Transgender Chronicles 23 (business as usual, unusual business)

Zo dat was het dan. Geen ‘business as usual’ meer voor mij, voorlopig althans. Rare gewaarwording voor een mens die graag werkt en dat werk leuk vindt om voor langere tijd niet meer te hoeven werken. Knettergek eigenlijk. Vandaag was dus mijn laatste werkdag want de operatie is over anderhalve week. De geslachtsverandering zoals het genoemd wordt in Nederland. Een flutnaam vindt ik want het is alleen het fysieke deel. Het geestelijke deel hebben we het voor het gemak maar niet over.

De afgelopen weken heb ik moeten ‘afbouwen’ zoals we dat noemen. Werk overdragen aan collega’s en nog net voldoende regelen om te zorgen dat mijn klant verder kan met het project waar ze mee bezig zijn. Dus een project dat ik niet afmaak, niet bepaald iets dat mijn gewoonte is. Veel gesprekjes met mensen die eerlijke interesse hebben in wat ik meemaak. Maar ook me dagenlang te vroeg uit mijn bed laten glijden om me in het verkeer te storten, files te trotseren en mezelf voort te slepen naar mijn ‘klus’. Eenmaal aan de gang ging het wel maar de laatste week was zwaar. Mijn hersenen wilden eigenlijk niet meer en van die hersenen moet ik het hebben. Maar goed, het is nu achter de rug. Over een aantal maanden is het de bedoeling dat ik weer aan de slag ga. En daar tussenin gebeurt het dus.

Er is nu niet veel meer dat me weerhoudt van het voorbereiden op die operatie. Ik zie er vreemd genoeg niet meer tegenop. Dat was maandenlang anders maar sinds ik de datum erg dicht bij zie komen is de angst weggegaan. Het zal er wel op neerkomen dat ik me dus aan de situatie over geef. De operatie zelf is zwaar en niet van gevaar ontbloot. Zoals elke operatie dat is maar met specifiek voor deze operatie het gegeven dat ik direct na de operatie nog niet zal weten of die geslaagd is. Dat duurt nog een paar spannende dagen. Gelukkig schijn ik door de opiaten die dagen voor een flink deel in Lalaland slijten. Dan volgen de dagen van herstel, van ‘in gebruik name’ zoals ik het maar noem. De noodzakelijke zelfverzorging die zo belangrijk is om te eindigen met een goed bruikbaar lichaamsdeel. Want dat is wel de bedoeling natuurlijk. Een verandering in mijn dagelijkse leven, een andere routine.
Eenmaal het ziekenhuis uit zal ik dan verder thuis herstellen. Niet gemakkelijk voor iemand die zich snel verveeld. Naar mijn vriendinnen gaan is even niet zo gemakkelijk want autorijden is er een tijdje niet bij. Ik hoop dat ze zo lief zijn naar mij te komen. De maanden die er voor het herstel zijn gebruik ik dan maar om een boek te schrijven. Eigenlijk twee parallel aan elkaar. Als vrouw moet ik dat natuurlijk probleemloos kunnen, nietwaar? Misschien nog een vakantie ergens in een zonnig land? Mijn juridische geslachtswijziging in gang zetten. De bortsoperatie plannen want helemaal klaar ben ik deze zomer nog niet helaas. En dan, na een flinke tijd, kan ik eindelijk weer mijn leven de ruimte geven. Zwemmen, naar de sauna, vrijen, sporten. Als vrouw, als mezelf en niet meer als een ‘foutje’. En eindelijk, eindelijk kan ik er dan zijn voor mijn lief zoals ik hoor te zijn.

Het is allemaal niet meer zo ver van me verwijderd en dat is een raar idee. Misschien gaat het altijd wel zo dat iets waar je heel erg naar verlangt vreemd voor je wordt als het eenmaal daar is. Ik weet het niet, eigenlijk heb ik geen idee van wat ik kan verwachten. Ja cognitief wel natuurlijk, ik weet wat er gaat gebeuren. Ik de beschrijvingen gelezen, de foto’s gezien en er vaak genoeg over gesproken. Maar hoe ‘het’ voelt straks, hoe voel ik me, ben ik dan gelukkig, of opgelucht? Ik heb echt geen enkel idee. Op dit moment is er alleen nog verlangen. En hoop, hoop dat het me goed vergaat. Dat er geen complicaties ontstaan, dat de pijn meevalt, dat mijn lieve vriendin er is als ik weer bijgekomen ben. Hoop op een mooie zomer, misschien wel de mooiste in mijn leven.

Nee, even geen ‘business as usual’ maar ‘unusual business’ voor mij. Eindelijk de doorstart in mijn leven, een opstapje naar meer geluk. Het is tijd.

Alice © 2008