Halfbewolkt ben je.
Met regelmatig zon
en hier en daar zorgen.
Vaak bedenk ik me
ik wou dat ik het kon
je vasthouden in de morgen.Je maakt me blij
ondanks je tranen,
de trieste blik in je ogen.
Zo zichtbaar voor mij
je gelukkig wanen
en toch ‘t hoofd gebogen.Want je kunt stralen
met schitterende blik
vol levenslust vlammend.
Het eigen verdriet inhalend
vol van leven zijn, jij en ik.
‘t Ongeluk verlammend.Ik hou van je op mijn manier
jij van mij op de jouwe
ik vang je op en jij vangt mij.
Ik geniet van jouw plezier
en jij laat me van je houden.
Zo ben ik, zo ben jij, zo zijn wij.Je bent soms halfbewolkt
met hier en daar zorgen
maar gelukkig overwegend zon.
Alice © 2009
Sinds een tijdje ben ik begonnen te leven en daar hoort van alles bij dat ik niet eerder gedaan heb maar altijd al wilde doen en bij mij hoort. Zoals een tattoo laten zetten. Nu vindt ik de meeste foeilelijk en wil ik alleens iets op mijn lijf dat een verhaal verteld dat alleen mensen begrijpen die me kennen. Niet veel mensen kennen me echt denk ik overigens. Al lang denk ik dus na over wat mijn lijf moet sieren. De belangrijkste die ik wil laten zetten zal ik pas onthullen als het zover is. Eerst moet er nog het ontwerp voor komen. De kaders zijn er wel, het thema, de gevoelens die daarop betrokken zijn en de belangrijkste elementen van het ontwerp.
Maar wie gaat hem zetten? Ga ik voor een bekende artiest of een onbekende. Eentje in de buurt of verder weg, eentje in mijn netwerkje van vrienden en kennissen of gewoon iemand waarvan ik denk te zien dat hij of zij goed is? Belangrijk is dat het mooi wordt en bij me past. Dus moet er eerst een kleine proef gezet worden. Dat gaat gebeuren bij mij in de buurt bij een dame die mooi werk levert. Wat ik gezien heb van haar vindt ik in ieder geval mooi. Over een paar weken is het dus zover en dan komt er op mijn rechterarm dus een armbandje van een bloemenkransje met bloemknoppen en één roos vervlochten met een armbandje van prikkeldraad. Als symbool van mijn prikkelende of prikkende kant en mijn lieve of romantische kant. Gaat dat goed én is er een mooit ontwerp voor die andere dan kan ik verder.
Het wordt anders dan op de foto hierboven maar het idee komt wel in de buurt.
Op een enkeling na weet niemand wat er precies gaat komen. De ontwerpen en de versiering op zich zijn belangrijk voor me. Mijn onschuld heb ik al lang verloren, mijn braafheid gelukkig ook en het wordt tijd dat er wat meer van de werkelijke Alice zichtbaar wordt. Vandaar.
Alice © 2009
Vanmiddag voelde ik je weer na een jaar
ik keek, zag jou en herkende het gebaar.
Gemakkelijk kon je mij voor je winnen
als vanzelf prikkelde je mijn zinnen.Maanden is het geleden dat ik je voelde
dat ik nachten lang om koelte woelde.
Stralend streelde je mijn zachte borst
mijn lijf, mijn gezicht en ik kreeg dorst.Ik wilde meer, werd door jou geraakt
verloor mijn kleren en eenmaal naakt
liet ik je al snel mijn hele lijf zien.
Verhit werd ik, onblusbaar bovendien.Uren duurde het, jouw zachte streling
nooit onderbroken door verveling.
Het was alsof het allemaal niet op kon
jouw stralende liefde, jij warme zon.
Alice © 2009
Bijna loop ik weer gedachtenloos de trap af
en weer op en af en op en af en weer op.
Vandaag niet, geen reden voor een draf.
In plaats van zomaar de treden te nemen
ben ik even gaan zitten. Ik neem haar op.
Mijn lange trap met al haar treden.Bekleding op de treden, de rand versterkt.
De ene leuning hoger dan de andere,
gek dat ik dat nooit heb gemerkt.
Schoon is ie ook niet, net zo min als erg vuil.
Op de mat bij de deur een krantje,
ik kijk nog eens goed voordat ik huil.De klep van de bus is altijd open.
