Mooie mensen

Ik houdt van mensen. Veel mensen vindt ik mooi, soms om hoe ze er uitzien, soms om hoe ze zich gedragen, soms door hun oorspronkelijkheid. Er zijn ook mensen die ik niet mooi vindt, om dezelfde redenen. Schoonheid is pas echt zichtbaar als er een schoonheidsfoutje bij komt. De mooiste vrouw wordt spannender als er ergens een visueel verstorinkje zit, het is een oud gegeven dat in de reclame nog maar weinig wordt gebruikt maar tijden lang belangrijk was. The beautyspot on the cheek…

Andere mensen die het niet van hun uiterlijk moeten hebben maar van hun persoonlijkheid hebben soms ook van die schoonheidsfoutjes. Onzichtbaar maar voor mij voelbaar. Het zijn mensen die op de één of andere manier gemankeerd zijn. Als tegenwicht voor hun krasje of deukje zoals ik het meestal noem, hebben ze vaak een geheel eigen kracht in zich. En dan worden mensen niet mooi maar prachtig. Het worden vlinders en ik hou vreselijk van vlinders.

Er zijn mensen waar ik het al snel moeilijk mee heb. Je kent ze wel, van die zelfverzekerde types waarbij het leven niet alleen van een leien dakje lijkt te lopen maar dat ook werkelijk doet. Ze hebben nog geen zintuigen ontwikkeld als gevoeligheid en sensitiviteit. Zelfverzekerd wandelen ze maar al te gemakkelijk door welke porceleinkast dan ook. Ik voel me onbehaaglijk bij dat soort mensen soms maken ze me bang met hun pretenties en zogenaamde zekerheden maar vooral met hun vaak harde benadering van anderen. Diezelfde mensen zie je soms in korte tijd veranderen als het lot zich tegen ze keert. Het is dan vaak een harde les en niet iedereen komt daar heelhuids uit. De meeste raken op de één of andere manier gemankeerd. En dan kan ik zomaar weer van ze houden als ze in staat zijn niet in verbittering te vervallen maar veranderen in mildere mensen.

Kijk ik rond in mijn vriendenkring dan zie ik niemand die geen grote tegenslagen of veranderingen heeft meegemaakt. Misschien zoeken we elkaar onbewust op, herkennen we elkaar. Ik ben één van hen want ook ik ben een gemankeerd mens. Dat is helemaal niet erg want ik voel me juist rijker. Wat me opvalt is dat de mensen om mij heen stuk voor stuk geen waarde lijken te hechten aan waar deze overspannen samenleving naar lijkt te streven. Rijkdom, macht, aanzien, het kan ze niet veel schelen. Vriendschap, betrokkenheid, liefde is wat ze uitstralen. Ik ben dan ook trots op mijn vriendenkring, ze zijn me stuk voor stuk dierbaar geworden. Ze zijn een stukje van mezelf geworden en daardoor ben ik mooier geworden.

En soms is er die ene, die ene mens die zo mooi is, je zo raakt en je zo goed doet voelen dat er een diepe liefde ontstaat. Een mens die in je kruipt en waar je zelf ook in kruipt om er nooit meer uit te willen. Geen afhankelijkheid maar mentale eenwording en die je daardoor echt kent als mens. Iemand waarmee je alles kunt delen, al je pijn en kwetsbaarheden maar waarmee je ook zo gemakkelijk blij en gelukkig kan zijn. Iemand die er is ook als die er niet is. Iemand die aan je denkt zonder dat je het in de gaten hebt, die er voor jou is als het nodig is en die het jou toestaat er voor haar te zijn als het voor hem of haar nodig is. Zo iemand is niet zomaar mooi maar is prachtig, zo iemand hou je vast wanneer je maar kunt, zo iemand houdt jou vast wanneer hij of zij kan. Gewoon omdat dat fijn is.

En dát, dat is geluk. Dat maakt mij een gelukkig en schatrijk mens. Want er is niets belangrijker dan de zekerheid te hebben dat iemand onvoorwaardelijk van je houdt.

Alice © 2008