Dit is mijn schrijfplek, het is geen blog! Het is een laboratorium waar allerlei teksten landen. Gedichten, verhalen, columns, liedteksten en belevenissen. Soms autobiografisch, meestal niet.

‘Mental rafting’

Dit wordt een doodsaaie tekst omdat er geen ander doel aan vast zit dan de poging om iets te vertellen over hoe ik op dit moment werk aan mijn theaterprogramma. Dus daarmee is de kans groot dat het voor velen een hoop geleuter is. Het zei zo. Mocht je nu inderdaad vinden dat ik leuter ga dan snel iets anders doen. Zo niet dan zal ik proberen een inkijkje te geven in mijn manier om tot iets, in dit geval een volwassen theaterprogramma, te komen. Spring voor de grap eens in mijn grote rubberboot maar doe wel een zwemvest aan en een helmpje op.

Voor de start

Tot mijn eigen verbazing ben ik theater aan het maken. Eerlijk is eerlijk, dat was helemaal niet de bedoeling. Ik geloof in het begrip ‘flow’ in die zin dat er soms perioden zijn waarin ik me moet laten leiden door de ogenschijnlijke toevalligheid van mijn leven om op die manier tot kunst te komen. En dus maak ik nu theater. Als ex-controlfreak help ik die flow wel een handje door te koppelen met andere talentvolle en vooral bijzondere mensen en dat leidt onveranderlijk tot verbijsterende ervaringen die vervolgens die flow weer even een andere kant op laten meanderen. Als de term nog niet bestaat dan claim ik hem bij deze, ik doe aan ‘mental rafting‘.

Het vertrekpunt

Ik ben met een simpel idee begonnen. Inmiddels negen weken terug begon het idee van een kleinkunst programma vat op me te krijgen. De aardigheid is dat er geen seconde de vraag was wat de begrenzing van dat idee zou zijn. Nu ik druk aan het schrijven ben en me omringt weet met een aantal heel bijzondere mensen merk ik dat het denken over grenzen alleen maar abstracter is geworden. De vraag is niet zozeer wat er kan maar eerder hoe dat wat ik bedenk en wat anderen me aandragen in elkaar kunnen grijpen. Zelfs zonder een eerste keer samen in mijn atelier / theater laboratorium gewerkt te hebben merk ik dat beelden en mogelijkheden van anderen een uitwerking op me hebben die alleen maar meer mogelijkheden doen zien. En meer inhoud aan het programma geven. Maar bij het vertrekpunt was er dus niet meer dan een schets van een eenvoudig en relatief lief cabaretprogramma. Verhaaltje, sketchje, liedje, verhaaltje, typetje, liedje, en zo verder.

De eerste stroomversnelling

Mijn programma in wording ‘Van de barkruk gevallen’, waarin Anna Reiziger vanaf haar kruk in haar stamkroeg de wereld voorbij ziet komen en daar een mening over heeft maar geen onderdeel van is, veranderd tijdens de gesprekken en de experimenten die ik doe. Was er eerst dus een basisvorm van een oude stijl cabaret, nu transformeert die vorm in een theatervorm met meer disciplines. De mogelijkheden van de technologie die @differentieel me brengt leiden tot een grotere rol voor bewegingstheater waarbij door de gesprekken met weer anderen het me steeds duidelijk wordt dat Anna weliswaar geen deel uitmaakt van de wereld die ze ziet maar juist wel een interactie met die wereld heeft. Er zijn momenten in de voorstelling waar Anna de wereld verandert door stemmingen en door beweging. Niet ‘out of the box’ denken maar ‘out of the box’ bewegen. Van de simpele vorm verandert het programma in opbouw nu dus naar een vorm waarin technologie een middel wordt om een buitenwereld vorm te geven en daar vervolgens een interactie mee aan te gaan middels beweging en dans.

