Sophia

Er viel eenvoudigweg niet aan te ontkomen. Deze klassieke schone met de kattenogen intrigeert me al zo lang, ik moet haar hebben. Bij me in de buurt om in bewondering te aanschouwen. Maar dan wel in geknipte vorm.

Omdat ik zoiets bijzonders als de fysieke afronding van mij transitie mee ga maken de komende weken vindt ik dat ik een beloning verdien. Nu ben ik niet zo’n kunstkoper - kon ik het me maar veroorloven - maar soms is het  bijna een noodzaak om zoiets moois te bekomen waar je niet los van kan komen. Ik zie het maar als mijn beloning aan mezelf voor al die jaren van verdringing, verdriet, moeite en verlies. Gewoon helemaal voor mezelf omdat je in hele speciale gevallen jezelf best een cadeau mag geven.

Nu is er niks leuker dan een werk aanschaffen van een goede vriendin, iemand die weet wat je doormaakt. Dus is sinds vandaag het origineel van Sophia voorzien van de rode sticker. Na mijn herstel, wat als het goed gaat parallel loopt met de expositie van mijn mooie vriendin Hannah, zal Sophia dus verhuizen naar mijn woonkamer. Ze komt dan op de beste plek die ik daar kan vinden. Goed zichtbaar en voorzien van goed licht. Zodat ik altijd een herinnering blijf houden aan deze vreemde en bijzondere periode in mijn leven.

En dan is het ook nog eens Sophia en niet iets of iemand anders. De prachtige Italiaanse waar ik na het zien van ‘Una Giornata Particolare’ een grenzenloze bewondering voor heb gekregen. Wat een vrouw! Statig, mooi, Italiaans temperamentvol. Een geweldige actrice die zowel de harde als zachte kant van haar vrouwelijkheid kan laten zien op een volkomen integere manier. Een tijdloze schoonheid als symbool van vrouwelijkeheid en onvergankelijkheid. Nog even en dan zal Sophia mijn nieuwe metgezel zijn, in papierstroken op ingenieuze wijze verbeeld. Ik kan nauwelijks wachten.

Alice © 2008