Transgender Chronicles 20 (en nu naar binnen!)
Het is vreemd maar als je in deze tijd van wachtlijsten uitkijkt naar een zware operatie en je krijgt onverwacht te horen wanneer die plaats gaat vinden dan veranderd er plotseling iets in je beleving van de situatie. Vooraf zijn er gevoelens van wachten, onzekerheid en angst en nu zijn die vervangen door verwachting, nieuwsgierigheid en overgave.
Het zal bij iedereen wellicht wel anders verlopen maar bij mij gaat het bovenstaande in ieder geval wel op. Ik voel mezelf dus in verwachting, ben nieuwsgierig naar de ervaring en het resultaat en geef me er aan over. Vooral dat laatste is voor mijn een tegennatuurlijke houding. Mijn leven stond altijd in het teken van controle over de dingen hebben. Inmiddels weet ik beter en merk ik dat het niet hebben van controle ook erg prettig kan zijn, zelfs rustgevend.
Maar eerst is er dus dat gevoel van verwachting. Wat verwacht ik nu eigenlijk? Om dat te beantwoorden moet ik naar binnen gaan. Me in mezelf keren. Wat ik niet verwacht is dat ik volledig vrouw zal worden door die operatie, dat kan immers niet. Wel verwacht ik dat ik me veel beter met mijn lichaam zal voelen, vrouwelijker, mooier, ontvankelijker. Het resultaat is immers bedoeld om te ontvangen en niet om te geven in tegenstelling tot wat daar beneden zit voor de operatie. Is daarmee mijn beleving van de noodzaak voor de operatie seksueel? Ontkennen zou een leugen zijn want natuurlijk is dat zo. Niet uitsluitend want er zijn nog zaken als ‘body image’ en het je als vrouw kunnen uiten in het leven. Sporten, zwemmen, naar de sauna. Allemaal zaken die voor veel mensen heel gewoon zijn maar voor mij op dit moment onmogelijk en dat vindt ik erg. Ik voel me door de aanwezigheid van dat voor mij inmiddels afstotende ding buitengesloten. Er zijn teveel dingen in de maatschappij die genitaal verdeeld zijn. Waar de onzichtbaarheid er is, is er geen probleem voor me. Maar die situaties waarin gezien kan worden dat er wat zit zijn vreselijk. Zo’n ding definieert je. Seksueel gezien vindt ik het niet fijn om te penetreren om het maar eens recht toe recht aan te zetten. Ik ontvang liever, geef me liever over aan iemand. Of dat ooit gebeurt weet ik niet maar het kan straks in ieder geval wel.
Naast verwachting is nieuwsgierigheid. Nieuwsgierigheid naar hoe het me zal vergaan, naar de pijn, naar het resultaat, naar het gevoel en het gevoel als het gebruikt wordt zoals bedoeld. Vindt ik het prettig straks? Kan alles er mee? Nieuwsgierigheid naar de pijn klinkt vast raar. Het punt is dat ik me er gewoon niets bij kan voorstellen. Hoe erg zal het zijn? Ben ik bang voor hoe het aanvoelt er na? Hoe het ruikt? Misschien, maar op het moment is het eerder nieuwsgierigheid dan angst. Er verdwijnt iets dat er nooit had mogen zijn en daarvoor in de plaats komt iets waar je je hele leven vanaf de vroege pubertijd al aan denkt. Nieuwsgierig ben ik natuurlijk ook naar of de operatie mijn leven eigenlijk wel veranderd los van de typische vrouwenzaken waar ik niet meer omheen kom en die puur met de fysiek te maken hebben, het Always effect noem ik dat maar. Maar ook hoe de belasting van het dagelijkse onderhoud uitpakt. Ik ben niet zo’n geregeld mens en dus vraag ik me wel af of me het gemakkelijk zal vallen om te wennen aan een fysiek gedwongen regelmaat. Dagelijks dilateren, goed verzorgen, trainen en straks na de borstoperatie ook daar de dagelijkse massage. Het zal toch een ritueel worden. Ga ik dat prettig vinden?
En dan is er de overgave. Een hele nieuwe ervaring die me dwingt te vertrouwen op de kundigheid van de artsen en het verplegend personeel. Maar ook op mijn eigen vaardigheid om mezelf te verzorgen zonder angst voor schade aan het resultaat. Ik zal wel moeten dus dan doe ik dat natuurlijk. In plaats van zelf bepalen wat, hoe en wanneer heb ik nu een pakket regeltjes waar ik me aan moet houden voor mijn eigen bestwil. Netjes op tijd doen wat je moet doen, de tijd nemen en gewoon laten gaan. De operatie zelf is een soort ‘gedwongen loop’. Je moet wel en terug kan je niet, wil je niet. Je hebt geen invloed op het verloop zodra je in het ziekenhuis aangekomen bent. Anderen bepalen alles. Wanneer je wat doet, wat je eet en drinkt en hoe je je hersteld.
De weken voorafgaand aan de grote dag kies ik er voor om bij mezelf naar binnen te gaan. De wereld langzaam maar zeker een beetje buitensluitend regel ik de noodzakelijke zaken om geen last te hebben van allerlei zorgen en besognes. Nadenken, schrijven, slapen, luisteren, lezen, lijstjes maken, ik probeer het met concentratie te doen. Alles weloverwogen om het mezelf mogelijk te maken de verandering die ik onderga te doorleven. Vrienden en vriendinnen zijn daarbij belangrijk omdat zij me en spiegeltje voor houden. Het naar binnen keren is wel een bijzonder proces. Ik merk dat er steeds minder van de buitenwereld binnen kan komen, er is niet zoveel plaats voor. Daar komt nog bij dat ik met de hormonen heb moeten stoppen en dat richt nogal wat bij me aan. Ik wordt wat instabieler, vindt het lekker om af en toe te huilen en wil graag in hoekjes wegkruipen. Vanmorgen was het zelfs prettig om onder de douche te gaan zitten en gewoon het water maar op me te laten plenzen. Dat duurde een hele tijd en gek genoeg voelde het als een soort innerlijke reiniging. Vreemde dingen doe je dan toch in zo’n situatie als waarin ik me bevindt.
Alice © 2008