De draaikolk

Er vormt zich nu dus een programma dat verloopt van lief via mild tot spottend gevolgd door cynisch en hard om dan in waanzin te eindigen. Alsof Anna door die wereld die ze voorbij ziet komen tot waanzin gedreven wordt. Omdat ze vecht met die wereld en door het gevecht die wereld beïnvloedt, wordt na verloop steeds duidelijker dat niet zij het is die de waanzin in zich heeft maar het de wereld is die waanzinnig is en zij dat ontdekt en onthult. Daarmee is ‘Van de barkruk gevallen’ niet alleen meer een avond in een kroeg maar ook een blik op de waanzin van de wereld en een reis door het leven. Anna gaat kijkend naar de wereld rechtstreeks naar de verdommenis, maar wel met een glimlach en een lied. Uiteindelijk daagt ze de wereld uit en blijft de vraag over wie er dan wint. Anna of de wereld. Wie is de gek? Wie is de sterkste? Wie staat er aan het eind nog overeind? Op dit moment is er nog steeds geen sprake van een overvloed aan uitgewerkte teksten maar wel aan ideeën, concepten en beelden. De komende weken staan in het teken van visualisatie van die ideeën. Visualisatie in uitbeelding, toneelbeeld en in het werken aan de theatrale invulling van de waanzinnige trip van Anna. Zoals de vlag er nu voor staat wordt dat een proces dat niet meer volledig in mijn hand ligt maar dat ontstaat uit de interactie met andere kunstenaars die ik betrek bij het maken van het programma. Een beeldend kunstenares die zonder al teveel woorden me begrijpt en die zowel aan het visuele van het toneelbeeld zal bijdragen als aan de ideeën rond het inzetten van beweging en dans. Een regisseuse / theatermaakster die als sparring partner de theatrale invulling helpt te maken, de audio / video kunstenaar die met de mogelijkheden van de techniek een heel andere benadering van me vraagt dan de traditionele cabaret vorm die relatief statisch is. Mijn raft is een draaikolk in aan het duiken waarbij het nu nog helemaal niet duidelijk is hoe ding er weer uitkomt en aan welke kant.

De rivier voor me.

Hoe dan ook, dat raft komt die draaikolk uit met allerlei dingen en mensen aan boord en met ervaringen die in de draaikolk zijn opgedaan. Om direct daarna de rest van de rivier af te proberen te raften. Ergens aan het eind is er dan het theaterprogramma waarbij ondanks alle veranderingen onderweg een aantal zaken gewoon zullen zijn zoals ze aan het begin ook waren. Het blijft een programma van een voetbalwedstrijd lang. Twee keer drie kwartier met een pauze van een half uur zodat het publiek van acht tot tien uur in de avond vermaakt wordt. Om maar eens een vaste waarde te benoemen. En met de avond in de kroeg als rode draad zoals van het begin af aan de bedoeling was. Met verhalen, sketches, typetjes en liedjes, met beweging en dans en lawaai en licht en beeld. Maar met onverwachte draaien en een structuur van een toneelstuk waarbij de climax niet vermeden wordt. Maar de invulling is nog vrij, nu kan alles nog.

De constructie van mijn raft.

Om te doen wat ik wil en om de flow te kunnen volgen was me al snel duidelijk dat ik op alle gebied scherper moet worden, beter, geoefender. Het latje heb ik hoog gelegd en dat is dus de reden waarom ik, zoals in eerdere berichten al beschreven, mezelf nogal hard onder handen neem en onder handen laat nemen. Terug naar school dus met lessen in cabaret, mime, stemvorming, zang, acteren, visualisatie en tekstbehandeling met docenten die me stevig aanpakken. Niet alles tegelijk want acteren en tekstbehandeling komen later aan bod, vanaf april ongeveer. Op dit moment werk ik dus vooral aan stem, beweging en cabaret. Alles bij elkaar heb ik er de handen aardig aan vol wat me automatisch asocialer maakt want er is fors minder tijd beschikbaar voor mijn social life. Met de Literaire Salon er bij en het werk voor TEDx heb ik een vol programma dat er voor zorgt dat ondanks dat er wagonladingen energie nodig zijn er meer wagonladingen energie vrijkomen. De ene activiteit tikt tegen de andere aan waardoor er automatisch meer mogelijk wordt. Flowen dus en dat is heerlijk. Morgen maar eens wat rotzooien met papier, houtskool en krijt om aan de constructietekeningen van mijn raft te werken. Kijken of mij ogen en handen de beelden kunnen maken die er in mijn hersens leven.

Alice Verheij © 2010

Oooooooooooooooooooooooooh :-)

Nooit gedacht en stil gezwegen
niet verwacht en toch gekregen.

Hoe mooi kan het leven soms zijn.

Cheers!

Nieuwe media – oude wanpraktijk.

