Kleine jongen op een groot strand

Negen jaar is hij en al een hele kerel,
stoer en tegelijk nog zo’n kleine man.
Onbevangen in een lastige wereld,
lief en ondeugend zo nu en dan.

Ik hou van hem met huid en haar,
wanneer hij spontaan tegen me aan kruipt.
Hij is hier zo weinig en dat voelt raar,
ik voel dat het verdriet in me sluipt.

Dan gaan we zomaar niks bijzonders doen,
een frisse wandeling over ‘t natte zand.
Even is het bijna weer net als toen,
samen spelend op het grote strand.

Morgen gaat hij weer terug naar huis
en over een paar weken is hij er weer.
Het is goed want het is zijn thuis,
toch hoop ik op ooit nog iets meer.

Zo zal het dan voortaan moeten zijn,
af en toe samen met onze speciale band.
Want we houden van elkaar en dat is fijn,
ik en mijn jongen op dat grote strand.

Alice © 2007