Het kon niet uitblijven. Zoonlief werd al eens heel charmant door een toen nog leuke Maxima ‘een beetje dom’ genoemd. Hij blijkt dat van zijn moeder te hebben. Beatrix spreekt het plebs toe en slaat de plank flink mis. De kersttoespraak van de dame die in dit land staatshoofd is heeft veel mensen, mij incluis, flink voor het hoofd gestoten. Dus vallen de ‘nieuwe’ media collectief over hare majesteit heen.
Het is natuurlijk allemaal goed bedoeld door Beatrix. We moeten socialer worden, meer naar elkaar omzien en zo. De overheid laat het er lelijk bij zitten dus moeten we vooral goede buren worden en ons niet verschuilen achter computerschermen met Twitter, FaceBook en Hyves. Want dan ga je dus verder van elkaar af staan. Volgens Beatrix. De vrouw die al regerende verder van ‘het volk’ is komen te staan dan haar moeder die vooral een knuffelkoningin was. Ze is een beetje een ijskoningin of misschien een ‘Rode Koningin’ geworden want ze heeft helaas een nogal arrogant trekje dat regelmatig uitmondt in belerende teksten die over het volk worden uitgestort. We kennen onze eigen buren niet eens…
Tsja wat moet je daar nu mee als goede burger? Ik heb nog even bij de buren aangebeld maar die waren niet thuis. Beatrix deed zelf ook al niet open trouwens. Maar in een wat breder perspectief heb ik nu juist zo een enorm tegengestelde ervaring als die door de koningin wordt beschreven. Als het echt nodig is zijn er nu juist wel vrienden en vriendinnen. Geen overheid inderdaad want die laat het vaak genoeg flink afweten. De meeste van die vrienden en vriendinnen heb ik te danken aan, jawel, internet. Kijk, Beatrix heeft nooit haar leven opnieuw moeten opbouwen op latere leeftijd. De contacten om haar heen waren er al en door haar positie veelvuldig. En nu even niet zielig doen over glazen huisje en zo alstublieft. Maar bij mij lag dat anders. Na een afscheid van een moeilijk leven en een herstart vanaf zo goed als nul heb ik ware vriendschappen mogen ervaren. Vriendschappen die er zonder internet niet zouden zijn geweest.
Lotgenotencontact toen dat voor me belangrijk was, uitbreiding van kennissenkring, opbouw van nieuwe ‘extended’ familie en zelfs de ontdekking van een paar mensen die letterlijk van levensbelang zijn geworden voor me. Het is allemaal ontstaan via en door de sociale media. En ik ben de enige niet. Toen ik in ziekenhuizen lag was Twitter mijn lifeline samen met FaceBook. Achter mijn schermpje op die momenten, dat wel maar die mensen die aan de andere kant zaten zochten me wel op in eht ziekenhuis. Anders was ik er volledig alleen geweest. Weet Beatrix veel dat er via Twitter Tweetups ontstaan? Dat de sociale media veelgebruikers nu juist vaak ‘in real life’ elkaar ontmoeten en mooie dingen beleven? Wat weet een oude koningin eigenlijk nog van een verjongende maatschappij.
Nee, Beatrix, stort het ene waardeoordeel na het andere over ons uit. Alsof ze de wijsheid in pacht heeft op een gebied dat duidelijk niet het hare is. Een gebied, moderne communicatie en de relatie met het dagelijks leven, dat haar ontgaan is. Waar ze buiten staat. Net zoals veel ouderen die niet mee konden in de wereld. Deze kersttoespraak laat een wereldvreemde belerende moraliserende en verouderde koningin zien die geen oog heeft voor de werkelijkheid en die vernieuwing als vijandig en negatief ervaart. Dat is pas echt triest. Ik ben bang dat ze niet meer in staat zal zijn om een beter beeld te maken voor zichzelf. Misschien had ze beter kunnen aankondigen dat zoonlief de troon gaat bestijgen. Oude koninginnen gaan op tijd in retraite, met pensioen, hun dagen slijten in paleizen. Koppen boetseren van klei en zo.