Ontvankelijker dan ik zelf ben,
alles is tenslotte anders gelopen.
De snoeren langs de muur zijn
een andere weg naar buiten en
een uitweg voor woord en pijn.Een glimlach voel ik doorbreken
want de fiets is eindelijk weg
na al die lange onzekere weken.
Ze is naar school gegaan, helemaal zelf
een ander weet het niet maar ik
vindt haar alleen daarom al een held.
Alice © 2009
Ik kan over veel schrijven.
Het is mijn vak om dat te doen.
Maar ik kan niet over álles schrijven.
Soms mis ik de juiste woorden.
Zoals woorden om te beschrijven wat er in mijn hoofd en hart gebeurt als ik langzaam de dood in de ogen van een jonge prachtige Iraanse vrouw zie glijden, het leven verdringend.
Ik zie opzij gedraaide angstige ogen.
Ogen die niet alleen mij achtervolgen.
Maar ik kan alleen maar mijn hoofd buigen.
En wenen om Neda en om de wereld.
Alice © 2009
Ogen ontsnapt aan verhullend textiel
ontloken, niet meer geloken.
Spiegels van een vrouwenziel
onaangeraakt en ongebroken.Beloften eerst nog verstopt in je blik
plots ontsnapt, lust verklapt.
Onuitgesproken liefdessnik
onderdrukt, verhuld maar niet verslapt.Branden doet je blik mijn lijf,
aangestoken onrust in mijn leden.
Ga niet, kom hier en blijf,
ik heb je nooit vermeden.Ik wil je lippen raken, kussen,
mijn hoofd aan je borsten leggen.
Deze nacht kan niets mij blussen,
er is niets meer te zeggen.Deel je bed met mij en vrij,
laat mij je mijn liefde geven.
Geef je lijf, je hart, je ziel aan mij
ik wil jouw smaak en geur beleven.En voel de kracht van mijn liefde, mijn lust.
Alice © 2009
Al dagen lees ik de internationale kranten (inclusief Al Jazeera want de Amerikaanse pers vertrouw ik niet) en volg ik het verzet via internet van de bevolking van Iran tegen het regiem in Teheran. Mijn Twitter avatar heb ik niet groen gekleurd. Het is een mooi initiatief maar ik probeer liever te begrijpen wat er echt gebeurt om er dan een mening over te vormen en die dan toe te vertrouwen aan het digitale papier.
Mijn probleem met de hele situatie is dat ik westers ben en dus onvoldoende weet en begrijp van de Iraanse samenleving, de cultuur en de moraal van de bevolking van dat voor mij verre land. Wat ik zie en lees echter levert een beeld op van een onderdrukte bevolking. Van studenten die protesteren om meer vrijheid te krijgen, vrouwen die het voortouw nemen en soms gericht doodgeschoten worden door milities, mannen met eenvoudige beroepen die protesteren tegen een regiem dat ze onderdrukt. Een bevolking dus die in opstand is gekomen tegen een regiem van oude mannen die religie misbruiken waar ze maar kunnen om zich zelf te legitimeren. Het is een strijd die zo oud is als de wereld.
Maar klopt mijn beeld? Klopt het dat ik een volk in opstand zie? Klopt het dat ik oude mannen zie die zich verenigen in bestuurslagen met holle namen als de ‘Raad van hoeders’ om zichzelf een positie toe te kennen waarmee ze zichzelf een luxe leven kunnen toebedelen en de bevolking onder de duim houden? Of zie ik een volk dat nu de portretten van hun leiders verbrand op dezelfde manier waarop ze de Amerikaanse vlag en portretten van westerlingen een tijdje terug verbrandden? Datzelfde Amerika waar ze nu met vragende ogen naar kijken. Wat mij met mijn westerse culturele codering telkens weer opvalt is de massaliteit van de protesten of ze nu voor of tegen een zittend regiem zijn en die woorden. Die holle woorden die met zoveel bombast worden uitgesproken. Allah te pas en vooral te onpas betrekkend bij een conflict tussen een deel van het volk en de machthebbers. Lawaaitaal tussen onderdrukkers en onderdrukten. De taal die in vertaalde vorm bol staat van grote woorden komt archaïsch over, middeleeuws welhaast. De woorden worden gebruikt op een manier die niet zal leiden tot beter onderling begrip, integendeel. De woorden polariseren, drijven uiteen, splijten het volk. Het zijn de woorden van een revolutie, niet die van een evolutie. En het volk is niet één volk maar een verzameling van volkeren die samengebracht lijken te zijn in een door kunstmatige grenzen vastgestelde staat. De etnische kaart van Iran is verwarrend zoals die altijd geweest is al in bijbelse tijden.