Schaduwschrijvers. Het was een mooi initiatief en een mooie naam ook. Maar de stekker is er uit getrokken. Door – natuurlijk – advocaten. Wat is hier aan de hand geweest en wat zijn de gevolgen voor de nieuwe media ontwikkelingen?

Schaduwschrijvers is, was, een initiatief van een aantal mensen om boeken via internet te distribueren, uit te geven is eigenlijk niet echt het goede woord. Hoewel… het struikelblok voor Schaduwschrijvers lijkt te zijn dat ze auteurs de kans geven om boeken gratis te publiceren die dan door lezers gedownload kunnen worden waarbij niet helemaal duidelijk is of ze vooraf ervoor gezorgd hebben dat er sprake is van een auteurscontract dat de verantwoordelijkheden goed regelt. Want wat gebeurde er dus rond de feestdagen?

Precies, een auteur die – stom, stom, stom (of misschien opzet) – bij een andere Internet uitgever uitgegeven is plaatste hetzelfde boek bij Schaduwschrijvers. De andere uitgever accepteerde dat – terecht – niet maar koos er niet voor om de auteur aan te pakken maar in dit geval Schaduwschijvers met de nodige dreiging een advocaat op het dak te sturen. ‘Omzetderving’ door overtreding van de rechten van die uitgever. Juridisch wellicht waar te maken, mits en maar Schaduwschrijvers dit had kunnen weten, dat er kwade opzet in het spel was, de contracten tussen Schaduwschrijvers en hun auteurs niet goed geregeld waren of de algemene voorwaarden van Schaduwschrijvers de verantwoordelijkheden van hun zelf en de auteurs niet vast hadden gelegd.

De website van Schaduwschrijvers geeft geen duidelijk antwoord op de contractuele kant tussen deze (her)uitgever en de auteur als het gaat om eventuele juridische banden tussen de auteur en een andere uitgever. Het is dus niet mogelijk om op dit moment vast te stellen of er sprake is van bluf van de Internet uitgeverij die Schaduwschrijvers dreigde aan te pakken, onkunde, onhandigheid of naïviteit van de kant van Schaduwschrijvers of contractbreuk van de auteur met zijn / haar bestaande uitgever. Er is te weinig openbaar van de juridische kanten. Jammer genoeg.

Het ellendige is dat een leuk initiatief – een beetje een kwajongens initiatief als je het mij vraagt – de nek omgedraaid wordt door een – overigens bekende – juridische blufactie van een (concurrerende?) uitgever. Is Schaduwschrijvers getruukt door een spelletje van een auteur en zijn/haar uitgever? Is het gewoon niet goed opgezet geweest allemaal? Is de klagende uitgever gewoon op geld uit? Het punt is dat de partijen tot een schikking hebben besloten waarbij ongetwijfeld overeen zal zijn gekomen dat geen van de partijen aard en inhoud van de schikking bekend mag maken. Want zo gaat dat bij schikkingen. Het zal dus niet mogelijk zijn om objectief te kunnen vaststellen wat er nu precies gebeurt is zonder dat één van de partijen de mond voorbijpraat. En dat is jammer, heel jammer, omdat daardoor de vragen rond de mogelijkheden van (her)publicatie en distributie van eBooks door uitgevers open blijven staan.

Want, was Schaduwschrijvers nu een uitgeverij of een eBookwinkel? De buitenkant voor de auteurs was die van een uitgever, voor de lezers die van een eBookwinkel. Een soort internet Januskop die zich ergens positioneerde in de handelsketen maar niet helemaal goed te plaatsen viel als het ging om verantwoordelijkheden en rechten. Een probleem dat al zo oud is als het Internet of zelfs ouder. Het oogt allemaal wat onhandig en het lijkt er vooral op dat internetuitgever ‘?’ een lucratief spelletje juridische bluf heeft gespeeld ondersteund door een advocaat die wel ergens een centje aan wilde verdienen. Maar ja, zo lijkt het te zijn. Of dat echt zo is?