Beatrix is niet mijn koningin, het is het staatshoofd omdat blijkbaar elke staat zo iemand moet hebben. Komt bij dat ik het niet prettig vind dat iemand zich alleen bij de voornaam laat noemen en zelfs die voornaam als achternaam gebruikt en ‘koningin’ als nieuwe voornaam adopteert. Rare gewoonte, het is gewoon ‘Beatrix van Oranje enzovoorts’, Zeg maar ‘Bea Oranje’. Een naam waarmee je gerust een bloemenwinkeltje kunt runnen. Er moet in een land altijd een staatshoofd zijn geloof ik, ook zo’n rare gewoonte. Maar bovenal vind ik het jammer dat de onze zich ontwikkeld naar de Rode Koningin uit Alice in Wonderland. Oordelend, kortzichtig, oud en teruggetrokken. Zelfs een beetje gemeen en verknocht aan pluche.
Alice Verheij © 2009
Tsja nu mijn oude leven op zijn kop gezet is de afgelopen jaren en er nu zowaar enige rust lijkt weer te keren vind ik mezelf terug in een geheel ander leven. Het rare leven van de organisatieadviseur en projectleider die teveel projecten deed die er niet toe deden en die met Kerstavond er altijd een huisje-kerstboompje-reerug feestje van maakte is over. Gelukkig maar. Het paste uiteindelijk toch niet bij mij.
In plaats daarvan doe ik wat ik nu doe. Schrijven in mijn favoriete kroeg in hartje Amsterdam. Met een gezellig etentje voor de boeg en een nog gezelliger lange avond. Schrijven over van alles, van het corrigeren van mijn roman en die van mijn zusje via het maken van een barkrukgedichtje (wat ik misschien hier nog wel laat vallen) tot het werken aan mijn theaterprogramma dat begin 2010 klaar moet zijn. De kruk in het souterrain bij de pooltafel bevalt me prima. De muziek is een beetje soul, beetje hiphop, de sfeer een pietsie rokerig en op dit moment is het nog vooral koffie dat er in gaat.
Het leukste vind ik het om te werken aan ‘Van de barkruk gevallen’, het theaterprogramma. Mijn eerste nadat ik in 2007 mijn eerste toneelstuk schreef en in 2008 mijn eerste (niet gepubliceerde roman), kwam er dit jaar mijn tweede (in januari 2010 dus te publiceren) tweede roman terwijl de derde ook vordert. In januari reis ik zoals het er nu naar uitziet weer af naar Budapest om verder te kunnen werken aan ‘Terug naar Budapest’, de roman waar ik hard aan werk en die nogal wat research vergt. Maar eerst dus die theatershow. Het wordt een programma van één uur en twintig minuten. Met een pauze dus. Zonder er al teveel over te verraden kan ik wel iets vertellen over het thema dat de rode draad vormt.
‘Van de barkruk gevallen’ wordt door mijn alter ego Anna Reiziger op de planken gebracht. Het beschrijft een avond in mijn stamkroeg waar Anna op haar kruk naar de wereld binnen en buiten de kroeg kijkt. Ze komen er allemaal in voor, de types die zo bij de stad horen en zo af en toe de kroeg aan doen. De barvrouw, een paar stamgasten, de rozenverkoper, het oude verwarde vrouwtje op straat, de pizzabezorger en de taxichauffeur die Anna aan het eind van de avond naar huis brengt. Allemaal vertellen ze wat over de stad, over hun leven, over wat de kroeg voor ze betekend. En Anna? Anna zit op de kruk, kijkt, praat, drinkt, laat zich versieren of versiert zelf, lacht en huilt. En ze viert vast ook Kerstavond op haar barkruk.
Misschien kom ik Anna vanavond wel tegen en krijgt ze een Southern Comfort van me. Met ijs. En als ze van de barkruk dondert vang ik haar wel op.
Alice Verheij © 2009
Het is klimatologisch een topmaand. Immers, er was een klimaattop in Kopenhagen om de opwarming van de aarde tegen te gaan. En wat een succesvolle top was dat. Geen harde toezeggingen, veel halfslachtig geleuter maar wel een fantastische impact op het klimaat. De opwarming is omgeslagen in een afkoeling.
Niet alleen tussen de verschillende ‘deelnemende’ landen die dus eigenlijk niet echt deelnamen maar nu juist probeerden te voorkomen daadwerkelijk deel te nemen maar ook daadwerkelijke afkoeling. Want in zowat heel Europa konden we dus acuut na afloop van de conferentie de wanten, sjaals, oorwarmers, kaplaarzen, sneeuwschuivers, sneeuwkettingen en slotontdooiers pakken. Niet het Openbaar Vervoer. Dat kon je maar beter juist niet pakken maar gewoon laten staan waar het toch al stond. In Breda vergat iedereen om de sneeuw voor de garages van het busbedrijf op te ruimen en in de grote steden wilden de bussen niet en soms ook de trams niet. In ieder geval niet van harte. Den Haag had de mooiste: de chauffeurs konden de garage en remises van de HTM niet bereiken. Wow!
