Transgender Chronicles 27 (a sort of homecoming)

‘Life changing events’ hebben als bijeffect dat er na ofwel een langdurig gevoel van onthechting optreedt of juist een gevoel van thuiskomen. Zo’n life changing event heb ik dus nu achter de rug en welk van de twee gevoelens die ik hiervoor noemde overheerst of zelfs uitsluitend aan de orde is weet ik niet. Misschien is het allemaal nog te vers.

Ach, onthechting is wel aan de orde denk ik. Oude belangen en waarden spelen nauwelijks meer een rol. Zaken als geld, bezit, status, ik heb ze afgelegd. Als het meezit voor de rest van mijn leven. Tenminste zo denk ik er nu over omdat ze vervangen zijn door heel andere zaken zoals liefde, vriendschap, eigenheid, ontplooiing. Het valt best te doen om te leven met minder geld en veel minder spullen. Zelf kan ik alleen absoluut niet zonder liefde en vriendschappen. En ik voel een ongelooflijke sterke drang om te creëren.

Thuiskomen als gevoel is nadrukkelijk ook aan de orde. Thuiskomen in mijn lichaam dan wel te verstaan. De veranderingen die ik ondergaan heb zijn zo fundamenteel dat mijn hersenen moeite hebben met het herijken. Gevoel en plaats van gevoel zijn niet meer automatisch aan elkaar verbonden. Sterker nog, er is sprake van hercodering en dat vergt tijd. Maar ondanks dat is het gevoel dat nu na een leven in een vergissingslijf ik dus inderdaad mezelf in mezelf herken. Ook fysiek.

Al met al dus ‘a sort of home coming’. Sort of, dat wel. Het is een verwarrende ervaring en gegeven de zwaarte van de ingreep merk ik dat er een zware wissel op dat lichaam is getrokken. Energie is iets vreemds dat op momenten er in volle kracht is om vlak daarna het raam uitgevlogen te zijn, de perenbloesem over, de huizen langs, over de duinen en het strand om uiteindelijk in de zee te verdwijnen. Het is raar om als je gewend bent van alles te doen en veel te moeten schakelen tussen verschillende activiteiten, dat dus niet meer lijkt te werken. Van de ene naar de andere activiteit kost vreselijk veel moeite nu. Dat zal wel weer beter worden, maar toch hinderlijk is het wel.

De andere ongemakken als fysieke pijn zijn wel te bestrijden. Middeltjes genoeg maar als die niet op tijd in huis zijn ga je je al snel zorgen maken. Gelukkig onterecht. Lastiger is het ‘onderhoud’ zoals ik het dan maar noem. Nieuwe handelingen die ik uitvoer en die me langzaam vertrouwd worden. Helemaal niet vervelend na een tijdje.

Geestelijke pijn is veel lastiger. Want die hersenen van mij zijn toch wel druk met het verwerken van wat er allemaal is gebeurt. Niet alleen dat van de afgelopen week, maar juist alles wat er aan vooraf ging. De ‘Jaren Van Moeite’ noem ik ze maar. Ik begin te begrijpen dat er littekens op mijn zieltje zijn ontstaan en die zijn behoorlijk gevoelig. Het vergt veel concentratie, meditatie en oefening om daar mee om te gaan. Het besef dat het begrip ‘veranderingsmanagement’ dat in mijn beroep zo belangrijk is eigenlijk in veel gevallen onzinnig is, dringt goed tot me door. Sommige veranderingen kan je niet ‘managen’ of sturen. Ze sturen en managen jou. Wat dan overblijft is achteraf omgaan met die veranderingen. Dat kan een enorme last zijn maar zoals in mijn geval soms ook juist een enorm geluk.

De ‘Jaren Van Moeite’, van het grote weg zijn van mezelf, hebben dus hun sporen achter gelaten. Sommige sporen hebben me als mens veel rijker gemaakt, als economische entiteit juist veel armer. Het lijkt wel alsof daar een onbalans in zit, of emotionele mens versus economische mens communicerende vaten zijn. Beide rijk is niet simpel te bereiken en het één verhinderd het ander om te groeien. Tenminste, bij mij en gedurende die jaren die nu achter me liggen. En ook dat veranderd hoewel je na veel moeite en tegenslag niet snel geloof hecht aan ‘zeven vette jaren’. Ik zal het wel gaan ervaren met als enorm voordeel dat ik in veel zaken niet meer zoveel interesse heb. Precies die zaken die mijn verleden voor een flink deel definieerden. Dàt is het resultaat van mijn verandering.

Ik weet wie ik vroeger was toen ik op de toppen van mijn ambitie succes had, zonder expressie in mijn gezicht. Vlakke trekken, onzekere lach, zelfverzekerd masker. Zie ik mezelf dan nu terug op een video van een lezing dan valt mij de expressie op die ik nu wel heb. Ogen, wenkbrauwen, een lach… allemaal van mij en allemaal actief. Ook die confrontatie met zo’n uitzending waarin je jezelf ziet is een soort thuiskomen. Want ik herken mijn eigen emoties zoals ik die had toen ik die lezing uitsprak. Ineens zie ik een vrouw van middelbare leeftijd een verhaal houden met een natuurlijke zekerheid en zekere passie voor het onderwerp. En met gepast cynisme op die punten waar de ook terecht is. Het beeld bevalt me wel.

Dat zelfbeeld is nog confronterender als ik mezelf voor de levensgrote spiegel in mijn kamer zie. Helemaal zoals het hoort te zijn. Niet jong meer, maar wel in orde. Geen bouwfouten meer zichtbaar. Eindelijk ben ik er. Hier wil ik nooit meer uit weg.

Alice © 2008