Eén partij blijft in het hele verhaal tot mijn verbazing buiten schot en dat is dan ook meteen de partij die licht in de duisternis kan scheppen. De auteur. Want, wie is deze mysteryman / mysterywoman? Is hij/zij het geweest die een bestaand contract met zijn/haar uitgever heeft geschonden door het boek aan Schaduwschrijvers aan te bieden ter gratis publicatie? Is hij / zij dan niet de gewezen persoon om dat maar eens uit te leggen? En, voor ook, waarom pakt Schaduwschrijvers niet die auteur aan of beter nog waarom doet uitgever ‘?’ dat niet zelf? Hoe zit het met de ketenaansprakelijkheid hier? Kàn Schaduwschrijvers eigenlijk wel voor de rechter gesleept worden als er mogelijk sprake is van misleiding door de auteur? Had uitgever ‘?’ niet de juridische plicht om eerst en vooral de contractbrekende schrijver aan te pakken en slechts van Schaduwschrijvers te eisen dat de publicatie werd ingetrokken (wat Schaduwschrijvers uit zichzelf al had gedaan).

Alles bij elkaar lijkt het er op dat een paar goedwillende internet rookies zich gewoon hebben laten afbluffen door getamboer van juristen dat in de rechtszaal geen stand had kunnen houden. Gewoon ontzettend geschrokken en ja, dan kap je er mee, trek je de stekker uit je leuke internet startup businessje en schik je met die advocaten en schok je je spaarcentjes. En dat is vooral ontzettend jammer en ontzettend tekenend voor de stand van zaken in de Internet uitgeverswereld in dit kleine kikkerlandje.

Alice Verheij © 2010 (Jazeker: copyrighted!)

Dat is dan wel weer leuk natuurlijk.

Hm. ‘Featured blog’ in de categorie emancipatie. Leuk om daar een Noodles Queerpraatje terug te vinden. Nu maar hopen dat de betreffende column extra gelezen wordt…

Alice

Oh my God! Caro Emerald…

O help, ik ben verloren. Reddeloos, hopeloos, totaal van de kaart én van mijn voeten geveegd. Door Caro Emerald. Hemeltje, hemeltje, wàt een stem, wat een swing, wat een podium presence, wat een mooie vrouw. Rechtstreeks uit Havana neergedaald op aarde. Tenminste, dat lijkt zo. Mijn zwak voor de muziek die Caro onderstreept met haar fantastische performance zal vast wel bekend zijn hier. De prachtige en zoetgevooisde verleidelijke Caro, gewoon ergens uit Nederland, volkomen onverwacht zomaar schijnbaar uit het niets met haar meer-dan-geweldige-fifties-style-nightclub-jazzy-cuban muziek op haar nu drie dagen terug gepresenteerde album ‘Deleted scenes from the cutting room floor’.

Zeker drie keer achter elkaar heb ik het album afgeluisterd, de mooiste verstoring van mijn nachtrust sinds tijden. Gezongen alsof ze al jaren op het podium de verleiding in persoon is. Geweldige timing, mooie songs, mooie teksten en bepaald ook nog een streling voor het oog om naar te kijken. Ach, had ik maar met haar op de vloer van de montagekamer de deleted scenes mogen beleven. Caro, een vrouw om te volgen en hopeloos verliefd op te worden. Split second, zomaar. Just like that.

‘Back it up’ is zo ongeveer de sensueelste danceplaat van het moment wat mij betreft, onmogelijk voor te stellen dat er ook maar iemand in staat zal zijn om stil te blijven zitten bij dit heerlijke nummer. Ik wil het de hele dag zingen en dat zal ook wel gebeuren want het vrolijke melodietje is niet meer uit mijn hoofd te krijgen. ‘That man’, los van de man is het nummer verleidelijk en ‘A night like this’ is alles wat ik van een nacht wil. Tussendoor tinkelt ‘The Other Woman’ uitdagend heupwiegend langs en ‘Absolutely me’ is Dita von Teese op het lijf geschreven. Ik zie die dame al binnenkomen op de klanken van dit nummer en alle mannen (en vrouwen) om haar vingers winden. Hoewel, laat Caro dat zelf maar doen. ‘Dr. Wanna do’ is theater van de bovenste plank want de beelden komen vanzelf het netvlies op gedanst als ik de tekst hoor. ‘Stuck’ sla ik over want er moet gewoon ergens een nummer tussen zitten dat niet lekker is dus smelt ik lekker weg bij ‘I know thet he is mine’ dat wat mij betreft bever ‘I know that she is mine’ had mogen heten.