De temperatuur is dus fors gedaald, er is zomaar ineens een winter én er volgt zo goed als zeker een sneeuwwitte Kerst. Gossie wat is het klimaat toch veranderd. Kijk, ik wil hier de boel niet ridiculiseren (of eigenlijk juist wel), maar is het niet geweldig dat we eerst de halve VN lopen te kietelen dat er afspraken over uitstoot van van alles en nog wat, als het maar ‘broeikasgas’ is, moet komen. Om dan vervolgens niet naar het werk of waar dan ook te kunnen komen omdat we – jawel – ingesneeuwd zijn? Is dat niet heel erg ‘wintergedrag’? Is het niet winter? Hoort dat eigenlijk niet gewoon zo te zijn en is ons klimaat dus nu juist niet van slag?
Mijn duiveltje in me geniet van de wanorde en chaos omdat er van alles in deze maatschappij krakend tot stilstand komt… omdat er wat sneeuw is gevallen. De spoorwegen zijn van de leg, de snelwegen zijn niet snel meer en zelfs de Laan van Meerdevoort in Den Haag staat potdicht. Ineens kunnen moderne treinen, auto’s, trams, bussen, apparaten en mensen niet tegen de kou en de sneeuw. Dus valt Nederland stil. Niet dat we dan allemaal lekker naar buiten gaan om sneeuwballen te gooien, welnee we gaan collectief zeuren over het moeizame verkeer en de rommel van al die natte zooi buiten.
Gelukkig startte na het uitgraven en wegschuiven van een kleine halve meter sneeuw mijn oude brik uit 1963 zonder enig probleem. Maar ja 1963, was dat niet dat jaar van die hele strenge winter? Toen we het woord klimaatcrisis nog niet kenden. En MPV en GSM en iPhone en Thalys en ‘Sprinter’ en zo? Het was een genoegen om lekker kalmpjes te karren met de oude dame. Ze genoot hoorbaar. Wel wat anders dan de spoorwegen die op station Amstel de mensen van de aanwijsborden op de perrons naar de omroepster verwees en vice versa. Hoe lijk je druk te zijn zonder iets te doen?
Nee, ik geniet in tegenstelling tot hele volksstammen, van de verlammende werking van een beetje sneeuw. Misschien dat iedereen eens wat minder serieus wordt en gewoon lekker sneeuwballen gaat gooien met die buurvrouw van vijfenzestig en de meiden van om de hoek. Of sleetje rijden.
Alice Verheij © 2009
Mijn alter ego / pseudoniem Anna Reiziger maakte afgelopen vrijdagavond haar podiumdebuut in Rotterdam met een tweetal stukken uit het kleinkunstprogramma ‘Van de barkruk gevallen’. Lees er meer over op de website van Anna.
Alice.
Lieve lezers, lezeressen en lezerandersen,
Aan het eind van het jaar is het voor veel mensen de gewoonte om goede voornemens voor het nieuwe jaar te maken. Daar ik dus niet aan mee! Stoppen met roken ben ik niet van plan want ik ben net dit jaar begonnen, stoppen met drinken is al helemaal iets vreemds voor me en stoppen met …, nou ja ergens mee stoppen is niet aan de orde wat mij betreft. Goede voornemens maken gaat er bij mij niet van komen deze keer. Dat is al jaren zo overigens omdat de werkelijkheid elke keer weer absurder blijkt te zijn dat wat ik in mijn hoofd had gehaald voor zo een nieuw jaar.
Toch is 2010 een beetje een uitzondering aan het worden. Want voor het eerst in jaren heb ik plannen die zover zijn uitgewerkt dat ze ook in hoog tempo werkelijkheid worden. Mijn tweede roman ‘Droomvlucht Afrika’ wordt in 2010 uitgegeven bij Uitgeverij Vuurpapier, mijn éénvrouwshow ‘Van de barkruk gevallen’ begint vaste vorm te krijgen (er wordt al het één en ander uitgeprobeerd voor publiek) en ‘not last and certainly not least’ vanaf januari heb ik eens in de maand de beschikking over mijn geliefde stamkroeg Saarein in de Jordaan in Amsterdam om een literaire salon te organiseren.
