Hoerenpasta

Vanavond komt mijn kookclubje voor het eerst bij elkaar. Bij de start is de eer aan mij om het hoofdgerecht in elkaar te flansen. Om mijn reputatie maar meteen goed te vestigen (of juist ten gronde te richten, het is maar hoe je het bekijkt) worden de eters getrakteerd op originele pasta alla putanesca (ofwel: pasta op de wijze van de hoer). Het recept is wel ergens te vinden op internet maar natuurlijk heb ik wat eigen aanpassingen en een paar toevoegingen van mijn mannen in Toscane om het nét even lekkerder te maken.

Maar vanwaar die naam?
Er zijn verschillende ideeën over de ontstaansgeschiedenis er van, ik laat er hier een vijftal de revue passeren.

De eerste uitleg gaat over een een vrolijke dame die haar man regelmatig dit gerecht voor zette. Het is namelijk vrij snel klaar te maken en dat moest ook. De dame in kwestie had op die dagen dat dit op tafel kwam immers eigenlijk nauwelijks tijd om te koken want de middag was besteed aan vrolijk rollebollen. De man schijnt er jaren over gedaan te hebben voor de boodschap doorkwam. Tsja mannen waren ook toen al niet zo snel van begrip blijkbaar.

De tweede verklaring is vooral voor de kleurgevoeligen onder ons bedoeld. Er wordt beweerd dat de kleuren in het gerecht verwijzen naar de lingerie die de meisjes van plezier droegen. Groen, rood, grijs-groen en donkerpaars (zwart).

Het derde verhaal is ook wel aardig. Het gaat er daarbij om dat het pepertje als afrodisiacum werkte in de saus. Zo rond 1900 was er een huis van plezier in Napoli ergens in het Spaanse kwartier. Aangezien de dames de heren ter plekke behoorlijk wisten uit te putten vond de eigenaar het een goed idee om een voedzame en versterkende maaltijd voor te schotelen zodat de mannen het er nog een keertje extra van wilden nemen bij de dames boven. Goed voor de omzet zal ik maar zeggen.

Maar het kan nog specifieker. De dame in kwestie is dan het hoertje Yvette la Francese, die haar fantasie gebruikte om het gerecht klaar te maken. Vandaar de Provencaalse ‘touch’.

Mijn favoriete verklaring is echter de volgende. De saus werd eigenlijk ‘alla marinara’ genoemd tot de tweede wereldoorlog. Op zeemanswijze klaargemaakt dus. Op een prachtige plek van Ischia echter woonde in die tijd de schilder Eduardo Colucci. In zijn stulpje ontving hij vrienden en veel daarvan waren Italianen en andere buitenlanders. Maar hij ontving er ook zeer geregeld een vrolijke dame die tegen betaling hem plezierde én hem leerde koken voor zijn gasten. De gasten vonden de pasta volgens zijn recept (dus eigenlijk haar recept) toch wel het lekkerst. Het verhaal gaat dat de betreffende jongedame het opdienen van de pasta vergezeld liet gaan van de nodige stimulansen om de gasten een plezierige avond te geven…

Nu maar hopen dat mijn gasten geen verkeerde gedachten krijgen.

(M)alice © 2008