Zout op mijn bril

Gisterenmorgen vroeg heb ik gewandeld op het strand. Dat is hier tien minuten vandaan, dus ik doe dat wel vaker. Liefst ’s morgens vroeg, als de zon opkomt. Op de een of andere manier heeft de zee op mij altijd een enorme aantrekkingskracht gehad. Bij slecht weer vaak nog meer dan bij mooi weer. Ik heb het van mijn opa meegekregen denk ik.

Mijn grootvader was visser voordat hij aan land kwam en huisschilder werd. Een kleine, pezige man met een vriendelijk gezicht en veel visserswijsheid. Een diep gelovig man maar wel op een manier dat hij dat kon nuanceren en zo ook begrip kon hebben voor humanisten bijvoorbeeld. Opa schilderde, niet alleen deuren en kozijnen maar ook schilderijen. Zeegezichten. Geïnspireerd door de Haagse School, Mesdag, Israëls. Zijn zeegezichten, havengezichten en kustlijnen waren weliswaar niet briljant maar ze lieten emotie zien. En kleuren. De kleuren van de zee zoals ze zijn bij een beetje grauw weer of ’s morgens vroeg.

Dat komt omdat mijn opa elke dag op het strand ging wandelen, ’s morgens vroeg. ‘Om de kleuren te zien’ zei hij. Ontelbaar zijn die en ze blijven maar veranderen en wisselen. Een hoger spel dan wat wij mensen kunnen bevatten, we kunnen het slechts zien. Als we er oog voor hebben tenminste. Ik heb dat oog van hem gekregen want dat is wat mij in die zee aantrekt, naast de afwisseling van weldadige rust en bedreigend geweld en de oneindigheid van de golfslag.

Als ik zo wandel op datzelfde strand waar mijn opa vroeger liep kan ik weer denken. Mijn hoofd leegmaken maar ook weer vullen met andere gedachten. Hoe onbetekenend is het leven, mijn leven eigenlijk. Die golfslag zal er ook na mij zijn, net als dat die er voor mij was. Millenia lang. Hoeveel golfslagen duurt mijn leven nog? Hoeveel heeft dat van jou geduurd, opa? Ik stel me voor dat je dat eens hebt proberen uit te rekenen. Tussen elke golf zo’n 15 seconden, zoveel seconden leef ik al en dan delen. Zoveel golven, soms bijna kabbelend, vaak woest en hard. Golven als mijn leven, als jouw leven.

Ik heb mijn opa nooit zelf gekend. Mijn oma ook niet trouwens. Hun leven was voorbij voordat ik kon begrijpen en herinneren. Wat ik van mijn opa weet heeft mijn moeder mij verteld. Over het harde leven van dat jongetje van negen dat mee moest op de bomschuit. Met paarden de zee in getrokken en dan het harde, gevaarlijke leven aan boord van zo’n kwetsbare houten boot. Overgeleverd aan de zee, aan God. Ze vertelde me hoe sterk mijn opa was maar ook dat die bijbel zo’n grote rol speelde in zijn leven. Ik denk dat dat door de zee komt, door het leven als visser. Het doet mij soms wel pijn om te bedenken dat zo’n jochie van nog maar negen jaar dat gevaarlijke werk moest doen. Het was een andere tijd, maar toch. En dan de armoede waarin ze leefden. Groot gezin, want zo ging dat. Zand op de vloer, kolen in de kachel.

Dan, na een tijdje, draai ik me om, slik even, voel mijn vochtige ogen en met een loopneus wandel ik terug. Niet veel later neem ik thuis een warme kop koffie, voel me gelukkig en poets het zout weer van mijn bril.

(M)alice © 2008