Ik heb de film Persopolis gekeken en dat heeft niet echt geholpen. Het onbegrip is er niet kleiner door geworden, de vervreemding wel. Het is goed als deze film eens op tv komt zodat meer mensen kunnen zien hoe een revolutie er uit ziet voor een jong meisje. Ik zie weer dat filmpje op YouTube van de jonge stervende Neda en ineens is Iran dichtbij. Ik realiseer me dat ik kijk naar een volgende revolutie die erg lijkt op de Franse revolutie en de Russische revolutie en ik besef dat het volk ongeacht voor wie ze demonstreren gebruikt wordt als een leger van marionetten waar boven mannen zitten die aan de touwtjes trekken. Een volk vecht in Iran voor meer vrijheid en schaart zich achter een ‘leider’ die in zijn verleden al eens leider van dat volk is geweest. Ten koste van tienduizenden doden. Een volk dat het onderscheid niet weet te maken tussen de onderdrukkers want welke leider er ook president wordt, allemaal hebben ze bloed aan hun handen in een mate die niet te bevatten is. Machthebbers die zich gedragen op een afgrijselijke manier, die families laten betalen voor de kogels waarmee ze hun zonen hebben doodgeschoten. In deze dagen en nachten worden de verhalen geschreven van mensenrechten schendingen, van misdaden van een gewapende macht tegen machteloze burgers.
Maar ook een volk van vrouwen, van dappere ‘kleine’ mensen die gewoon vrij willen zijn. Die niet onder onmenselijke wetten en de knoet van politie, leger en milities wil leven. Een volk dat de eigen intelligentie en cultuur wil laten bloeien. Een volk van vrouwen die zich willen ontwikkelen, die een gelijkwaardiger bestaan willen. Van mannen die niet van de ene oorlog in de andere gestuurd willen worden door hun leiders in Teheran. Van kinderen die geen kindertijd kennen.
Ik maak mijn avatar niet groen want ik vindt het wel een aardig gebaar maar het zet geen zoden aan de dijk. Er veranderd niets aan de situatie in Iran daardoor en daarmee voelt het voor mij als een uiting van symboolpolitiek. Liever zou ik zien dat vanuit het westen de illegale wapenhandel beter aangepakt wordt zodat onderdrukkers het moeilijker hebben om hun legers in stand te houden. Dàt zet wel zoden aan de dijk. Het is pijnlijk en goed dat nieuwsmedia en internet laten zien wat er gebeurt en daarmee langzaam maar zeker zagen aan de poten van de stoelen van de onderdrukkers. Het is vreselijk om een jonge vrouw te zien sterven op straat. Het is nog veel erger te beseffen dat zij toevallig moest sterven voor het oog van de camera waardoor we er getuige van zijn terwijl er vele anderen sterven terwijl wij het niet zien. Anonieme doden in een revolutie van mensen zonder naam.
Het is indrukwekkend om het verzet in de nacht te horen van de bevolking van Teheran die het regiem laat weten dat ze weg moeten door ze te herinneren aan hun eigen machtsgreep dertig jaar terug. Maar naast indrukwekkend is het ook verontrustend omdat in al die jaren dat volk is teruggeworpen naar diezelfde zeventiger jaren en grijpt naar dezelfde legitimatie voor hun verzet. Meer vrijheid bevechten door het inzetten van religie? Het is zo tegenstrijdig en zo onbegrijpelijk dat de mens niets leert van de geschiedenis. Ook niet in Iran. En ik begrijp het niet. Ik begrijp niet dat er zoveel mannen zijn die in leger, politie en militie het eigen volk knechten uit naam van misdadige machthebbers. Mannen met moeders en vaders, vaak met vrouw en kinderen, broers en zussen, ooms en tantes, neefjes en nichtjes, mannen die deel uitmaken van dat volk dat zij meehelpen te onderdrukken. Ik begrijp niet dat een volk leiders aan de macht heeft laten komen die het prachtige land zover in de vernieling helpen als ze doen. Ik begrijp niet dat een volk een revolutie lijkt te willen door achter nieuwe leiders te gaan staan met een bloedig verleden.