Tsja, de komende weken worden als vanzelf mooi, warm, broeierig en zonnig. De lente is vandaag voor mij begonnen met de geweldige cd van Caro en dus ga ik maar heel snel opzoeken waar ik haar kan gaan zien (dat wordt dus op 9 april in het Paard van Troje)! Ademloos smeltend op een afstandje. Hoewel, misschien sleur ik wel een mooie man of vrouw de dansvloer op voor een heerlijke chacha op ‘A night like this’. Mijn absolute favoriete track van ‘Deleted scenes from the cutting room floor’… Wil je mee? Give me a call!

En nu wil ik een Martini… on the rocks!

Alice © 2010

The day after

Labcane (Jamilla en begeleiding)

Ze beten het spits af. Labcane (Jamilla en twee van haar bandleden). Op mijn eerste Literaire Salon Saarein afgelopen zondag. En de kenners weten, dan kan het niet meer stuk. Want wat was het een geweldige Salon de 31e januari. Een middag met een voor mijn ongehoord hoog adrenalinegehalte. Het was een gok en natuurlijk gierden de zenuwen me door het lijf. Klopte het geluid wel? Ja dus, maar wel op het laatste nippertje. Was het programma aantrekkelijk genoeg? O dat gegeven de reacties. Zou er wel publiek zijn? Nou reken maar, het werd steeds drukker naarmate het programma vorderde. Zou de sfeer wel kloppen? Nou die kon niet beter? En last but not least, zou ik niet dichtklappen en stotterend en struikelend over mijn woorden super amateuristisch de boel aan elkaar presenteren. Ik geloof niet dat dat gebeurt is.

Kate Sheridan van boekhandel Vrolijk met haar boekbespreking

De Literaire Salon Saarein, de eerste in een reeks, was dus een succes. Dank zij het publiek en de geweldige gasten. Labcane die de toon zetten met een geweldig akoestisch optreden dat beslist naar meer smaakt. (O hemel, hoe kan ik ze verleiden to vaker spelen?) Maar ook de heerlijke Wanda Reisel die me de primeur gunde van haar nieuwste boek ‘Plattegrond van een jeugd’ en de magie gunde van het vasthouden van het eerste exemplaar. Een eer, want hoe vaak kan je met zo’n geweldige schrijfster een mooi interview houden over een prachtige creatie. Maar ook Kater Sheridan van boekhandel Vrolijk die ons op reis nam langs een aantal boeken uit de selectie van Vrolijk.

Poëtisch perfomer Jet Valk

En Jet Valk, die weer heerlijke lesbisch erotische gedichten de lucht in slingerde en me toch weer verleidde tot het mee voordragen. En dan Her Curving Landscape. De mooi en zoetgevooisde Kimm die niet alleen mij maar het hele publiek betoverde met haar heerlijke muziek, de mooise teksten en het lekkere gitaarspel.

Wanda Reisel vertelt over ‘Plattegrond van een jeugd.’

Het was onvergetelijk en voor mij een soort droom die in vervulling gaat en geen mooiere start kon hebben dan deze. Ook voor Saarein is het een geslaagde middag geweest en dat was natuurlijk ook de bedoeling want met dit soort events willen we Saarein ‘the place to be’ laten worden voor iedereen die zich niet laat beperken door de ingewikkelde hokjesgeest maar gewoon geprikkeld wil worden door een leuke middag of avond, door onverwachte belevenissen, muziek, literatuur en nog veel meer. Ik ben nog lang blijven hangen en ik was niet de enige. Een paar keer poolen, plezier maken met de meiden, het hoort er allemaal bij en maakte het zondag een knaller. Iedereen, en dan bedoel ik echt iedereen die er was en/of meegewerkt heeft: heel erg bedankt en op naar de volgende Literaire Salon op zondag 28 februari. Minstens even leuk, misschien nog wel leuker en beter en in ieder geval meer dan de moeite waard om te komen.

Her Curving Landscape (de heerlijke Kimm Boum Bletterman)

Ik hoop dat iedereen die geweest is genoten heeft en iets van haar / zijn gading heeft gehoord. En als dat zo is, kom de volgende keer weer en neem iedereen mee die geïnteresseerd is in de combinatie vrouwen en woorden.

ondergetekende

Iedereen is welkom en iedereen is welkom om ideeën aan te dragen. Heb je een idee of ken je iemand die een podium verdiend voor haar / zijn woordkunsten in welke vorm dan ook, laat het me weten via literaire.salon@xs4all.nl.

