Boeken en literatuur over transgenders, ik weet niet zo goed wat ik daar mee aan moet. Wat ik immers altijd jammer vindt is dat er zoveel droefenis en ellende aan bod komt in dit soort boeken.
Ik zie mijn eigen leven eerder als een lange periode waarin het leven complexer en ondraaglijker werd.
Vanaf het moment dat ik begon aan mijn transitie door eerst mezelf eindelijk te accepteren ben ik echter aan de reis van mijn leven begonnen. Een wonderlijke en mooie reis, niet gemakkelijk en met tegenslagen onderweg maar uiteindelijk van een verbazende schoonheid.
Het is geweldig te ervaren dat mijn volwassen lichaam wakker wordt geschud door hormonen en gaat groeien en veranderen. Ik ben 45 maar mijn borsten zijn mooi en stevig, nog wel klein maar toch. Mijn huid is zoveel zachter geworden, mijn haar ook. Mijn gezichtsuitdrukking is zachter geworden en de meeste rimpeltjes zijn weg getrokken. Mijn lichaam verjongt in deze tijd. Mijn geest is open gaan staan, gevoeliger en emotioneler geworden. Het is alsof het leven zichzelf sorteert in onbelangrijke zaken als geld, bezit en status en de dingen die er echt toe doen als liefde, vriendinnen, relaties, sex. Ik zie de verandering zich voltrekken en ben verbaasd en vol bewondering over wat er gebeurt. De sensaties die je meemaakt in dit proces zijn nauwelijks te beschrijven.
Dat is wat ik in mijn roman probeer te vangen. De transitie die ik doormaak van man naar vrouw is tegelijk moeizaam, moeilijk, emotioneel, wonderlijk en geweldig. Het is net of mijn gevoelens verfijnder zijn geworden en daar ben ik dolgelukkig mee. Ik voel mezelf soms zwak maar tegelijk weet ik dat ik een sterk mens ben geworden. Ik kan dit aan en dat maakt me trots. Mijn vrienden en vriendinnen zijn er omdat zij mij als hun vriendin willen. Mijn helaas ex geliefde kan dan wel niet mijn geliefde zijn maar we hebben een band die ik en zij met geen anders mens ooit kunnen hebben. De mensen om mij heen zijn mooi. Geld heb ik niet, bezit nauwelijks, problemen maar al te veel, maar ik leidt een ongekend rijk leven want ik ben mezelf geworden en ik mag er zijn. En langzaam maar zeker kom ik zo vast in mijn leven te staan dat geen zuidwesterstorm mij ooit nog omver zal krijgen.
Dat zou ik willen lezen in boeken over transgenders, want dat is wat ik bij een aantal van mijn lotgenotes terug vindt. Mooie sterke mensen die een wonder ervaren of ervaren hebben, vlinders. Gekropen uit de onooglijke rups. Soms, heel soms tref ik zo’n verhaal, zo’n boek met vreugde en levenslust als boventoon. Het zouden er meer moeten zijn. Misschien moet ik gewoon beter zoeken en nog meer lezen.
Alice © 2008
Filed under: Columns, Gender, Persoonlijk, Proza, Transgender, Transgender Chronicles
Misschien word het dan eens tijd dat jij je eigen boek schrijft? over hoe het kan zijn en niet over hoe erg het allemaal is. want net als ik weet ook jij dat het leven alleen maar rijker word nadat je die levensbelangrijke beslissing eindelijk hebt genomen.
Dat je vanaf dan echt kan gaan leven en al het voorgaande verdwijnt in het niets
Hoi Marleen,
mijn roman Sorpresa is deels autobiografisch en daar komen de nodige stukken van mijn belevenissen dus in terug. Verder werk ik aan een verhalenbundel ‘Alice’s worsteling met de dingen.’
Misschien dat ik mijn TC’s nog eens bundel met mijn gedichten.
Enne je hebt helemaal gelijk hoor. Ik ben veel kwijt, heb geen geld en weinig spullen, maar een mooi leven met veel lieve mensen om me heen en ik heb liefde.
Ik ken eigenlijk maar 2 boeken van transseksuelen:
Ik Moniek een vrouw, door Moniek van Dommelen en dat is inderdaad een waar tranendal. Misschien wel realistischer dan het boek van Jan Morris, waar ik de titel van vergeten ben. Dat boek is zo opgewekt, dat ik er wel eens moe van wordt.
Ik heb er ooit wel eens aangedacht om zelf een boek te schrijven, maar ik weet het niet. Ik beschouw mezelf nu als vrouw en heb niet echt veel behoefte om me als (ex-)transseksueel te outen. Voorlopig hou ik het maar bij m’n dagboek, dat de 8.000 pagina’s begint te naderen. Teruglezen doe ik zelden of nooit.
Dagboeken zijn om te schrijven, niet zozeer om te lezen. Er zijn enorm veel boeken over transgenders en van transgenders. Ik vindt ze soms interessant vanuit wetenschappelijk oogpunt (ik onderzoek immers de zorg) en soms vanuit schrijvers oogpunt.
Het laatste is belangrijk voor mij geworden en ik werk al tijden aan een relatieroman waarin een transgender een hoofdrol speelt. Het is eerst en vooral een relatieroman.
Ik geloof dat er in de loop der tijd wel de nodige boeken zijn geschreven. In mijn tijd (goh, ik voel me net een oude taart) waren er nog niet zo veel boeken over transseksualiteit.
Ik heb me ooit aan fictie gewaagd, maar ik geloof toch niet echt dat ik dat in me heb. Een vriendin vond het leuk, maar uitgevers helaas niet.