Ziedaar de geboorte van de drieling ‘Droomlvucht Afrika’, ‘Van de barkruk gevallen’ én de ‘Literaire Salon Saarein’ in het komende jaar. Met vreugde!
Voor jullie allemaal geldt dus dat jullie heel erg welkom zijn om op 31 januari eerst maar eens het (goed gevulde) glas te komen heffen op de eerste Literaire Salon van, door, voor, over en met vrouwen en vrouwelijken in Café Saarein in de Elandstraat 119 in Amsterdam. Aan de programmering wordt hard gewerkt en het beloofd een boeiend programma te worden met dichters, schrijvers, muzikanten, columnisten, uitgevers en performers die allemaal hun liefde voor het geschreven, gesproken, gezongen en desnoods geschreeuwde woord komen betuigen.
Natuurlijk is echt alles en iedereen welkom die van mensen en woorden houdt. En niet te vergeten van lekker eten, Amsterdamse gezelligheid in de mooiste kroeg van de stad. Eens in de maand wordt Saarein de plek voor bohemiennes en bohemiens, voor woordkunstenaars en pennenslijters, boekenwurmen en boekenwurminnen. De spreekwoordelijke gastvrijheid van Dia en haar crew staat garant voor goed bier, wijn of sterkers (zelfs non-alcoholisch) en voor lekkere hapjes tijdens en na de Literaire Salon.
Zelf zal ik de mijn best doen om een als gastmens een aantrekkelijk programma bij elkaar te brengen en zoals de vlag er nu voor staat gaat dat zeker lukken!
Lieve collega literatoren, muzikanten, performers en andere optreders, als jullie mee willen doen: jullie weten me te vinden. Heeft iemand leuke ideeën? Nu kan het nog ingebracht worden en misschien vindt jouw idee een plekje tussen het open podium, de boekbespreking, voordrachten, performances, presentaties, columnisten, muziek en cabaret.
Iedereen is meer dan welkom!
Alice Verheij.
Al eerder schreef ik over de roos die boeit. De volgende ode aan mijn lievelingsbloem is onderdeel van het programma ‘Van de barkruk gevallen’ waarin Anna Reiziger de wereld haar gedachten kado doet.
Intrigerend is het woord dat aan de haar toebehoort.
De roos die boeit als geen ander.
Van de belofte van de knop die bekoort
tot de zwoele volheid van de bloem.
De steel met doornen die als je onvoorzichtig bent
net ver genoeg door de huid dringen.
Om een enkele druppel bloed te winnen.
Met bladeren aan de steel die stug zijn
en weerbarstig, meest donkergroen.Maar met een bloemblad zo teer als zijde.
Tactiel als de zachte huid van een jonge vrouw.
Bloemen met kleuren van een zoet palet,
van zachte pastels tot passievolle diepe tonen.
Wit, champagne, roze, rood.
De mooiste van al het diepste rood dat er bestaat.
Betoverend rood als jouw lippen.
De roos die mij verwonderd,
die tranen lostrekt uit mijn ogen
en een ingehouden lach tovert om de mond van…
De zware zoete kleur zo goed passend bij het moment.
De geur van liefde die kamers en zinnen vult.
Ontroerend wanneer de dauw haar huid bevrucht.Zelfs als ze sterft doet ze dat in schoonheid.
Langzaam laat ze het hoofd hangen
maar zal ze de bloem behouden
alsof ze van het leven geen afscheid kan nemen.
En soms is ze dan nog jaren na haar leven zichtbaar.
Droog, des te meer geur, zonder de glans
met nog altijd met die bloem en die kleur.Geen bloem die voor mij zo vervlochten is met leven.
Prikkend, geurend, kleurend, bloeiend, boeiende roos.
De bloem van liefde of juist van liefdesverdriet
als ze gebroken wordt.
Aantrekkend door de wellust van haar bloem
maar ongeschikt om beet te pakken door haar doornen.
Als een mooie vrouw die alleen op afstand bewonderd mag worden.
De knop ondoordringbaar,
haar maagdelijkheid beschermend tot dat ze mag bloeien.En dan nog met het hart verscholen,
in kransen van elkaar omvattende bladeren als tere schilden.
Als een mens, als een Diva.
Geen bloem die gedijt bij overdaad.
Teveel water schaadt, te veel zon verlept.
Teveel aanraking kwetst en
te weinig aandacht doet haar verschrompelen.
Ik houd van haar. Dus geef ik deze roos aan jou.
