Transgender emancipatie

Op grond van een interessante forumdiscussie wil ik het eens hebben over transgender emancipatie. Bepaald niet een eenvoudig onderwerp zo blijkt maar al te vaak in de praktijk. Zo zijn er veel belangengroepen en groepjes. Ieder met een eigen aanpak maar allemaal met één beperking: het zijn traditioneel georganiseerde organisaties. En bij emancipatie zijn die nu eenmaal niet al te effectief.

Kan het anders of moet er iets naast de bestaande aanpak van die groepen komen voor emancipatie?
Allebei ja. Natuurlijk is het goed dat die bestaande belangengroepen / organisaties vooral doorgaan op hun weg en hun gebied. Maar het is onvoldoende. Want vlak de kracht van individuen niet uit. Die kracht is er en is groter dan vaak gedacht wordt. Kijk maar naar zaken als social networking wat snel opkomt en volwassen aan het worden is én de invloed die dat aan het krijgen is, maar ook naar de successen van individuen die zichtbaarheid zoeken en weten aan te spreken.
Om het met de woorden van de voorzitter van het COC te zeggen: transgenders hebben rolmodellen nodig. Mensen die serieus genomen worden in de politiek en de politieke lobby. Daar begint het allemaal.

Is er dan een soort platform nodig? Jazeker. Maar verwar belangenbehartiging en emancipatie niet met elkaar. Ongeëmancipeerd belangen behartigen is niet effectief, zoveel is inmiddels wel duidelijk. Er is dus een volgorde der dingen als het gaat om het realiseren van goede belangenbehartigin. Kijk hiervoor maar eens goed naar de ontwikkeling van het feminisme en de homobeweging maar ook naar de transgender movement in de VS die als een soort burgerrechtenbeweging ontstaan is in de zestiger (!)jaren.

Het ‘recept’ is al oud en heel duidelijk en werkt zo ongeveer als volgt:
- Eerst emanciperen door kwesties te problematiseren en publiciteit te zoeken.
- Dan politieke en maatschappelijke actie en ondertussen bouwen aan onbediscussieerbare feiten op basis van (wetenschappelijk) onderzoek.
- Vervolgens belangenbehartiging én hulpverlening bouwen op het fundament van de dan ontstane emancipatiebeweging.

Tegenwoordig werken landengrenzen al niet meer volledig door het internet maar ook organisatiegrenzen en -vormen werken in dit verband ook niet meer door datzelfde internet. Inzet van internet bij sociaal opbouwwerk, want daar gaat het hier over, is tegenwoordig essentieel. Maar dat houdt wel in dat er duidelijk naar buiten gericht gebruik van internet moet zijn. Prima dat er besloten internetfora zijn, die hebben een doel naar de groep zelf. Voor maatschappelijke bewustwording en actie moet er toch echt heel anders naar het medium gekeken worden.

Zo zijn email acties en online petities zijn tegenwoordig behoorlijk effectief. Net zoals online condoleance registers overigens. Daarnaast is het gebruik van het internet erg prettig om de logistiek te regelen rond actie voering en communicatie. Andere ideeën? Welnu zo kunnen er bijvoorbeeld transgender flashmobs bij de tweede kamer op strategische momenten komen, sms acties opgezet worden en is er echt nog veel meer te bedenken. Zichtbaarheid is de sleutel tot emancipatie. Maar dan wel zichtbaarheid zoals die in 2008 wordt gerealiseerd, niet zoals dat in 1980 ging.

Nu wordt er vaak een oplossing gezicht in bundeling van ‘belangenorganisaties’. Dat is eigenlijk net zoiets als fusies. Lees in dat verband Eckart’s Notes er maar eens op na. Fusies gaan uit van verwachte synergie die zo goed als nooit gekapitaliseerd wordt. In plaats van die verwachte synergie komt de zwakte van bundeling van onvolwassen organisaties naar voren en dat is dat er geen echte follow up tot stand komt. Het is een doorgaans soort treintje dat het station niet echt uit komt. Simpelweg omdat die organisaties veel tijd en inzet kwijt zijn aan het organiseren binnen de door hun zelf opgeworpen grenzen. Mijn en dijn, competentievragen en zo komen dan al snel aan de orde. Wie beheert het geld? Hou jij je met hulverlening bezig of is dat mijn pakkie an omdat ik daar formatieplaatsen in mijn organisatie mee vasthoudt of verkrijg. Het gaat al snel over de volgende vergaderdatum, niet over de volgende actie. Traagheid doet zijn intrede en ineffectiviteit is meestal het resultaat. Meestal, niet altijd.

Kijk je naar bijvoorbeeld naar het COC zoals het nu is dan is het verstandig om te beseffen dat het nu een organisatie met een eigen positie en kracht is geworden maar begonnen is als een verzameling actieve individuen die acties opzetten en pas veel later een organisatie werden. Lees in dat verband de biografie van Benno Premsela eens. Heel leerzaam. Er is op dit moment ook een expositie over deze man bij IHLIA in de bieb in Amsterdam en nog eentje in het stadsarchief in Amsterdam. Soms is het echt verstandig om je goed te verdiepen in iemand die het allemaal al heeft meegemaakt. Vooral om te zien hoe in de beginfase van emancipatie blijkt dat met name individuele krachten bepalend zijn voor succes.

In alle eerlijkheid, transgender Nederland bevindt zich in een ontwikkelingsfase dat de kracht van die individuen noodzakelijk is en wellicht meer kan aanrichten dan welk formeel organisatieverband dan ook. Op zijn Rotterdams: geen woorden maar daden. En dat gaat nu eenmaal gemakkelijker in losse verbanden en op grass roots basis ontstane sociale netwerken.
(A grassroots movement (often referenced in the context of a political movement) is one driven by the members of a community. The term implies that the creation of the movement and the group supporting it is natural and spontaneous, highlighting the differences between this and a movement that is orchestrated by traditional power structures. Aldus Wikipedia).

Graag breek ik hier dus een lans voor de opkomst van een transgender grass roots organisatie. Laten we het eens proberen op deze manier. Zie verder op http://transaktie.wordpress.com.

( M)alice © 2008