Ik sta in de pauze stand,
zo voelt het in ieder geval.
Veel verleden, weinig toekomst,
geen relatie, ‘t kan nu niet.
Zintuigen op de rem en mijn
gevoelens verstilt, in slaap gesust.
Wanneer is die pauze voorbij?
Wie drukt de knop in en
krijgt mij weer op gang?
Zelf doen lukt me niet want
ik kan er niet bij op dit moment.
Wil het ook eigenlijk even niet
‘t is immers wel zo rustig nu.
Er zit nog teveel in de weg
teveel blokkeert het vervolg.
Toch ben ik ongeduldig want
zo’n pauze hoort niet bij mij.
Alice © 2007
Filed under: Gender, Persoonlijk, Poëzie
