De dekbedhoes

Ondingen zijn het! Nou ja, niet altijd want alles beter dan dekens natuurlijk. Die liggen er met mijn manier van slapen immers altijd naast en dan wordt ik wakker van de kou. Maar verder zijn het ondingen. De mijne is lekker groot, tweepersoons natuurlijk. De hoes neemt de hele wasmachine in beslag en als dat ding dan moet drogen heb ik eigenlijk geen goeie plek om hem op te hangen. Dat wordt dus improviseren.

Als dat nou alles was dan geeft het niet maar er is één ding nog erger en dat is het in de hoes stoppen van een tweepersoons dekbed in mijn eentje. Het is vorm van judo, dans en worstelen met een onhandelbaar grote hoes waarvan de punten verder uit elkaar zitten dan de spanwijdte van mijn armen. Na een tijdje klungelen sta ik zo ongeveer zelf in de hoes en weet dan ook niet zo goed meer waar ik in die hoes sta. De punten van het dekbed wil ik niet loslaten en de punten van de hoes wil ik juist vinden. En dan nog wel de goeie punten, dus niet die waarbij de hoes een kwartslag gedraaid om het dekbed komt.

Enfin, gehuld in een soort katoenen burka van onbeschrijflijk formaat gaat dan bij mij de telefoon. Die gaat ongeveer drie keer over en dan kom je in de voice mail en ik vindt het onbeleefd om dat te laten gebeuren als ik er gewoon ben. Onzin natuurlijk, maar zo zit ik in elkaar. Dus wat doe ik dan, ik hinkel met die hoes om me heen en het dekbed er half in richting mijn telefoon en pak hem vervolgens en druk een knop in om het gesprek aan te nemen. Die van mij mag je gelukkig elke knop indrukken daar voor. Natuurlijk zit mijn hoofd nog in de hoes maar dat kan me niet hinderen de telefoon tegen mijn oor te drukken en met door het katoen gesmoorde stem ‘hoi, met Alice’ te roepen. Meestal blijft het dan eventjes stil aan de andere kant totdat de ander vraagt of het wel goed met me gaat. Op dat moment gebeuren er twee dingen tegelijk. Ik bedenk dat het toch echt handiger is om mijn hoofd uit de hoes te halen, hoewel ik met één hand nog steeds een punt van het dekbed halsstarrig vast blijf houden. Tegen de tijd dat dat bijna gelukt is wordt aan de andere kant, waarschijnlijk in opperste verwarring, opgehangen. En dan gaat de deurbel…

(M)alice © 2007