Anna Reiziger © 2009
aankondiging
Over enkele dagen zal geboren worden te Rotterdam, de Haagse schrijfster
en kleinkunst artieste met een Amsterdams hartAnna Reiziger
lengte 1.75 meter
gewicht 85 kiloAnna wordt door haar moeder die even oud is op een kleinkunstpodium ter wereld gebracht tijdens de presentatie van de Stichting ‘Haar Verbeelding’ in
Wolfart Projectspaces, Wolphaertstraat 25 b/c, Rotterdam
op vrijdag 18 december 2009
tijd: ergens tussen 17.00 en 22.00 uur
Zij zal na een snelle groei als schrijfster al in januari haar eerste roman ‘Droomreis Afrika’ presenteren tijdens het Literair Café Saarein in de Amsterdamse Jordaan.Later in 2010 zal de inmiddels (niet echt) volwassen Anna meer van zich laten zien, horen en lezen middels diverse optredens en uitgaven van een tweede boek en de verhalen- en gedichtenbundel ‘Passiezeren’. Haar moeder verkeerd in goede gezondheid en verheugt zich op de toekomst van Anna.
Noot: uitgesproken voor Noodles radio op 9 december 2009.
De actualiteit is inmiddels dat Amnesty nadrukkelijk verzekerd LGBT zaken niet te laten vallen maar ook dat zij niet concreet worden over de aspecten van dat LGBT werk zoals in de eerste email van Amnesty werden genoemd. De vraagtekens zijn vooralsnog blijven bestaan.
Stranger than Fiction
Recent keek ik, zoals wel vaker, in mijn boudoir naar een film. ‘Stranger than fiction’ was de titel. Het ging over een belastingambtenaar met een waanzinnig saai leven die zonder het zelf door te hebben in real life de hoofdpersoon werd in een boek van een schrijfster die gespecialiseerd is in het laten doodgaan van haar hoofdpersonen. Dat is niet fijn om te weten en dus heb je een film. Fictie, dat wel natuurlijk. De man is eigenlijk de gemiddelde lgbt-whatever mens dus. Nou ja, het was de titel die me deed realiseren dat de werkelijkheid soms nog vreemder is dan de verzonnenheid.
Zo is in de recente werkelijkheid ons aller Amnesty Nederland het pad der dolenden op gegaan. Geen eigen LGBT activiteiten meer, zoiets verzin je toch niet? Niks voor hun om te doen eigenlijk maar toch. Wat? Toch? Oh? Huh? Tsja. Nou ja. Ach. Shit! Goed dan, enige explicatie dan maar.
In het laatste blad van Amnesty zegt Eduard Nazarsky, de veurzitmens van Amnesty Nederland dat Amnesty zich herfokust. Dat is geen opnieuw kussen van Fo of zo maar het zich bezinnen op de richting in de toekomst en vervolgens het beleid op de uitkomst van die bezinning aanpassen. Bij het opnieuw scherpstellen vallen altijd slachtoffers die in het voormalig scherpe blikveld aanwezig waren en in het nieuwe dat niet meer zijn. Belangrijkste slachtoffer voor ons soort whatevers is de ‘speerpunt’ LGBT.
Oh shit, en ach gossie, die Amnesty toch. De onderbouwing is dat er in Nederland al genoeg organisties zijn die zich met ‘homorechten’ bezighouden en de mensenrechtensituatie in Nederland niet zo urgent is. Wake up, suckers!
Maarre, dacht ik. Dat is vreemd. Ik ben geen heaumeau, ik ben wel of geen lesbo of bi of zo en ik ben iets wat mensen transgender of zo noemen. Waardoor ik een deel van mijn mensenrechten net als vele lotgenoten gewoon zonder commentaar geacht wordt in te leveren bij het overheidsloket. Even snel checkend of deze volgens de overheid meneer fysiek genitaal nog tot het geslacht der mensen met een dingetje naar buiten behoort levert mij de verzekering dat dat niet het geval is. Wél volgens de overheid en dus moet ik aantonen geen kindjes meer te kunnen krijgen. Wauw dat dat mag van de mensenrechtenmensen van Amnesty…
Als voorbeeldje dus maar weer eens. Net als het voorbeeld van die homo die gewoon vrolijk naar Iran, Irak of whatever wordt gestuurd omdat het daar zo’n veilig bestaan is of die domme lesbo’s die trouwen en als echtpaar op Aruba willen gaan wonen maar dat niet mogen van de plaatselijke homofobe autoriteitjes.
