Als je veel schrijft moet je ook veel lezen en dat doe ik dan ook. Ik lees van alles inclusief kranten, zelfs sommige wat obscuurder uitgaven zoals het Nederlands Dagblad. Toch niet bepaald een journaal dat voor mij vanzelfsprekend is.
Maar, eerlijkheid gebied het te zeggen, zelfs in dit redelijk fundamenteel Christelijk stapeltje papier tref je nog weleens iets verrassends aan. Zo heb ik niet al te lang terug hier geschreven over de hond van een vriendin en het schaap van haar buren. Meer nog de opbloeiende liefde of de mogelijke soorten dysforie waar mogelijk het schaap in kwestie aan lijdt.
Vandaag was ik dus op mijn oude homeground en mijn aanstaande ex stopte me met een smile het artikel in het ND getiteld ‘Hier waakt Lamberta’ toe. Lamberta is een koe in het Friese Zevenhuizen. Maar Lamberta denkt eigenlijk een hond te zijn. Het zit zo. De brave koe Lamberta is in haar vroege jeugd samen opgegroeid met Lobke, de Friese stabij wat zo begrijp ik een hondensoort is. Het artikel is hilarisch aangezien Lamberta zich in allerleid opzichten een hondje waant. Ze kwispelt, graaft kuilen met de horens en voorpoten, likt je gezicht als je in de wei komt en ga zo nog maar even door.
Het schijnt zelfs te zijn dat toen Lobke nog leefde zij samen met Lamberta door de wei rende achter een haas aan, onder het prikkeldraad door kroop (ook Lamberta de koe?) en door sloten ging. Zo is dus nu eindelijk bekend geworden hoe een koe een haas vangt, of in ieder dat probeert. Lamberta leerde bieten als prooi in de bek te nemen en door elkaar te schudden zoals een hond dat ook doet met een bot of zo. Lamberta is waaks, dus pas op kom niet zomaar op het erf van de boerderij. Ze gaat dan stevig brommen.
Of Lamberta blaft en bij het plassen een poot op tilt wordt niet geschreven maar het geheel is overtuigend genoeg bewijs voor het vermoeden van het bestaan van soorten dysforie. In dit geval zou er mogelijk zelfs bewijs zijn dat deze specifieke dysforie op grond van socialisatie vorm heeft gekregen. Zou dat dan ook voor andere dysforiën op gaan?
Tijd voor uitgebreide dierenproeven om dit maar eens boven water te halen. Sorry Marianne Thieme, maar ik vindt het echt noodzakelijk voor de wetenschap. U begrijpt natuurlijk dat deze schrijfster / onderzoekster hier toch het fijne van moet weten ten nut van alle dysfore dieren, de wetenschap en mijzelf. U begrijpt immers vast waarom ik moeite heb met de volgende definitie van het begrip ’species dysphoria’ zoals Wikipedia ons geeft, te weten:
Species Dysphoria is a condition in which someone feels they are meant to be some non-human creature (most likely an animal) as if they are “an animal trapped in a human body”. It is in no way related to Clinical Lycanthropy, which is a disease in which someone believes they ARE that animal. It is better compared to Gender Dysphoria, a condition in which someone feels their physical gender is not their mental gender.
Nu voel ik mijzelf namelijk vaak een kat. Dus, jeempie wat nu? Miaaauw. Ik ben dan ook naarstig op zoek naar een professor soorten dysforie van het VU. Maar misschien moet ik die toch maar eerst in Wageningen zoeken.
(M)alice © 2008
LOL. Dank! Net tweeënhalf uur queer uitgelegd aan de volkeren. Dus ik kan wel een queer verhaaltje gebruiken. Wat is Lamberta toch een vooruitstrevende koe!