Ik begrijp er niks van, gelukkig maar.
Alice © 2009
Bovenstaand plaatje heeft voor de echte gadgeteers en geeks geen geheimen. Voor de meeste andere mensen zal de relatie tussen de blokken electronica die er staan afgebeeld vaag zijn. Voor mij is het een grappig plaatje omdat alle drie de afgebeelde apparaten door mij gebruikt zijn. De meeste rechtse nog steeds trouwens.
Links staat de Apple Newton, de eerste Palmtop of in twijfelachtig Nederlands handpalmcomputer, gemaakt door Apple in een grijs (plastic) verleden. Ik heb er ooit eentje in mijn computerverzameling gehad. Helemaal compleet gekregen, nieuw in de Mondriaan doos zoals de verpakking genoemd werd. Werkend ook nog en, jawel, met handschriftherkenning. Niet dat je als gebruiker daar nou zo blij van werd want dat ‘handschrift’ moest wel aan een berg eisen voldoen om herkend te worden. En tsja, handpalm gold dan ook nog vooral voor bouwvakkers. Snel was ie niet, zwart-wit wel en onhandig eigenlijk ook. Maar toch, het ding was een aanzet tot een revolutie die jaren later op gang kwam. O ja, je kon er niet mee bellen want het was een palmcomputer, geen telefoon. In die tijd hielden we die apparaten nog gescheiden. De Newton had bouw, gewicht en uiterlijk gemeen met een Leopard 2 tank en toch vonden we het allemaal prachtig in die tijd. Met de ogen van tegenwoordig is het een archaïsch en nauwelijks bruikbaar of nuttig apparaat.
In het midden een palmcomputer van Palm. Het eerste merk dat naam maakte met kleine ‘personal digital assistants’ of pda’s. In de latere versies gecombineerd met telefoon in de Palm Treo. Na de Palm IIIc en de Palm Tungsten|T was de Treo mijn derde Palm. Er viel mee te werken, de accu ging best lang mee en het zag er best goed uit. Het gedoe met het te kleine aanraakscherm nam ik voor lief en de ongemakkelijke instellingen om een mailtje te kunnen lezen ook. Echt handig? Nou nee. Kwalitatief viel er niet veel op aan te merken behoudens de verlichting van het toetsenbordje want dat begaf het nogal eens vlotjes bij deze apparaten. Maar het gewicht, jeetje. Niet bepaald om vrolijk mee in de handtas te nemen. En het uiterlijk viel ook over te twisten als het om het ontwerp gaat. Het ergste eigenlijk waren die enorme hoeveelheid knopjes aan zowat elke kant van het apparaat. Beetpakken zonder een knopje in te drukken was niet eenvoudig.
De rechtste beauty kent iedereen tegenwoordig wel. De iPhone 3G, mijn maatje van dit moment. Alles kan er mee: emailen, internetten, de weg vinden, boeken lezen of luisteren, muziek luisteren, video bekijken, spelletjes spelen, dictafonen, de tijden van het OV opzoeken, adressen en agenda’s beheren, fotograferen, bloggen, sms-en, twitteren, hyvesen of facebooken en zelfs… telefoneren. Het is geen palmcomputer meer, geen pda, geen mobieltje. Het is een iPhone, een klein licht, sexy, magisch toverdoosje dat voorzien is van een batterij die te snel leegloopt. Maar als ie ‘t doet, dan doet ie ‘t goed. Het is veruit de mooiste gadget die ik ooit bezeten en gebruikt heb. In alle eerlijkheid, het wordt moeilijk als ik hem niet meer zou hebben want ondanks dus die gekke inbouwde niet vervangbare te snel lege accu én het nadeel dat tijdens het bellen het vrij simpel is om met je oor het gesprek per abuis te verbreken omdat er een aanraakscherm op zit, is het een geweldig apparaat.
De iPhone is nu een goed half jaar in mijn bezit. De eerste echte update van de software heeft plaatsgevonden en daarmee is ie gewoon nog handiger geworden. En toch he. Toch zal ook dit toestelletje een keer verdwijnen. Vervangen worden door iets veel mooiers en handigers. Geen idee nog wat dat dan zou moeten zijn maar gegarandeerd, het lot staat te wachten om de hoek voor deze digitale soulmate van me.
