft ook niet. Er zijn vrienden en vriendinnen, er is een netwerk, er zijn kansen. En als ik mijn eisen niet te hoog stel is er vast ook wel werk. Misschien niet precies wat ik graag wil maar dan moet ik maar wat concessies doen. Deze dame heeft het gezien in 070. De vluchtheuvel heeft gewerkt en werkt nog maar het is tijd om uit te kijken naar een landingsplaats en die is zeker niet in het Haagse maar in de hoofdstad. Uiteindelijk voelt het alsof ik leef als in die stad ben en leven wil ik.
Ach, mocht iemand iets weten, mocht iemand iets zien. Een plekje, niet al te groot maar groot genoeg voor een schrijvende dame en haar dochter. Een hokje binnen de ring waar voor niet al te veel euro’s een huis van te maken is, laat het me dan maar weten. Die 020 therapie werkt te goed om hem niet permanent te maken. Voor de rest van mijn leven als het aan mij ligt. O ja en als ik dan toch wat vraag, misschien zoekt iemand nog ergens in 020 een dame die redelijk met de pen kan omspringen?
Alice © 2009
Dat is het hier vandaag. In mijn huis, in mijn hoofd, in mijn hart. De bookcover van het boek over de oorlog laat een vrouw en een man zien. Zij laat hem bij zich toe. De situaties anders maar het gevoel is hetzelfde.
Mijn huis is weer aan kant en daardoor voel ik me zomaar thuis in deze woning. Ondanks dat ik eigenlijk liever in een andere stad woon mag ik helemaal niet ontevreden zijn met deze etage. Het is een rustige plek met nu rustige muziek en een rustige zoon. Op de monitor schuiven foto’s uit Italië voorbij, mijn boudoir is netjes en de inrichting bijna perfect. In de gang staat de tas voor morgen en mijn fototas. Administratie is gesorteerd, niet alles is oplosbaar maar er is in ieder geval overzicht. Hoe dat er in de toekomst uit gaan zien weet ik niet maar dat is nu niet erg.
De kat snort op het hoekje van mijn bed, de vogels buiten bekijken. Mark Knopfler swingt in de hoek. En ik, ik zit tussen mijn platen en mijn boeken. Tussen mijn typmachines en de computer. Honderdvijftig langspeelplaten zijn eindelijk op hun plek gekomen en wachten stilletjes in hun grote hoezen op weer een beurt op die oude pick up. De tas met mijn jurk die de komende week af komt staat klaar met de naaimachine er naast. De was is gedaan en hangt te drogen op het rek. De vloer is gestofzuigd en het huis ruikt naar de zachte geur van jasmijn door de wierook. Ergens brandt een lichtje.
Ik denk, rust, schrijf. Mijn lief komt zo langs in zijn nieuwe aanwinst en ondanks eerdere gedachten kan ik niet anders dan blij zijn dat hij komt. Op mijn verwrongen manier hou ik van hem. O, en er staat een mooie bos bloemen op de tafel die ik vorige week kreeg van iemand die een beetje begeleidt. Shiva op de schoorsteenmantel kijkt trots en triomfantelijk de kamer in, de vier armen en twee benen gevangen in een dans.
Het is zaterdag alsof het zondag is en ik voel me vandaag gelukkig.
Het is ‘all quiet on the western front’ bij mij.
Alsof er een oorlog was, de strijd voorbij.
Zorgen en pijn genoeg die me bedrukken
maar niet vandaag, niet vandaag.Alles rustig in het westen is het bij mij.
Verdoofd misschien, mijn pijn voorbij.
Ruimte voor rust, evenwicht, geluk en
een gulle lach vandaag, lach vandaag.Im westen nichts neues vandaag bij mij.
Geen dwang aanwezig, het lijden voorbij.
De stad is grijs maar ik, ik laat het regenen
en zing vandaag, ik zing voluit vandaag.
Alice © 2009
Voor alle zekerheid. Veel wat ik hier schrijf is een synthese tussen werkelijkheid en fictie. Niet alles wat ik over mezelf schrijf is noodzakelijkerwijs waar of op het moment dat ik het hier terecht laat komen actueel. Wat ik vandaag schrijf nadrukkelijk wel. Het is serieus, en ik maak het open, laat het zien. Niet een vraag om medeleven of zo maar een manier om te laten zien wat soms gebeurt. Het is een verhaal als duizenden anderen in deze bizarre tijd. Niets meer. Niets minder.
