Transgender Chronicles 12 (over de noodzaak van dansschoenen…)

Vanavond was de tweede dansles. Deze keer foxtrot, chachacha, salsa en Engelse wals. Basispassen en af en toe een draaitje er bij.

Ik had me uitgebreid voorbereid. Eerst een schoenmaker gezocht die danszooltjes onder mijn favoriete schoenen wilde zetten en rubberen hakjes. Dat laatste is dus niet gelukt. Punt is dat ik na de entree van vorige week niet weer op dat stomme trapje naar de dansvloer een uitglijer wil maken. Natuurlijk na het werk even lekker opgefrist, opgetut, iets korter rokje dan gewoonlijk aan gedaan en een lekker luchtje op. Het moet er uiteindelijk ook een beetje oke uit zien toch?

Enfin, ik was veel te vroeg op de dansschool want ik had tijd over. Kom aan de praat met de assistente daar en dat werd even erg vertrouwelijk. Ik vertel haar langs mijn neus weg hoe ik in elkaar zit en dat ik dus transgender ben en daardoor andersom moet denken met de passen. Gelooft ze me niet. Bekijkt me, zegt ‘je houdt me voor de gek’, ‘ik geloof er niks van’, ‘je maakt gewoon een grap’ en ‘Jees mens, dat kan toch niet want je ziet er perfect uit joh.’ Uiteindelijk overtuigde mijn onderstem haar en we hebben even zitten gieren om de verwarring die er met dansen dus kan ontstaan. Het is een schat van een lekker duidelijke Haagse vrouw, ik vond het wel veilig.

Maar goed, de les begint om negen uur en dus allemaal de zaal in. En ja hoor… het trapje naar beneden. Toch te harde hakjes en het leek wel een ijsbaan. De uitglijer was zo mogelijk spectaculairder dan die van vorige week. Die trap wordt zo langzamerhand een traumatische ervaring voor me. De mensen om me heen schrokken overigens meer dan ik. Alleen mijn rechterenkel werd dus niet blij want die pest me nu nog.

De les zelf was heerlijk. Vooral de chachacha is een deja vu ervaring van jewelste. Eenmaal aan het dansen komen er allerlei passen en draaien in mijn hoofd en in mijn benen. Ik heb eigenlijk nog een heel behoorlijk arsenaaltje passen in voorraad. Voldoende voor brons, dat zeker. De salsa was nieuw voor me. Toen ik jaren terug les had was de routine zo ongeveer: foxtrot, engelse wals, weense wals, quickstep, rumba, chachacha, samba, paso doble en natuurlijk de tango. Tegenwoordig komt die samba niet aan bod maar wel de salsa. De paso doble komt ook niet aan bod maar wel de merengue. Mijn danspartner heeft er duidelijk plezier in. We maken het gezellig en lachen veel en de lieverd danst lekker. Hij heeft duidelijk ook vroeger les gehad wat het allemaal lekker relaxed maakt. En vreemd genoeg, ongelooflijk denk ik voor iedereen die me een beetje kent, ik vindt het heerlijk om me te laten leiden! Gewoon lekker volgen wat de heer wil en veel draaien. Eigenlijk is het veel leuker om als vrouw te dansen want je mag dus veel meer draaien en variëren met de passen. Zo leuk!

Het goede nieuws voor deze week is dat de swing er nog goed in zit, de heupen het prima doen en het ritmegevoel als vanouds is.

Het slechte nieuws is dat ik een trappenfobie aan het ontwikkelen ben. Volgende week zal ik met de entree wel een uitglijer maken waar ik de hele zaal door schuif om te landen aan de andere kant bij de bar. Er zijn slechter plaatsen om te stranden bedenk ik dan maar. En mijn partner heeft beloofd me te komen oprapen.

O ja, na de les nog lang blijven beppen met een andere meid en mijn vessie dat ik vorige week had vergeten weer teruggevonden. Het was een mooie avond.

Alice © 2008