Kies, koos, gekozen.
Weet u, ik wil weer eens wat onmogelijks. Tenminste op dit moment. Punt is dat ik een kabinet wil wat er dus niet kan komen. Ja, het is verkiezingstijd en ik kan het niet laten, zei het ongewild, me er mee te bemoeien.
Na Pauw en Witteman (Barend en Witteman waren overigens veel leuker) zie ik liefst een kabinet Cohen-Marijnissen waarbij en Femke en vriendje Pechtold best mee mogen doen. En het zijn niet de partijen die me bekoren maar de combinatie van een tweetal mannen die me gewoon sterk lijkt. Hoe kom ik daar nu toe? Het zal vooral een kwestie van vertrouwen zijn. Voor mij zijn er geen twijfels over de integriteit en het verstand van onze beste burgervader en onze eerlijkste spijtoptant socialist.
Kijk, zo’n man als Cohen kan je natuurlijk heel verschillend over denken maar duidelijk is wel de integriteit en het fatsoen van deze man. Inhoudelijk ben ik het soms niet met hem eens, een beetje te soft soms maar me laten regeren door hem lijkt me geen probleem. Als tegenwicht past Marijnissen best wel. Het zal leiden tot socialer beleid met meer oog voor de mens. Het zal ook wel weer leiden tot een begrotingstekort op termijn.
Zoals gezegd ik wil het onmogelijke. Ik wil immers het fatsoen en het intellect terug in de politiek. Mensen met echte standpunten over zaken die er toe doen en die een goed debat kunnen voeren, staan voor hun zaak en niet smijten met kreten als ‘a-sociaal’ als de andere partij alleen maar een ander standpunt heeft.
Wat mij betreft: weg met de moddervechters! En laten we dan gelijk het onfatsoen van de tv-journalistiek maar ook weggooien. Heeft u die meneer Pauw weleens iemand zien laten uitpraten nadat hij zelf die persoon een vraag stelde? Heeft u die vroeger goede journalist Witteman de laatste jaren weleens een politicus echt horen bevragen zonder alleen maar te zoeken naar een relletje? Ik niet.
Het treft me steeds vaker hoe op onze vaderlandse tv het journaille alleen nog maar geïnteresseerd lijkt in het ontlokken van one-liners en uitlokken van ruzietjes. Je zal toch maar als politicus je vak op een nette manier willen uitoefenen…
Lieve mensen, een stemadvies wil ik niet geven behalve dan: stem met je hart op een persoon met een hart voor anderen.
November 2006 - © (M)alice
De partijpolitiek voorbij.
Wat ik mis in ons kabinet is diversiteit. Daardoor zijn beslissingen ook nooit spannend maar altijd meer van het zelfde.
Het liefst zie ik een kabinet met veel diversiteit, dat vooral in staat is om met elkaar onderzoekend in gesprek te gaan. En tevens mensen die goed zijn in hun vak.
Je noemt al een paar. Wat mij betreft past Zalm daar als financiele man prima bij.
Door de partijen worden standpunten tot blokken en staan we stil.
Het zijn mensen die hier in kunnen bewegen.
Het lijkt me mooi om in plaats van een partij met partijmensen, alleen te kiezen voor een formateur? Een mens die een wijs, vakkundig, sociaal en moedig kabinet weet samen te stellen.
Verder heb je gelijk met het onmogelijke. We kunnen niet oplossen waar we middenin zitten. We doen het dus nog even met de huidige verkiezingen doen.
Maar misschien kunnen we nog wel een beweging op gang brengen of steunen om het onverwachte een zetje te geven. Ik geloof dat Jan Marijnissen dan de meeste kansen geeft.
Anne-Marie, helemaal mee eens. Waar het mij vooral om gaat is een kabinet met een verzameling fatsoenlijke en integere vakvrouwen en vakmannen. Zelfs als ze Zalm heten. Zeker meer diversiteit hoewel dat soms rottig uitpakt gezien de persoon van mevrouw Verdonk. Eén van de leuke kanten van Fortuyn was dat hij openlijk gay was en toch zijn mannetje stond in de politiek. Zo dat niemand er omheen kon. Niet dat zijn standpunten prettig waren overigens.
En zeker, een steun aan die mensen die je integer vindt is voor mij toch wel het belangrijkste. De partijprogramma’s onderscheiden onvoldoende en de personen onttrekken binnen het kader van een regeerakkoord zich gemakkelijk aan het harnas van dat partijprogramma.
En de andere gekozenen? Laat ze - voor ze op de kieslijst komen - een ‘parlementaire inburgeringscursus’ volgen. Dat scheidt in ieder geval enig kaf van het koren want het huidig niveau is bedroevend.
Alice
Mijn volgende column gaat bij deze dus over ‘Parlementaire inburgering’ en verschijnt ergens deze week. Deo Valente that is…