Morgen verdwijnen ze weer onder mijn banden.
Nou ja, niet die van mij maar die van de wagen.
Zeventig heen, zeventig terug om weer thuis te landen.
En de volgende dag gewoon opnieuw op te dagen.
De wind, de regen, die voel ik niet meer.
Veilig in mijn cocon van rood metaal en plastic.
Zelfs de snelheid lijkt afwezig iedere keer
en is dat ook als ik aansluit in de trage rij blik.
Zo breng ik mijn leven door voor een deel.
De tijd wegrijdend om ergens te komen
waar ik niet hoef te zijn en misschien ook niet wil.
Dagelijks een paar uur extra voor dromen.
Want al lijkt het allemaal zo doelloos te zijn,
die dagdromen tijdens de rit blijven komen.
Herinneringen, verlangens, vreugde en pijn,
zonder regie worden mijn gedachten vernomen.
Kilometer na kilometer, afslag na afslag,
mijn gedachten reizen constant met mij mee,
Alleen voor mij die ze denken mag.
Want van mijn gedachten zijn er geen twee.
Alice © 2006
Filed under: Inspiratie, Persoonlijk, Poëzie