Homorechten dus als de betiteling van LGBT rechten. Fuck, weer mis geschoten Eduard! Blijkbaar reikt kennis van LGBT bij Eduard niet veel verder dan de homomannen.
Amnesty geeft middels eigen communicatie naar de vrijwilligers aan dat die bedankt worden voor de bewezen diensten maar dat er verder geen gebruik van ze zal worden gemaakt voor LGBT zaken anders dan een enkele schrijfactie. Geen eigen acties meer onder Amnesty vlag, geen boot op de Gay Pride in Amsterdam, geen eigen Hyves meer (o wat is dat duur he)… ach laat ook maar. Volgens het weerwoord van Amnesty blijven ze wel degelijk op LGBT gebied actief. Bij voorkeur ondersteunend bij acties van anderen. Meeliften om voldoende donateurs te kunnen binden noem ik dat. Promotie van Amnesty. Geen vechten voor rechten. Want in Nederland is het allemaal voor elkaar. Toch? Eduard? Eduard? Ben je er nog? Eduard… oh hij is al weer weg.
Stranger than fiction vind ik het allemaal. Want geen weldenkende LGBT-er bedenkt zoiets. Die andere organisaties zijn dan ongetwijfeld de subsidietijgers COC, het clubje homomannen waar de voormalige directie van COC zich verlustigd en de Asterdamse LGBT-scene mee terroriseert en Embrace Pink. Allemaal financieel onder druk, met zeer beperkte middelen. Over Amnesty voegt Eduard mij zelf toe dat zij niet subsidiebehoeftig zijn. Wel raar als in ander verband hij zelf aangeeft bij de overheid aan te kloppen voor – precies – subsidie van enkele Amnesty initiatieven. Nee, de Nederlandse LGBT scene is wel voorzien volgens Eduard. Not dus.
Komt nog bij dat Amnesty historisch al een niet al te beste verhouding met de LGBT wereld heeft (lees het commentaar van opperhomo Henk Krol op de site van Gaykrant er maar eens op na) én die hele groep LGBT vrijwilligers toch echt eerder dit jaar werden aangevuurd om toch vooral zich in te zetten voor Amnesty. In die zin is de door Amnesty zelf genoemde komende opheffing van de LGBT groepen per 31 december gewoon een mes in de rug van die vrijwilligers. Die – zoals het een menserechten organisatie betaamd – in het geheel niet betrokken waren in het laten vallen van hun activiteiten.
Nee, Amnesty schiet mis. Eduard doolt en de echte antwoorden blijven uit. Natuurlijk hameren ze op successen uit het verleden. Terecht want ze deden heel wat. Maar zoals in andere ‘markten’ gebruikelijk is om te vermelden: successen behaalt in het verleden bieden geen garantie voor de toekomst. En al helemaal niet voor de LGBT wereld. Am-nasty laat de Nederlandse LGBT-ers gewoon in de kou staan tot 2016. Tenminste als diezelfde LGBT wereld dat pikt natuurlijk en Amnesty de negatieve publiciteit onder controle kan krijgen. Gaat het ze lukken? Gaat het ze echt lukken? Of gebeurt er een wondertje en wordt er iemand wakker in het fraaie pand van Amnesty op de A-lokatie aan de Amsterdamse grachtengordel.
Tsja, stranger than fiction… wat betekende dat ook weer.
Alice © 2009
Ja, ik heb het echt geprobeerd. Serieus. Niet even een paar dagen of zelfs een paar weken maar langer.
Nee, het is niet gelukt. Ik ben er niet voor in de wieg gelegd blijkbaar. Had ik maar hetero moeten zijn.
Het was dus een zijspoor en diep in mijn hart wist ik dat wel alleen mijn hoofd wilde niet meewerken. Misschien omdat het allemaal gebeurde in een periode waarin ik kwetsbaar was? Behoefte aan een paar armen om me heen die me ineens werden geboden vanuit een voor mij onnatuurlijke richting?
Ach, hoe of wat, het doet er niet echt toe. Het enige dat telt is dat ik heb moeten kiezen niet voor mezelf opzij te gaan. Het kon niet uitblijven eigenlijk want het was de tweede keer dat de Tweede Wet van Alice overtreden werd. Ik heb maar twee wetten, het zou niet teveel gevraagd moeten zijn om binnen iets wat meer dan een vriendschap was die wetten overeind te houden. Maar dat was het dus wel. Ach, wet één was nog wel te hanteren want dat is gewoon artikel 1 van die Grondwet van ons landje. Maar wet twee, de Tweede Wet van Alice was teveel. Die tweede wet zegt namelijk dat er tegen Alice niet geschreeuwd mag worden. Omdat voor mij schreeuwen net zo hard aankomt als een klap. Er was al een keer een overtreding van die wet geweest in augustus om iets dat toch echt helemaal buiten mijn schuld lag. Tenminste als ik er vanuit mag gaan dat ziekte van een kind in de vakantie mij niet aangerekend mag worden. Maar ach, het was lekker weer, de zon scheen, de omgeving was mooi en ik kon me een dagje afzonderen. Dat hielp toen. Toen nog wel. Zonnemedicijn.
