Navelstreng

Wat is dit moeilijk.
Mijn transitie vordert en eigenlijk gaat het me goed als vrouw. Nieuw werk, leuke collega’s en nauwelijks afwijzing. Niks aan de hand. Maar toch.

Het gedwongen afscheid van mijn gezinnetje waar ik doorheen moet om dit nieuwe leven van me haar vorm te laten krijgen. Het schuldgevoel over wat ik ze aangedaan heb en nog doe. Elke dag die knoop in mijn maag als ik terug ga naar wat ik dacht dat mijn huis was maar het dus niet meer is. Dat huis dat me constant pijnlijk herinnerd aan dat oude leven, die plek waar ik ineens weer dat verleden als loden last voel.

Ach ik heb het aan zien komen en we hebben het geprobeerd hoor om het bij elkaar te houden. Maar het kan niet meer. Nu voel ik me ontheemd. Mijn thuis is weg, een nieuwe plek heb ik nog niet en de pijn van het afscheid is ondraaglijk.
Mijn nieuwe leven wat ik nu al een hele tijd leef brengt me dat ik eindelijk, eindelijk mezelf kan zijn. Ik kan weer verliefd worden, weer houden van. Als ik aan het werk ben voel ik me gelukkig, als een vis in het water en de meeste mensen vinden me een sterke vrouw. Ze moesten een weten… Soms kom ik een man tegen die me aandacht geeft en dat voelt goed, of een vrouw. Met vrouwen onder elkaar ben ik niet langer een buitenstaander meer en wat is mijn leven dan mooi. Ben ik alleen met de kinderen dan voel ik me trots en hebben we plezier. Ik weet nu hoe het voelt als moeder al klinkt dat misschien gek.

Alleen dat het afscheid van mijn oude leven zoveel pijn zou doen, dat had ik niet verwacht, niet aan zien komen. Zo hard is het om niet meer in hetzelfde huis te kunnen leven als de rest van mijn gezin. Het verdriet in de ogen van mijn partner, nu bijna mijn ex. Het soms niet begrijpen van mijn eigen kinderen en de tranen die zich opdringen wanneer ik me realiseer dat ik niet meer in dat deel van hun leven hoor, een stoorzender ben.

God, wat is het dan moeilijk om dit mee te moeten maken. Ik moet er door en zij ook. En natuurlijk vinden we wel een manier om dit een plekje te geven en van elkaar te blijven houden. Alleen had ik zo graag iemand die me die arm om mijn schouder kan leggen als het allemaal even teveel wordt. Houden van doet pijn nu en nieuwe relaties maken me bang. Ik ben nog niet af, mijn lichaam mismaakt en incompleet, nog under construction. Zal er ooit nog iemand zijn die van me kan houden als vrouw en een stukje van het leven met me delen? De twijfel…

Straks ga ik weer werken om aan het eind van de dag weer in die auto te zitten met mijn dubbele gevoel. Blij om weer naar de kinderen te gaan maar verdrietig om weer door die pijn van dat afscheid te moeten. Naar dat huis dat me constant wijst op wat er niet meer is. Op een onvoltooid verleden tijd die ooit van mij was maar die ik ben verloren, kwijt ben geraakt omdat het niet anders kan, allemaal om gewoon vrouw te kunnen zijn. Elke dag een kleine dood om dat nieuwe leven een kans te geven. Nog even en dan wordt de navelstreng doorgeknipt, dan sta ik er alleen voor. Een vrouw met een verleden en met een ongewisse toekomst.

Alice