Tot de volgende Literaire Salon Saarein op 28 februari. Zet het in je agenda!

Alice Verheij © 2010

Verleidster

snapshot foto: Hannah Biemold 2008 in Le Marais, Parijs

De ogen zwart omrand,
blik verveeld en houding nonchalant.
Alsof je me niet ziet, niemand ziet.
De sigaret net aangestoken maar je bent
niet van plan hem vlug op te roken.
Je weet dat ik naar je kijk
en dat ik niet de enige ben.
Dat iedereen je ziet en op je geilt.
Maar het raakt je niet.
Blik zwoel, houding cool en o zo zichtbaar
en beschikbaar. Voor haar.
En jij weet, ik weet,
met slechts ‘n knipoog heb je beet
wanneer je maar wilt.
Ben ik het vanavond die met je vrijt?

Schimmenspel

Een aantal dagen al zit een foto in mijn hoofd, genomen door Marjan Emmen. Een foto met een ongeschreven verhaal. Dagen duurde het eer ik woorden vond. Het verhaal zal vast nog geschreven worden.

foto: Marjan Emmen

Bevroren in stille beweging als zielen in een vagevuur
zonder onrust echter, zijn ze omringd door rook.
Vaag vuur verteert in een verborgen duistere wereld
gedachten en woorden. Verborgen gevoelens.

Handen die elkaar raken, blikken ongezien kruisend,
boodschappers van met stomheid geslagen taal.
Als beelden gevangen in een verhaal van kleurloos licht.
De wereldse dwaasheid buitengesloten in zijbeuken.

Duister beneden, licht boven alsof een engel zich verstopt
in een verre nok en wat licht laat vallen. Zachtjes.
Terwijl de vette lucht van kaarsen hun zielen heeft bedwelmd
staan zij daar onbewust van wat komen gaat.

Waarom, vraag ik je, is het geluid van de wereld verstorven?

Alice Verheij © 2010

Dan weet jij dat ik om je geef

Een liefdesliedje. Gewoon omdat liefdesliedjes leuk zijn om te schrijven.

Ik weet niet wat ik morgen ben
weet niet waar ik dan naar ren.
Ik weet niet wat ik morgen doe
en weet niet waar en ook niet hoe.

Ik weet niet of je van me houdt
weet niet of je me vertrouwt.
Zelfs niet of je bij me blijft
ook niet of je me verdrijft.

Maar ik weet dat ik om je geef
dat ik iets wondermoois beleef
als jij mijn zinnen zacht bespeelt
subtiel mij met je lachen streelt…

Alsof een vlinder op mij landt
of een schelp spoelt op het strand
zo voelt jouw kus op mijn mond
waarmee je mij met jou verbond.

Ik weet er is geen weg terug
dus dan vraag ik het je vlug.
Kom morgen alsjeblieft weer mee
en wandel met me langs de zee.

Want ik weet dat ik om je geef
dat ik iets wondermoois beleef
nu jij mijn zinnen zacht bespeelt
subtiel mij met je lachen streelt…

‘k neem dan je vingers in mijn hand
en laat je voelen ‘t zachte zand
wanneer ik je in mijn armen sluit
mijn mond druk op je zachte huid.

Als dat de dag van morgen wordt
als ik mijn hart bij jou uitstort
als morgen onze dag zal zijn
wij liefde delen zonder pijn.

Dan weet jij dat ik om je geef
dat je iets wondermoois beleeft
en ik jouw zinnen zacht bespeel
subtiel jou met mij liefde streel.

Dan weet jij dat ik om je geef
dat je iets wondermoois beleeft
wij onze zinnen zacht bespelen
subtiel ons met de liefde strelen…

Alice Verheij © 2010

Rugwind

Voor het eerst sinds lange tijd is er sprake van rugwind in plaats van tegenwind. Niet dat die tegenwind is gaan liggen zoals vorige week mijn fietsenmaker me nog verzekerde dat ooit zou gebeuren. Maar is wel rugwind bijgekomen. Sterke rugwind zelfs die me vooruit duwt. Met de hulp van vrienden ben ik de afgelopen tijd op de been gebleven en dat is bijzonder om te mogen ervaren. Ze zijn er, die vrienden.