Mijn leven zie ik voor me als een DNA streng. Twee om elkaar gedraaide spiralen met dwarsverbindingen die als treden zouden kunnen werken als de beide spiralen verticaal zijn. In mijn hoofd zijn ze dat. De ene spiraal is mijn zomerspiraal en draait opwaarts. Als ik er op klim en omlaag kijk zie ik mooie ervaringen, herinneringen, vriendschappen, creaties, kunst. Deze spiraal biedt zicht op een toekomst maar door de draaiing is die toekomst maar ten dele te overzien. De korte termijn is daar, niet de lange termijn. De andere spiraal is de neergaande waarop ik bij het omlaag gaan vooruit kijk met de wetenschap wat er gebeurt is op de treden boven me. Het is een winterspiraal, koud, kil en ogenschijnlijk eindeloos. Tot zover het beeld.
Het is zo ver. Volgende week zal ik mijn persoonlijk faillissement gaan aanvragen via de gemeente. Deze trede op mijn neerwaartse spiraal is onontkoombaar geworden. Wat de toekomst brengt is onzeker geworden. Traditionele zaken die mensen als zekerheid ervaren (inkomen, gezin, huis, maatschappelijke positie) zijn er niet meer. De basis is weg. Ik weet niet of het een goede of slechte stap is. De berichten zijn tegengesteld afhankelijk van wie ik spreek. Wat me wel duidelijk is dat het zal uitmonden in een schier oneindige lijst beperkingen in mijn leven. Geld is immers brandstof voor leven in onze maatschappij. En toch zal ik zelf die stap nemen, ik moet wel.
Indachtig mijn DNA metafoor spring ik van de ene spiraal naar de andere. Soms omdat de wereld om me heen daartoe dwingt, soms omdat ik het zelf wil. Vandaag is een springdag. Mijn vriendschappen hebben en verdieping bereikt die me alles waard is, let wel: alles. Mijn creativiteit is explosief aan het worden. Schrijven is dwangmatig geworden en tegelijk een reddingslijn voor mijn gevoel. De zomerspiraal dwingt me gelukkig te zijn met wat ik kan, met wie ik ben, met wie mijn vrienden zijn, met elke kans die er op mijn pad komt. Het geeft me vertrouwen.
En toch. Volgende week is het zover. Ik weet niet, kan niet overzien, de gevolgen van die stap. Worden mijn paar spullen die ik heb me afgenomen? Kan ik blijven wonen waar ik woon of raak ik ook dat kwijt? En wat dan? Of houdt ik de ruimte om te leven, mijn kinderen te zien, mijn vriendschappen te handhaven, te schrijven, weer aan het werk te komen? Het is allemaal vaag en onduidelijk nu. Het enige dat ik weet is dat met alles wat ik meegemaakt heb dit misschien voor een ander een waanzinnige stap is maar voor mijn niet (meer). Ach, ik zie wel wat er gaat gebeuren. Gelukkig ben ik geen bankdirecteur die een imperium verliest. Of een zanger wiens wereld instort maar die vervolgens een week later gewoon weer boven Jan lijkt te zijn in een wereld die hem niet alleen niet in de steek laat maar juist extreem de hemel in prijst. Ze zijn onecht in mijn ogen want het is maar de vraag in hoeverre die ‘ramp’ hun daadwerkelijk persoonlijk treft.
Nee, ik zit in een omstandigheid dat ik lang gedacht heb de klap die hiermee komt niet aan te kunnen. Maar ik weet inmiddels beter. Ik heb ondanks of misschien dankzij alles leren vechten. Iets zegt me dat het nemen van die laatste stap van een persoonlijk failliet me misschien wel juist mijn vrijheid geeft. Niet nu, niet direct, niet binnen een jaar, maar uiteindelijk wel. En ach, als dit in die rare spiraal in het DNA van mijn leven hoort waarom zou ik er dan van weg blijven lopen? Is het niet veel beter om wél te stappen, om wél het gevecht aan te gaan. Verlies incasseren, knopen tellen maar niet verder willen gaan dan wat er in mijn vermogen ligt om de problemen op te lossen. Gewoon opgeven op het punt dat mijn bijdrage niet meer telt, geen positief resultaat meer zal hebben.
Ik twijfel over de sprong op die neerwaartse spiraal. Over de stappen omlaag. Ik twijfel, aarzel, kijk om in lichte paniek en… spring. Voor even bevindt ik me op de verkeerde spiraal maar niet voor altijd.
Mijn leven is als omstrengelde spiralen
met verbindingen als onzekere treden
en er op gevaren en oude verhalen
die, ach, ik veel te vaak heb vermeden.Opwaarts vlieg ik springend en euforisch
altijd kijkend naar de volgende bocht.