Die Apple van links en die Palm in het midden zijn gedoneerd aan het Museon, samen met nog vierentwintig computers uit de periode 1980 – 2005. Het was mijn verzameling en ze werkten allemaal. Nu hebben ze een rol in het Museon in Den Haag waar ze ingezet kunnen worden in thematentoonstellingen. De keuze om ze aan dat museum te doneren maakte ik nu inmiddels een dik jaar terug omdat het voormalig Museum van het Onderwijs (want zo heette het toen ik in Den Haag opgroeide) altijd een museum is geweest dat ik leuk vond. Mijn iPhone zal er wel niet belanden want die is te leuk om weg te geven. Denk ik. Al is het alleen al omdat het mijn eerste handzame gadget is waar een volledige en kleurig geïllustreerde versie van ‘Alice in Wonderland’ op staat. Genoeg om alleen daarvoor al tot heilige gadget status te stijgen.
En wat doe ik eigenlijk het meest met die iPhone van me? Ik heb het eens even in de gaten gehouden en in het kort komt het op de volgende activiteiten neer (in aflopende volgorde als het om bestede tijd gaat): Twitteren, bellen, agenda bijwerken, sms-en, emailen, nationale én internationale kranten lezen, foto’s nemen, googlen, de weersverwachting en de buienrader raadplegen, de weg zoeken, muziek luisteren, ov verbindingen zoeken, browsen, adressen opzoeken, films opzoeken en trailers bekijken, boeken lezen, notities maken, de wekker zetten, internetradio luisteren, teletekst bekijken, het laatste journaal nog eens bekijken, cocktails en recepten opzoeken, rekenen, tekenen en ga zo nog maar even door. Objectief gezien is mijn laptopgebruik behoorlijk afgenomen. Alleen schrijven, daar is ie niet voor geschikt vindt ik. Teveel gedoe en de woorden stromen sneller door mijn hoofd dan mijn iPhone aankan als het om invoeren gaat.
Tsja ik en mijn iPhone…
Alice © 2009
Jarenlang al is de willekeur van de zorgverzekeraars rond de vergoedingen voor geslachtsaanpassende operaties een doorn in het oog van transseksuele mannen en vrouwen. De wijze waarop de verschillende zorgverzekeraars op volslagen willekeurige wijze de regels en het vergoedingenstelsel voor de basisverzekering aan hun laars lappen is schrijnend. Heel recent is er weer een triest geval toegevoegd aan de lijst van benadeelde en geschoffeerde transseksuelen. Het gaat om Angela Brand uit Haarlem.
Wat wil het geval? De Gezondheidsraad en het College Van Zorgverzekeraars (CVZ) adviseren het ministerie van WVS over de vergoedingen die in de basisverzekering opgenomen zijn. Sinds jaar en dag is de geslachtsaanpassende operatie daar een onderdeel van. Dat beleid is niet gewijzigd gelukkig. Maar ook al jaren lang kennen we in Nederland lange wachtlijsten voor die operaties. De capaciteit van de genderteams van het VUmc in Amsterdam en UMC Groningen is simpelweg niet voldoende om te komen tot een maatschappelijk acceptabele wachttermijn voor een operatie. Dat is niet uniek want er zijn veel soorten operaties die door de lange wachtlijsten problematisch zijn. Om die reden is er de regel dat bij overschrijding van meer dan een half jaar de verzekerde toegestaan wordt de ingreep in een ander EG land te laten plaatsvinden. Hierover zijn internationale afspraken. De zorgverzekeraars behoren deze uitvlucht voor patiënten te ondersteunen. Er is zelfs een uitspraak van het Europees Hof (bron: ministerie van WVS) die dat aangeeft en waarbij is vastgesteld dat de vergoeding tot het bedrag voor dezelfde ingreep in eigen land hoort te gaan.
