Through the looking glass

Over ruim een week stap ik door de spiegel van mijn leven. Mijn vervolg op mijn reis als Alice in Wonderland.

Lang geleden tussen 1868 en 1871 schreef Lewis Carroll het boek ‘Through the Looking Glass’. Het vervolg op ‘Alice in Wonderland’. Het is een wonderlijk boek waarin Alice Liddell door de spiegal stapt.

Een metafoor waarin Alice de echte vragen van het leven te beantwoorden krijgt en geconfronteerd wordt met de rode koningin. Achter de spiegel is de wereld anders. Achter de spiegel loopt de tijd andersom. Achter de spiegel vindt Alice goed en kwaad, de rode en witte ridder en de rode koningen waar Alice zelf uiteindelijk de witte koningen wordt. Achter de spiegel is het leven een schaakbord, Alice is de pion, manipuleerbaar en eigenlijk alleen de begeleider van de lezer op een zoektocht naar de werkelijkheid (van het leven). Achter de spiegel zijn de ‘Mad hatter’ en de ‘March hare’ en ‘Humpty Dumpty’ en nog allerlei andere bijzondere karakters. En achter de spiegel heeft Alice haar kat bij zich. Aan het eind van het boek ontwaakt ze uit de droom. Maar was het een droom?

‘Through the looking glass’ is niet alleen prachtige wereldliteratuur en een kinderboek, het is boek vol wijsheden en een meisje dat ze onthuld. Het is het boek dat voor mij een metafoor voor mijn leven is.

Het eindigt met dit mooie gedicht:

A boat beneath a sunny sky,
Lingering onward dreamily
In an evening of July–

Children three that nestle near,
Eager eye and willing ear,
Pleased a simple tale to hear–

Long has paled that sunny sky:
Echoes fade and memories die.
Autumn frosts have slain July.

Still she haunts me, phantomwise,
Alice moving under skies
Never seen by waking eyes.

Children yet, the tale to hear,
Eager eye and willing ear,
Lovingly shall nestle near.

In a Wonderland they lie,
Dreaming as the days go by,
Dreaming as the summers die:

Ever drifting down the stream–
Lingering in the golden gleam–
Life, what is it but a dream?

Alice © 2008