Je weet dat ik van je hou,
‘t is geen verliefdheid meer, het gaat gewoon om jou.
Mooi mens, mooie schouders,
het gevecht in jou is voor mij een voortdurende les.
Niets is vanzelfsprekend,
hoeft ook niet bij mij mijn liefste, je weet wat je betekend.
Jouw kracht is je zwakte,
het maakt je mooi, het tekent bovenal je karakter.
Jij jouw leven, ik het mijne,
en weet je, ondanks de moeite soms is dat nu juist ‘t fijne.
Alone together, together alone,
welkom in mijn hart, er is zoveel plek en ‘t was onbewoond.
Wat wij zijn is volslagen uniek,
wat we delen heeft de schoonheid van toevallige muziek.
Die band met jou is pril en toch zo fijn,
geloof me zoals ik jou geloof. Ik zal er altijd voor je zijn.
Ik hield al van je en nu nog meer,
want nu ik weet dat ik ook in jouw hart mag kruipen,
merk ik dat ik zoveel van je leer,
en ondertussen voel ik jou ook bij mij naar binnen sluipen.
hoe ons leven verder ook verloopt,
we zullen er samen uitkomen, samen groeien, liefhebben.
En is er dan die tegenslag onverhoopt,
jouw kracht, mijn kracht, onze liefde is dan niet te remmen.
Alice © 2008
Filed under: Liefde, Persoonlijk, Poëzie, Social life
