Open deur

Vandaag ben ik ergens achter gekomen. Ik had het al veel eerder moeten doorzien natuurlijk, maar blijkbaar was er iets voor nodig om me dit inzicht te geven, moest iemand me de deur wijzen. Je kunt soms zo blind zijn voor iets wat eigenlijk voor de hand liggend is. Blond én blind in dit geval.
De gedachte is heel simpel:
Als je weet dat alles wat je belangrijk vond in je leven anders is geworden, als alles wat je leven bepaalde ineens anders blijkt te werken, als je aan de grond zit voor je gevoel, dan kan dus alles. Je toekomst is dan als een open deur. Jij bepaald wat er gebeurt en wat er niet gebeurt, wat je belangrijk vindt en wat niet, wie je aardig vindt en wie niet, wat je doet en wat je laat en ook wie je lief hebt.

Heel soms in een leven komt er zo’n moment of periode dat je gedwongen wordt om het allemaal in eigen hand te nemen, keuzes te maken, te laten gebeuren wat moet gebeuren. Er is buiten jezelf niemand die nee zegt, die je dwingt iets te doen wat je eigenlijk niet wilt, die je je mening ontzegt of bezwaar heeft tegen een pleziertje dat je jezelf gunt. Zo’n moment is veel mensen niet gegund. Ze zijn opgesloten in hun zelf, hun werk, hun huwelijk, verplichtingen, heilig moeten, heilig niet mogen.

Dat is precies wat mijn leven nu tekent. Dat dal ken ik nu wel maar ik zie nu ook de paden omhoog liggen wachten op mij om ze te volgen. Mijn gevoel achterna. Doen wat ik graag doe, ontmoeten wie ik wil ontmoeten, me ontplooien waar ik dat wil en kan. Houden van mezelf, houden van een ander. Het is nieuw begin, een nieuw leven. Ongewild in mijn schoot geworpen, dat wel. Maar welkom en precies op tijd. De deur staat open, ik hoef er alleen maar doorheen te gaan. Ik ben vrij, het kan nu en het mag. Ik ga die deur door, vandaag nog.
Net op tijd voor het nieuwe jaar, mijn geboortejaar.

Alice © 2007