Maar nu? Nee, nu was het schreeuwen een schending van mijn wet die ik niet kan hanteren. Het was alsof ik zelf geschonden werd en in zekere zin is dat ook zo. Met als gevolg dat er dus iets over is wat mooi was en misschien nog lang mooi had kunnen zijn. Kapot, krak! De tekenen waren er al langer. Bij de ander en bij mezelf. De twijfels waren de laatste weken bij mij al steeds groter geworden zoals dat meestal voor een break up gaat. En nu was dus mijn emmer die overliep. Een mens kan maar zoveel hebben wordt er weleens in slecht Nederlands gezegd. Het is waar. Er is een grens.
Goed, je jankt een paar keer. Haalt je spullen terug en als je geluk hebt is je beste vriendin in de buurt. Het is allemaal gebeurt. Volgens het boekje of een script van een B-film. Schreeuwen op het strand tegen de wind lukte niet. Janken wel maar de tranen zijn snel opgedroogd, te snel denk ik. Ik heb teveel aan mijn hoofd, teveel goeds, teveel leuke mensen om me heen die in de boosheid van de ander ook nog eens de hoek in geveegd werden. Zelfs diegenen die me het dierbaarst zijn, die paar waar ik met hart en ziel van hou. Wat het me alleen maar duidelijker maakte natuurlijk.
Ligt het dan echt niet aan mij? Eerlijk antwoord: ik weet het niet. Misschien wel, misschien niet. Wil ik de ander veranderen om nabij te kunnen zijn? Verlang ik teveel? Eis ik teveel ruimte voor mezelf? Een ander zou het me misschien kunnen vertellen, zelf weet ik het echt niet. Dus klop ik het stof van me af. Recht mijn rug, schrijf wat, ga idiote films kijken, teveel chocola eten, het op een zuipen zetten (niet echt hoor), keiharde muziek draaien (echt wel dus), me voorbereiden op mijn optredens van vrijdag en zaterdag, nog wat schrijven, manuscripten doorlezen en corrigeren, werken aan de uitgeverij, het Literair Café van 31 januari voorbereiden, de interviews rond de Amnesty LGBT kwestie regelen en afnemen, het artikel schrijven en nog veel meer. In de hoop dat Kerst me ongemerkt voorbij gaat. Geen gifbeker voor mij alsjeblieft.
En ergens daartussen durf ik te hopen op die ene die niet ingewikkeld is, die weet wat het is om attent te zijn, me wel die knipoog geeft of die omhelzing, die wel met me naar de film wil, die het leuk vindt als ik gek doe, de me niet laat zitten door niet op te komen dagen bij mijn optredens, die wel wil lezen wat ik schrijf, die me af en toe een spontane zoen geeft of tegen me aan kruipt. Iemand waarmee ik wel kan praten over de dingen die mij bezighouden en niet alleen over die dingen die die ander zelf leuk vindt. Die ene. Een zij, geen hij. Iemand die beseft dat ik goed voor haar kan zijn want hoe dan ook, ik heb een ernstig overschot aan liefde in me. Misschien is ze ergens vlak om de hoek te vinden. Uit zicht nog, maar vlakbij. Wie weet. Ik zie wel en ben voorlopig blij met die paar echte vrienden die er altijd voor me zijn, zij zijn mijn echte familie. Vooral die ene die ik heb zien stralen. Het bestaat, geluk. Echt.
Alice © 2009
Aanvulling na een relatief hectisch mediadagje. Inmiddels wordt door Amnesty Nederland in allerlei toonaarden aangegeven dat ze zich wél blijven inzetten voor LGBT mensenrechten. Mooi maar niet genoeg.
Het is nog niet zover dat de volgende vier punten die in de email van Amnesty aan bod kwamen aangepast worden:
1. niet opheffen van regionale LGBT groepen.
2. fondsen beschikbaar houden voor acties in Nederland zoals deelname gay pride.