Niets is minder waar in de praktijk. Eén manier van ontmoediging voor operaties in de buurlanden die door de zorgverzekeraars wordt toegepast is bijvoorbeeld het achteraf vergoeden waardoor alleen de meer draagkrachtigen in staat zijn de betreffende operatie te ondergaan in een kliniek over de grens. Je zult een bedrag van toch al snel zo’n 14.000 euro toch vaak niet zomaar beschikbaar hebben. Transseksuelen hebben immers doorgaans toch al geen geweldige economische positie. Een andere manier van ontmoedigen is het erg lang doen over het verlenen van ‘toestemming’ voor de operatie. De verwerking van het beruchte formulier 112 wordt bijna nooit binnen de daarvoor geldende termijn gerealiseerd. Na alle jaren gesprekken en wachttijd, hormoontherapie van minimaal een jaar en vaak anderhalf jaar betekend dit voor de transseksuelen die de operatie willen ondergaan in een buitenlandse kliniek een onnodige verlenging van de wachttijd terwijl een belangrijke reden voor de ‘vlucht’ naar het buitenland nu juist de exorbitant lange wachtlijsten in Nederland is.
Maar het kan nog erger zoals vorige week bleek in het geval van Angela Brand, een Haarlemse transseksuele vrouw die de operatie in Brussel zou ondergaan. De toestemming voor de operatie was verleend door Ohra, tenminste dat dacht ze want dat was de boodschap die ze telefonisch kreeg ruim voor de operatie. Eenmaal in Brussel kreeg ze één dag voor de operatie de officiële brief via de fax om er tot haar schrik achter te komen dat Ohra besloten had slechts 45% van de operatiekosten te vergoeden. Iets wat dus helemaal niet mag volgens het Europese hof en de zorgwet. Aangezien op de korte termijn voor de operatie het niet mogelijk bleek een en ander te corrigeren betekende dit het niet doorgaan van de operatie in Brussel. Angela is uiteindelijk gedesillusioneerd naar huis terug gegaan.
Het leed dat hier door Ohra is aangericht is groot. Je moet de spanning in de laatste weken voor deze levensveranderende operatie hebben meegemaakt om te weten hoe dramatisch een annulering op het laatste moment is. Niet dat de blunderende zorgverzekeraar zich vooralsnog iets daarvan aantrekt. Het is het zoveelste voorbeeld van de volslagen willekeur waar de zorgverzekeraars transseksuelen aan blootstellen. Het is niet meer dan een voorbeeld, een incident zoals zovelen. En dat is nu precies het zorgelijke. De over gereguleerde zorg in Nederland geeft zorgverzekeraars de ruimte om mensen ongelijk te behandelen, in extreme onzekerheid te laten leven over de vergoeding voor operaties die in de basisverzekering vallen en mensen te schofferen op een bizarre manier. Zelfs tegen de wet in.
Het wordt tijd dat dit veranderd. Het wordt tijd dat er antwoord komt op de kamervragen van Mathieu Hemelaar aan de minister als het gaat om de zorg voor transseksuelen. Het wordt tijd dat het ministerie van Volksgezondheid er voor gaat zorgen dat transseksuelen duidelijkheid krijgen over vergoedingen en ingrepen in andere EG landen. Het wordt tijd dat iemand in de zorg zich eindelijk eens druk gaat maken over dit soort misstanden. Maar het wordt vooral tijd dat de zorgverzekeraars hun fatsoen gaan houden en zorgen dat hun medewerkers op de hoogte zijn van regels rond vergoedingen én dat zij er voor zorgen dat er geen sprake van willekeur kan zijn bij vergoedingen van handelingen die onder de basisverzekering vallen. Dat is een taak van de verzekeraars én het CVZ. Gegeven de huidige misstanden blijken die echter te verzaken waardoor er eigenlijk niets anders overblijft dan ingrijpen door de minister of een gang naar de rechter. Ook al komt die minister uit een partij die in vorige kabinetten meegewerkt heeft aan de minimalisering van de geslachtsaanpassende behandelingen in Nederland heeft ook minister Klink de plicht te streven naar rechtsgelijkheid.
Het is trouwens voor transseksuelen nauwelijks mogelijk om een geschikte zorgverzekeraar te kiezen omdat geen van de zorgverzekeraars duidelijk geeft over hoe zij met de vergoedingen voor de verschillende noodzakelijke behandelingen omgaan. Het gevolg is dat je als transseksueel tegenwoordig aan een soort verzekeringsloterij mee doet met de soms ijdele hoop normaal behandeld te worden en de vergoedingen te krijgen waarop je volgens de basisverzekering recht hebt.