Achter mij alle winst die nu verloren is
maar voor me die kans die ik vermocht.Ik spring plots omlaag om dan heel even
tussen mijn beide levenslijnen te hangen
en naar die dalende spiraal te zweven
me door een koude tree te laten vangen.Omlaag ga ik, onontkoombaar dalend
pijnlijk stappend met weifelende tred.
Het donker in, bang maar niet falend
voor even want na tijdje weer voel ik het.Ineens is er weer zicht op die andere
met al mijn kracht spring ik, hang ik
wetend dat ik alles kan veranderen
en kijk omhoog met een zekere blik.
Maar bovenal:
Alice © 2009
Langzaam tekenen zich contouren af
van een nieuwe dag vol niets.
Niemand wacht op me hier.
Te vroeg kan ik niet meer te laat zijn
snelheid is een overbodig iets.
Leven op een eindige pier.
Een ochtend lang nadenken voor me
over van alles en over niets.
De deur op een smalle kier.
Op bed ligt mijn gezel me te bezien
kijkt naar me en ziet niets.
Met die blik van een dier.
Het is toch weer ochtend.
Alice © 2009
Ik ben op zoek. Niet verloren of zo maar ik wil dingen vinden. En dan moet je zoeken.
Ik ben niet op zoek naar mezelf, in ieder geval niet bewust omdat ik denk dat ik mezelf zo langzamerhand wel gevonden heb. Wel ben ik op zoek naar een goede invulling van mijn bestaan. En omdat ik al een tijdje zoek weet ik waar ik in ieder geval die invulling niet in zal vinden. Toch voelt het alsof ik ergens in een hooiberg op zoek ben naar een paar spelden, het valt niet mee wil ik maar zeggen.
Zo zal een relatie die invulling voorlopig niet kunnen zijn omdat ik, al denk ik er soms anders over, wel degelijk mijn eigen bestaan heb en niet gedefinieerd wordt door een relatie met een ander. Mijn werk, zoals ik tot voor kort over mijn werk dacht, zal ook die invulling niet kunnen zijn. Al is het alleen al omdat ik er niet aan moet denken in mijn oude werk terug te keren. Die wereld van ogenschijnlijk nuttige projecten in net zo ogenschijnlijk belangrijke organisaties staat me tegen. Waarschijnlijk omdat ik te vaak ‘geslaagde’ projecten heb uitgevoerd waarvan ik zelf overtuigd ben dat ze voor de betreffende klant niet goed waren. Komt nog bij dat het een wereld is van eigenlijk moeten veranderen maar dat toch liever niet willen en dus maximaal weerstand bieden. Nee, daar zit een afgesloten verleden.
Wat zoek ik dan wel? Om te beginnen een ander woning. Eigenlijk liever mijn huidige woning maar in een andere stad en omdat dat nu eenmaal niet kan dan maar een andere woning. Geen onzekere situatie door onderhuur of een tijdelijke woning. Nee, een woning waarin ik kan slapen, leven, schrijven, rommelen en vooral me thuis kan voelen. Niet groot maar wel groot genoeg om mezelf met die paar dingen die ik om me heen heb verzameld kwijt kan. En in Amsterdam, binnen de ring omdat ik dicht tegen het centrum aan wil wonen en werken. Dus ben ik woningzoekend.
Maar ik zoek meer. Die invulling van mijn leven bijvoorbeeld. Componenten daarvan tekenen zich gelukkig wel af maar hoe het bouwwerkje in elkaar moet gaan zitten is me nog niet duidelijk. Zo zullen schrijven en zo nu en dan optreden er deel vanuit maken. Net als het werken aan emancipatie vanuit mijn maatschappijvisie. Maar er kan ook ruimte zijn voor coaching of misschien een koffie- en snuisterijen winkeltje dat ook nog eens dient als literair café. Eigenlijk weet ik wel wat ik het liefste wil maar weet ik niet hoe er te komen. Formeel ben ik over een tijdje werkzoekend en dat bevalt me allerminst. Tenminste niet op de langere termijn. Op dit moment is de rust die ik heb wel prettig. Die rust geeft me de ruimte om na te denken zonder stress.
