Transgender Chronicles 21 (spiritualiteit)
Al jaren ben ik nu op reis. Eigenlijk maak ik meerdere reizen tegelijk, een reis van man naar vrouw, een reis van buiten naar binnen, een reis van ratio naar emotio. De laatste twee zijn eigenlijk spirituele reizen. Ooit was ik Christelijk maar dan wel met de nuance dat als ik in China geboren zou zijn wellicht Taoïst zou zijn geweest. Geloof is iets wat me zwaar is gaan vallen. De onrecht van het paasverhaal is dagelijks zichtbaar in onze wereld. De ellende van zoveel mensen, de oorlogen, rampen… ik kan en wil het niet verenigen met een Goddelijke bestemming of goedkeuring.
Als ik naar mezelf kijk dan kan ik niet veel goddelijks in mij herkennen. Ik worstel slechts met mijn bestaan, mijn identiteit en daarmee met de wereld om me heen. Dat doe ik net als ieder ander, zonder één uitzondering of het nu om een ‘groot mens’ gaat zoals de Dalai Lama of Mandela of om ‘kleine mensen’ als mijn schoenmaker of schoonheidsspecialiste. We worstelen allemaal met het bestaan. Toegegeven, de worsteling is niet bij iedereen evenredig. De ene mens moet meer verstouwen dan de andere mens, het is nu eenmaal zo.
Daar aan denkend, kom ik er niet om heen om de bekende filosofische vraag te stellen wat nu het nut van dit al is. Een antwoord heb ik niet, vragen wel. Als er geen God is, is er dan iets anders dat ons lot, ons leven bepaald? Of is er niets ‘hogers’? Moeten we het gewoon zelf doen en is het na een tijdje op deze aardkloot gewoon afgelopen? Dat laatste gaat er bij mij ook niet in. Zou ik alleen maar determineren dan blijft er geen God maar ook geen goddeloosheid over. Dan blijven er wel mensen over. En sommige van die mensen zijn van betekenis voor heel veel andere mensen. Soms in ongunstige zin maar soms ook in goede zin. Gelukkig ervaar ik vooral dat laatste, vriendinnen, vrienden, onbekenden en bekenden kunnen zomaar ineens onbaatzuchtig er voor iemand zijn. Dát heeft voor mij spirituele waarde want ik wil me niet voorstellen dat goedheid onbetekenend is.
Op mijn reis naar binnen die ik nu begonnen ben kom ik langs allerlei stations. Ze heten man, vrouw, jongen, geluk, verdriet, sex, vriendschap, pijn, kracht, zwakte, geloof, religie, geest, overgang, ontdekking, angst, rust en nog allerlei andere namen. Sommige stations vergen dat ik er een tijd blijf, even de restauratie in duik om daarna verder te gaan.
Ik hoop de reis af te kunnen maken en er rijker en sterker door worden. Geloof is alleen nodig voor het maken van de reis, voor het doorleven van de belemmeringen en de mooie dingen. De reis maak ik met mensen om me heen die belangrijk voor me zijn, een familie van bijzondere en mooie mensen die samen zoveel ‘goddelijks’ in zich dragen dat ze een wereld van schoonheid vormen. Mijn reis is gelukkig ook een spirituele. Ik zal er anders voor staan aan het eind dan aan het begin. Fysiek maar ook geestelijk.
Alice © 2008
Filed under: Gender, Inspiratie, Persoonlijk, Proza, Transgender, Transgender Chronicles
Waarom zou er een begin zijn geweest, waarom zou er een godheid ofzo moeten zijn? Voor de positieve zaken hebben we die niet nodig, en die alleen voor de negatieve dingen gebruiken is ‘blame shifting’. En dus ook onterecht. In die zin zie ik meer in het ‘geworpen zijn’ van Sartre: we zijn er nu eenmaal, dan is het wel zo leuk er ook wat goeds van te maken. Voor onszelf en voor elkaar. We schieten ook weinig op met ons af te vragen of dit nou allemaal zo moest.
Mensen die je zien staan en positief op je reageren lijken me wel belangrijk. In een mensenwereld moet je het met elkaar doen tenslotte ;o)
En als je je weg in het leven vindt, tot de verlossing van je lichaam komt en daarbij onderweg nog mooie mensen ontdekt: dat kan toch alleen maar mooi zijn. Zal voor sommigen misschien in zichzelf al een religieuze dan wel spirituele ervaring zijn :o)
Die worsteling met het bestaan en daarin een verbinding aangaan met anderen die net zo worstelen, is dát niet de zin van alles? Er meer achter zoeken lijkt mij niet nodig. ‘t Gaat om de reis, niet om het doel.
De zin van het leven is inspiratie opdoen, mooie en goede contacten en deze vervolgens om te zetten in kunst, vriendschap en discussie. Misschien wel discussie over het bestaan zelf, en met wie je dit deelt.