Voor Ohra rest slechts in dit geval het schaamlapje. Wellicht dat men terug komt op hun dwaling in dit geval, wellicht is daar een rechtsgang voor nodig want zorgverzekeraars hebben een ontzettend arrogante houding als het gaat om grote fouten die gemaakt zijn. Voorlopig wordt een transseksueel niet ‘beter van… de nieuwe zorgverzekering van Ohra’ en daar helpt zelfs Nelleke van Ohra niet tegen.
Alice Verheij © 2009
Voor meer informatie over de casus van Angela: http://angelawende.blogspot.com
Foto’s zijn grappig. Het is niet alleen het feit dat je een moment kunt vangen in een bevroren beeld. Er is meer met foto’s. Zo laten ze zien hoe iemand zich voelt of hoe iemand zich ontwikkeld. Foto’s van mezelf spelen al jaren een grote rol in mijn leven. Niet gek met een continu veranderend uiterlijk als gevolg van een verandering zo profaan als die ik onderga. De laatste tijd zijn het niet meer de gewone htk-plaatjes (huis-tuin-keuken) die ik het leukste vindt. Natuurlijk zijn foto’s met vrienden en kinderen onvervangbaar maar de foto’s die ik het meeste waardeer zijn die foto’s de me op een belangrijk moment of in een belangrijke fase van mijn leven weten te vangen op een manier die laat zien wie ik echt ben.
De afgelopen weken ben ik behoorlijk verwend wat dat betreft. In april is er een fotoshoot geweest voor de ZijAanZij (hét geweldige lesbische maandblad) én een fotoshoot voor de wintermodespecial van de Elsevier (verschijnt in augustus). En als voorlopig hoogtepunt de foto’s die gemaakt zijn van mijn eerste optreden als helft van ‘De Quetterende Dames’ samen met de andere helft Jet Valk. Het optreden was zaterdag op de ‘Queer Kickoff BiTransdag’ in Den Haag. Een mondvol voor een dag waarop biseksuelen en transgenders de handen in elkaar hebben geslagen om een schop te geven tegen de Roze Week die deze week in Den Haag plaats vindt. Een geweldig initiatief met een geweldig resultaat want de dag was meer dan geslaagd.
Maar even terug naar die foto’s. Ik heb mijzelf nooit als podiumartieste gezien en dus waren zenuwen nadrukkelijk mijn deel op die zaterdagavond. Niet alleen het optreden met een microfoon in mijn handjes, maar sowieso het optreden in de schijnwerpers en vooral het op een entertainende manier laten horen van mijn eigen poëzie waren hartstikke spannend. Het is – geloof ik – goed gegaan als ik de reacties mag geloven. De foto’s laten mij zien als een vrouw met zelfvertrouwen die geniet van het optreden en de verlegenheid voorbij is. Ik vindt het zelf erg mooi omdat het laat zien dat ik eindelijk een aantal blokkades heb kunnen slechten. De fotografe verstaat haar vak en dat is te zien. De nabewerking heeft de beelden spanning gegeven op een manier die ik erg kan waarderen.
Met dank dus aan Daphne Channa Horn (@ikbendaf) voor het mooie resultaat. We vonden het optreden beide zo leuk als de foto’s laten zien en herhaling en verbetering van onze ‘twee wijven show’ is dan ook zekerheid in plaats van plan. Werk aan de winkel de komende tijd om dit te perfectioneren en om zo hier en daar (en overal) ons te laten zien en horen.
De foto’s van Nadine van Reef die ze voor de ZijAanZij gemaakt heeft mogen er bepaald ook zijn. Het was niet een optreden maar een heuze fotoshoot. De eerste in mijn leven en het was geweldig om te doen. Lekker gek doen en dan toch op de foto’s er mooi uit komen. De gepubliceerde foto laat ik niet zien, daar moeten jullie de ZijAanZij maar voor kopen in de bladenwinkel. Het blad is sowieso de moeite waard. Maar een andere foto laat ik hier wel zien omdat die niet in het blad stond maar ik de foto zelf erg mooi vind geworden.
En dit ben ik dus anno 2009 blijkbaar. Vrolijk vooral, ondanks alles. Met zelfvertrouwen en sterk. Iets wat ik niet al te lang nooit gedacht had te kunnen zijn. Hoe de foto’s van de shoot voor Elsevier uitpakken is nog afwachten maar wat ik er tijdens de shoot van gezien heb maakt me op voorhand al blij.
Alice © 2009
