T-day minus 6: moeder

Na een ziekenhuismiddag gisteren, een fijne avond bij de Globaliseringslezing in Felix Meritis en een ingewikkelde late avond bij mijn lief thuis, ben ik vanmorgen naar Den Haag gegaan. Naar mijn moeder met een flinke bos rode en champagne rozen, 2 tompouches en een warm hart. We hebben gesproken alsof het voor het eerst was. Zoveel was er te delen. Over vroeger, over geluk, relaties en huwelijk, de spanning voor een operatie, eenzaamheid en alleen zijn, einde van leven en het begin er van en over het weer.

Mijn moeder is in haar laatste levensfase. Dat is heel jammer maar wel erg waar. Het maakt haar wereld in praktische zin kleiner en je weet allebei dat het klokje doortikt. Onverbiddelijk. Ik ben in een hergeboortefase en dat begrijpt ze geloof ik wel. Het is zo fijn om te merken dat je moeder van je houdt, ook al begrijpt ze het niet helemaal. Dat is ook teveel gevraagd denk ik. Maar ze doet er moeite voor en dat is mooi.

Het is heel bijzonder als je na al die jaren, vlak voor er iets dat zo belangrijk voor je is gebeurt, je je diepste gevoelens met je moeder kunt delen. Over de liefde in je leven, de twijfel en angst die daar mee samenhangt. Maar ook over hoe het vroeger allemaal was. Over de vierdeling in mijn leven tot nu toe waar dus sinds een tijdje een vijfde hoofdstuk aan is toegevoegd dat volgende week sluit. Over het nieuwe hoodfstuk dat er komt. Een moeder die heel geoed begrijpt dat ik wil wonen in de omgeving waar ik thuis hoor, tussen de mensen waar ik mee verbonden ben, in een omgeving die in mijn hart is gekropen. Al is het verder weg van haar in een stad die zij niet begrijpt en ook als is die verandering nog ver weg. Ze begrijpt me, en dat is meer dan ik me kon wensen.

Het raakt me diep dat ze zo graag bij me zou zijn volgende week maar het niet kan. Het verdriet dat ze daar over heeft, de onmacht. De spanning ook die er zal zijn over de vraag of het wel goed gegaan is. Je moeder is toch een speciaal iemand. De laatste tijd zijn we elkaar beter gaan begrijpen, er is een heel ander soort band ontstaan. We praten vaak over ‘vrouwenzaken’. Ook vandaag en ik merk dat het niet vreemd is voor haar en voor mij om dat te doen. We praten over mijn kinderen en mijn zorg die ik heb en die me soms naar de keel vliegt. Ze geeft me raad over hoe ik om zou kunnen gaan met mijn liefde, mijn dromen.

Vandaag was dus een speciale dag. Ik ben er wel erg moe door geworden en best een beetje emotioneel. Ik laat het allemaal maar gebeuren nu, vechten tegen tranen die er zitten heeft toch geen zin. Ik voel me wel alleen maar ik ben niet eenzaam. Er zijn zoveel mensen die om me geven of zelfs van me houden, er is zoveel warmte. Vanavond hou ik het dus maar kort. Een beetje oude foto’s bekijken en er een paar uitkiezen voor zondag. Vroeg naar bed ook al wil de slaap straks zeker niet komen, uitrusten doe ik in ieder geval wel. Langzaam, heel langzaam begin ik me klaar te voelen om me over te geven aan de verandering.

Alice © 2008