Tsja en dan is het ineens zover.
Vanmorgen ‘t vliegtuig van her.
Autorit en tassenwissel en dan
een tram, trein en weer ‘n tram.
Daar is die ingang, die zuilen.
Dan zal ik heel zachtjes huilen.
Ik kom mezelf uit handen geven,
ben klaar voor m’n nieuwe leven.
Het oude was niet altijd heerlijk,
eigenlijk een beetje oneerlijk.
Nog twee dagen is er te gaan.
goed dan, ik kom er aan.
Alice © 2008
Filed under: Persoonlijk, Poëzie, Transgender Chronicles
Veel sterkte gewenst voor de komende dagen.
Veel sterkte de komende tijd.
Ook van mij veel sterkte gewenst (de rillingen lopen over m’n rug als ik dit gedicht lees!).
en eigenlijk blijven zekerheden uit ‘t oude leven (vrienden) bij je, sterkte meis!