Transgender Chronicles 26 (… aan de andere kant)

Vandaag kan ik weer schrijven. Square 1 op het schaakbord van de rest van mijn leven is een mooie plek in het Amsterdam waar ik steeds meer van ga houden. Net zoals het stappen door een spiegel maar heel kort duurt was mijn laatste stap er eentje die voor mij ongemerkt voorbij ging. Ach narcose helpt je anders tegen tijd aan te gaan kijken. Het is alsof er een gat van eenderde dag in je leven gemaakt wordt dat zich in je bewustzijn niet meer kan vullen. Alsof je dood gaat om acht uur later in een nieuw lichaam wakker te worden.

De dagen na de spiegelstap hadden alles in zich. Verdoving door de morfine, pijn, pijn die weg gaat, verwachting en ook wel angst soms maar uiteindelijk geluk van een omvang die nauwelijks te bevatten is. En dan is er dat moment van de confrontatie met je lichaam waarmee je de rest van je leven en je hele nieuwe leven verder gaat. Het besef eindelijk thuis te zijn is er in een flits, alsof er iets in je hoofd gebeurt dat alle verdriet, angst en pijn van al die jaren volledig verblind. De mens te mogen zijn die je echt bent, zonder mismaaktheid van je lichaam, constante pijn in je hart en onrust in je hoofd is een gift die de bijna iedereen met de geboorte mee krijgt. Gelukkig maar. Maar ik dus niet. Die gift kreeg ik op de vijfde dag van mijn nieuwe leven. Nog nadrukkelijker herboren worden kan ik me niet voorstellen.

Natuurlijk zullen de meeste mensen een Alice zien die ze al meenden te kennen. Alleen ik en een enkeling die mij misschien beter kent dan ik mezelf ken zal een verandering merken. Dit alles is als een lange reis geweest waarbij er onvoorstelbare moeilijkheden zijn die je moet overwinnen. Waarbij er ongelukken gebeuren die je, al zie je ze aankomen, niet kunt voorkomen. Maar het is ook zo vaak een mooie reis, zoals reizen altijd mooie momenten en plaatsen kennen. Gelukkig is het een eenmalige reis want deze reis zou niemand moeten hoeven maken. Maar goed, ik heb hem dus wel gemaakt net als veel anderen die wel moesten. Het mooiste moment van deze reis is de aankomst. Die flits dus.

Alice is veranderd, daar valt niets tegen in te brengen. Het is een medisch feit. Plastisch gesproken zit er een gat in mij, het is niet anders. En ach, grof genomen de helft van de wereldbevolking deelt dat gegeven met me. Maar voor mij betekend het dat ik ontvanger ben geworden, bewust van mijn kwetsbaarheid maar ook van mijn kracht om te bepalen of er ontvangen wordt. Dat besef heeft enorme gevolgen. Ik kan me nauwelijks indenken dat het mijn verhouding met andere mensen niet zou wijzigen want dat doet het natuurlijk wel met me. Dat zal op de een of andere manier weleens merkbaar zijn voor de ander.

Alice © 2008