3. in stand houden en versterken van de nieuwe media platformen zoals Hyves voor LGBT vrijwilligers en activisten.
4. ondersteuning in actie en niet alleen in naam van anderen.
Allemaal zaken die niet ingewikkeld zijn en gemakkelijk in beleid om te zetten zijn. Zaken ook die niet zoveel hoeven te kosten.
Een tandje erbij in plaats van er af dus. Wellicht goed om de discussie nu rechtstreeks te gaan voeren?
Van mijn kant uit: graag want ondanks de recente communicatie op de website van Amnesty Nederland is er nog steeds veel onduidelijk.
Het volgende misselijk makende bericht rolde in mijn emailbusje. Afkomstig van Amnesty International in Nederland. Wat mij betreft te schokkend om hier niet te vermelden, c.q. die organisatie maar eens aan de schandpaal te nagelen.
— email van Amnesty International —
Op 7 dec 2009, om 11:52 heeft N.Tetelepta@amnesty.nl het volgende geschreven:
Beste vrijwilligers.
Zaterdag 1 augustus waren we met de Amnestyboot zichtbaar tijdens de Gaypride voor een half miljoen mensen. Veel waardering en repsect hebben we gekregen, gezien de vele positieve reacties van de mensen aan de kant. Vanaf 2010 zullen we helaas niet meer mee mogen varen tijdens de Gaypride.
Voor de jaren 2010 – 2016 is door Amnesty Nederland helaas besloten om homorechten GEEN prioriteit meer te geven. Dit betekent concreet dat we niet meer mee mogen varen met een eigen boot tijdens de Gaypride, er geen cases (acties) meer komen waarvoor we in actie kunnen komen en dus geen concrete handtekeningenactie meer hebben etc.
Dit betekent dus dat we nog wel mogen aansluiten bij lgbt activiteiten maar totaal zonder inhoud en actie. Op deze manier vinden we dat we geen meerwaarde hebben bij deze activiteiten en is besloten om alle regionale lgbt netwerken op te heffen. Dit geldt ook voor de Amnesty LGBT FNU hyvespagina, deze mogen we onder de naam Amnesty niet verder laten bestaan. Spijtig allemaal maar ik heb geen keuze want ik heb jullie als lgbt netwerk dan nog weinig te bieden als we inhoudelijk niets meer hebben. Dit jaar was het al vreselijk moeilijk om uberhaupt een case uit London te krijgen voor de lgbt activiteiten.
Per 31 december zal het fnu lgbt netwerk worden opgeheven en de hyvespagina worden verwijderd.
Ik dank jullie allen voor jullie inzet en wens jullie veel succes en geluk verder.Met vriendelijke groet
Nettie Tetelepta
Regiocoördinator Projecten
Amnesty International
Flevopolder/Noord-Holland/Utrecht
Keizersgracht 177, Amsterdam
Tel. 020-5352114— Einde email —
Waarmee Amnesty zich van haar slechtste kant laat zien als een organisatie die geen enkel gevoel heeft voor de vreselijke toestand van de mensenrechten op LGBT-whatever gebied wereldwijd én in Nederland. Wat ben ik blij dat ik geen lid ben van deze club subsidiebehoeftige losers.! En voor de leden: dumpen die idioten wat mij betreft.
Ben ik boos? Nou reken maar! Eerst de aandacht en inzet vragen van alles en iedereen om eigenlijk vooral Amnesty te promoten en dan vervolgens die vrijwilligers collectief in de kou zetten. Blijkbaar is het aanpakken van LGBT misstanden bij Amnesty International niet langer een salonfähige activiteit.
Walgelijker kan het niet. Trouwens ik krijg nog reiskostenvergoeding van dat stelletje. Is vast nog wel een donker plekje voor te vinden. In ieder geval zal ik geen kaars voor Amnesty branden, not ever!
Bekeert U gij dolenden!
Alice © 2009
PS Heb net een teiltje vol gekotst, moet ik verdorie weer de boel opruimen hier.
Aanvulling: zojuist nog een teiltje vol gekotst na lezing van de homofobe reacties op retecool.nl. Niet dat me dat verbaasd of zo, of dat ik er van onder de indruk raak. Integendeel. Wel weer de boel opruimen natuurlijk, dat dan weer wel.
Overigens: retecool is wel een aanrader hoor. Alleen al om de manier waarop ik daar afgefakkeld wordt. Vermakelijk eigenlijk.
RSS - Posts