Maar de meeste rugwind is ontstaan omdat ik na al het struikelen hard gewerkt heb om mezelf opnieuw uit te vinden. De zoveelste incarnatie van mijn ik. De laatste maanden van het vorige jaar waren zwaar, net als de eerste van dat jaar. Alleen de zomer was me in 2009 welgezind. Na de jaarwisseling ben ik voor veel mensen uit zicht, zelfs voor mijn beste vriendin, hard aan het werk gegaan. Nieuwe paden zoekend, nieuwe mogelijkheden onderzoekend en oude problemen heb ik aangepakt voor zover dat in mijn mogelijkheden lag. Het resultaat is dat ik vandaag begonnen ben met een zorgvuldig in elkaar gezette opleiding om niet alleen het podium op te klimmen als kleinkunstenaar maar om dat ook te doen met de noodzakelijk ambitie om daar goed in te worden.

In mijn geval betekent dat het opzoeken van mijn grenzen. Tot waar kan ik gaan, tot waar durf ik te gaan en wat gebeurt er als ik grenzen voor mezelf over ga? Waar schort het aan als het gaat om het creëren van een goede podium presentatie, van een goed programma? Ben ik in staat om oude groeven te verlaten, oude valkuilen te dempen, nieuwe ervaringen op te doen zonder vooroordeel of angst? Durf ik mijzelf los te laten zodat ik beter acteer, durf te zingen zonder twijfel, kan ik de creativiteit in mijzelf losweken of losbreken om te bereiken wat ik mezelf tot doel stel? Natuurlijk is het onmogelijk om dit soort vragen alleen te beantwoorden dus heb ik me omringd met strenge docenten die kunnen vormen wat er is en ontdekken wat er in zit maar nog niet zichtbaar is. Voor mezelf zal dat hard werken zijn. Veel lessen op verschillende gebieden, van acteren, mime en cabaret tot stemontwikkeling, tekstbehandeling en zang. Lessen om beter te bewegen op het podium, om expressie aan te scherpen en tegelijk om dicht bij mezelf te blijven. Om teksten te maken die op het podium werken om beter te visualiseren.

Ik ben ermee gestart deze week. De eerste lessen stemvorming en ontwikkeling zijn geweest, de eerste zangles. Het is spannend maar tegelijk geweldig om te doen. Elke les leer ik nieuwe dingen over mezelf en over mijn fysieke en mentale grenzen. Vijf jaar terug heb ik tijdens mijn coming out periode acteerles gevolgd. Method Acting. Een zwaarder soort acteren is niet snel te bedenken omdat de eigen emoties en ervaringen de bronnen zijn van waaruit je speelt. Met alle gevolgen van dien. Toen was het therapie. Nu is het heel wat anders geworden. Een enkeling om me heen zal het gezien hebben bij me. Vooral het afgelopen jaar heeft veel veranderd in mijn leven, mijn identiteit, mijn normen en waarden en mijn manier van het omgaan met wat er met mij en om me heen gebeurt. Ik ben niet klaar als mens en zal dat ook nooit zijn, wil dat ook nooit zijn, maar de angst om te leven die er tot voor een jaar in zat is wel goeddeels verdwenen. Of het nu om relaties gaat of om het naar buiten laten knallen van mijn creatieve kant, het is anders geworden en niet meer zo vijandig.

Sheila van Rheenen leert me nu zingen. Klassieke scholing, deels op basis van mijn eigen repertoirekeuze. Ivo de Kroon helpt me mijn stem te onwikkelen tot een goede podiumstem waar ik niet voor opzij hoef te gaan en die me steunt in plaats van in de weg zit. In het Haagse Koorenhuis werk ik aan cabaret met Elisabeth Boor, mime met Janneke Albers en nog wat andere zaken die ik op het podium inzet. Ida van de Lagemaat gaat in april me onder handen nemen als het om method acting gaat. Het zijn stuk voor stuk goede mensen waarvan ik ontzettend veel zal leren en dat geeft me vertrouwen in het resultaat.

Het zijn voor mij niet de minste mensen in mijn omgeving die soms in de lach schieten als ze horen dat ik zangles heb of stemontwikkeling volg. Ik gun ze de lach, maar ze zullen nog opkijken van het resultaat want halverwege dit jaar is mijn programma podiumrijp. Gewoon een kwestie van hard werken, veel repeteren en een pietsie rugwind. Het gaat me lukken.

Alice Verheij © 2010