En ja, naast woning- en werkzoekend ben ik op zoek naar liefde. Wie niet? Natuurlijk zou ik graag die ene aan mijn zijde hebben maar ik ben haar nog niet tegengekomen. Iemand die gewoon graag bij me is en die met me kan omgaan. Die me rustig kan maken en inspireren. Ze heeft zich nog niet aangediend hoewel ik een paar keer gedacht heb dat ze er was. Verliefdheid heet zoiets en ik ben gaan begrijpen dat dat een bedrieglijke toestand kan zijn. Ach, misschien kom ik haar een keer tegen en misschien ook niet. In ieder geval vindt ik mezelf liefdezoekend. En hoewel het woord niet in de van Dale voor komt is het een toestand die ik met zoveel andere mensen deel. Zoveel dat ik er maar vanuit ga dat ze ergens in die massa op me wacht.
De drie zoekvragen die ik heb zijn stuk voor stuk bepalend voor mijn leven. Beantwoording zal voor elk van die vragen betekenen dat mijn leven anders gaat lopen en dat heeft een prettige maar ook onprettige kant. Het onprettige is het weer accepteren dat verandering de constante in mijn leven is. De prettige mijn leven er eigenlijk alleen maar leuker op kan worden. Ik verwacht niet dat alle veranderingen tegelijk plaats vinden maar niets is onmogelijk. Toch denk ik dat als ik niet beweeg geen van de zoekvragen beantwoord zal worden. Dus ben ik voorlopig maar aan de slag gegaan met het zoeken naar andere woonruimte. Mocht er dus iemand zijn die iets voor me weet en dat voor langere tijd voor relatief beperkt budget te vinden is in Amsterdam dan hoor ik dat graag. De rest komt dan vanzelf wel.
Alice © 2009
De vraag is net zoiets als ‘wat zal ik de rest van mijn leven gaan doen?’.
In de loop van de jaren ben ik als mens veranderd en beroepsmatig veranderd. Als ik naar het laatste kijk heb ik het volgende rijtje afgewerkt: laboratoriummedewerker, speur- en ontwikkelingswerker (researcher), afdelingsmanager, projectleider, trainer, organisatieadviseur, veranderkundige, ondernemer, directeur, marktonderzoeker, onderzoeker, projectmanager en schrijver. Het lijstje is niet compleet zonder de self proclaimed ‘verandermens’ en de mij gegeven titel ‘communicatiejunkie’. Sinds een tijdje begeef ik me naast mijn hoofdtaak schrijven op het pad van performances en beeldende kunst (foto’s en gemengde technieken). Kunstenaar dus. Op aangeven van mijn muze geen kunstenares maar kunstenaar. Dat schijnt uit te maken.
Ik weet niet wat mijn toekomstige werk zal zijn. Wel dat het wat mij betreft vooral in de kunsten zal zijn. Mijn schrijfervaring is inmiddels redelijk maar performances en beeldende kunst zijn relatief nieuw voor me. Toch denk ik daar mijn creativiteit ook in kwijt te kunnen en vooral de gebieden schrijven, optreden en visualiseren te kunnen combineren. Om te komen waar ik wil zal ik moeten bijleren, schaven en vooral loslaten. Loslaten van conventies en ‘verworvenheden’ die juist eerder in de weg zitten dan dat ze me helpen. Nog verder terug naar mijn kern. Nog meer open staan voor nieuwe inzichten en kennis. Het is mijn opdracht om daar aan te beginnen. Vol goede moed.
Maar naast wat ik beroepsmatig doe vraag ik me ook af wat ik de rest van mijn leven voor mens ben. Het antwoord op die vraag heb ik zelf niet en ik denk niet dat iemand het mij kan geven. Ik hoop een goed mens te zijn, dat wel. Een beetje gek of vreemd of zo. Een goede moeder, vriendin, mens. En verder? Geen idee, wat zou een mens nog meer willen zijn?
Niemand ziet wat er voor zich ligt.
Niemand weet waarvoor ze later zwicht.
Niemand voelt wat er nog gaat komen.
En niemand weet of het nog zal lonen.Iemand maakt vast alweer plannen.
Iemand denkt alvast lang vooruit.
Iemand staat alweer te drammen.
En iemand denkt: ik stap er uit.Iedereen weet niets ècht zeker.
Iedereen zwoegt zonder garantie.
Iedereen weet het altijd beter.
En iedereen denkt dat ie land ziet.Jij en ik leven met al die twijfel.
Jij en ik hopen, vooral op het mooie.
Jij en ik willen, maar ik weifel.
Want jij en ik, zullen wij het rooien?
Alice © 2009
Ik ben trots op mijn dochter. Wie niet. Zo af toe maken we fotoseries van elkaar. Zo ook vandaag. Hier de resultaten die me het beste bevallen. Een jonge meid veranderd in een jonge vrouw en dat is mooi om te zien.
Alice © 2009
