Transgender Chronicles 1 (over lezingen geven…)

Vanaf vandaag zal ik mijn schrijfsels op dit weblog die te maken hebben met mijn transgender leven vangen in een serie, de ‘Transgender Chronicles’. Het zal geen dagboek worden maar gewoon alle transgender specifieke zaken die ik beleef en waar over ik wil schrijven gaan bevatten. Natuurlijk zal mijn laatste transitiejaar regelmatig aan de orde komen, maar ook onderwerpen als vriendschap, emancipatie, transgender ervaringen en wat ik maar de moeite waard vindt op dit gebied.

Deze eerste aflevering gaat over mijn terugkeer in een oud netwerk.

Vandaag heb ik weer iets gedaan wat ik vroeger (nu ja voor het begin van mijn transitie) altijd zo leuk vond. Een vaklezing geven op een seminar over een onderwerp waarin ik gespecialiseerd ben. Drie jaar niet meer gedaan, tenminste niet voor soortgelijk publiek. IT-ers, managers, project managers en zo meer. Het type mensen waartoe ik beroepsmatig zelf behoor in zekere zin.

Het voelde vreemd vertrouwd. Interessant om te merken dat eenmaal op gang mijn oude ik er gewoon nog was. In een andere verschijningsvorm, dat wel. In het publiek en bij de organisatie zaten in totaal drie mensen die mij kennen uit mijn verleden. Geen vreemde reacties, wel een goed gesprek. Precies zoals het moet gaan. De rest van publiek en sprekers zag alleen Alice haar verhaal houden, geen spoor van die man van een paar jaar terug.

Later deze week krijg ik de feedback via de mail. Ik weet hoe het vroeger ging met dit soort lezingen dus ik ben wel nieuwsgierig naar de waarderingen. Zou die wezenlijk anders zijn? Vanmiddag was het in ieder geval erg fijn om te ervaren om gewoon je vak uit te oefenen zonder dat die transgender identiteit een rol speelde. Op één gesprek na dan, maar dat was dan ook met een bekende uit de organisatie. Een goed gesprek waar waardering, begrip en een gezonde interesse speelden. Het soort gesprek dat ik zelf erg prettig vindt.

En natuurlijk is het leuk als die oude bekende je begroet met ‘hallo Alice, je ziet er goed uit joh!’. Gewoon aardig, zoals vrouwen onderling nu eenmaal met elkaar omgaan. Eind van de middag kwam ik dan thuis en ik voelde me ontzettend moe. De medicijnen laten zich voelen de laatste week maar natuurlijk heb ik me ook best wel druk gemaakt over die lezing. Drukker dan ik mezelf wilde toegeven.

Alice © 2007