41 uur gevangen in een lift

Ik lees al een tijdje de website van The New Yorker.
Deze week staat er een filmpje op van iemand die 41 uur gevangen was in een lift
Dit is waar mijn gedachten naar toe gingen…

Pffffff… dat was best even lekker naar buiten. Wat een dag zeg, wat doe ik hier eigenlijk nog? Zo leuk is die baan nu ook niet weer en dat stelletje collega’ al helemaal niet. En dan nog in zo’n fout gebouw aan de verkeerde kant van de stad. Om gek van te worden.

Ok, ok, kom er maar bij, gezelschap kan geen kwaad
Gek, waarom gaat de deur niet open
O shit, dat stomme ding is weer eens blijven hangen, voor de zoveelste keer.
Nou ja Nic, rustig blijven dan maar.

Duurt wel lang voordat die lui reageren zeg, zijn zeker ook aan het lunchen. Verdomme al de zesde keer dat ik die stomme alarmknop indruk. En mijn mobieltje zit in mijn jasje. Shit, shit, shit!
Wordt eens wakker jullie! Hell, anderhalf uur… die mafkezen reageren nog steeds niet en roepen heeft natuurlijk geen zin.

Jeemig, nog een half uurtje en dan zijn de meeste lui weg, ze zouden de boel toch niet afsluiten straks? Dan zit ik hier mooi opgesloten. Susan zit straks voor niks op me te wachten, die wordt laaiend als ik niet kom opdagen. Ze is toch al zo kribbig de laatste tijd.
Hé, hallo, help, ik zit vast in die stomme lift. Hoort iemand me? Ik ben Nic White, heeee!
O kut wat moet ik nu doen? Slapen? Lukt me natuurlijk voor geen meter. Nou ja, toch maar proberen. Die vloer is ook niet bepaald comfortabel.

Huh? Waar ben ik? Acht uur… dan moeten er wel mensen komen nu. Ja hoor, ik hoor die andere liften. O gelukkig, nog maar eens die alarmknop. Hm, die is dus kapot.
Wat doen ze eigenlijk in films? Die schuifdeuren open helpt ook niet echt, er zit alleen maar beton daar.
O wacht, misschien hoort iemand me wel als ik dan schreeuw.
Heeeeeeee! Hoort iemand me? Heeeeeeeelp! Heeeelp! Ik zit vast in de lift. Horen jullie me? Heeeeeee!
Godver wat een stelletje dove kwartels zeg.
Hoeveel sjekkies kan ik nog rollen? Zes, nou dat schiet ook lekker op zeg.

Susan zal me nou wel definitief haten. Die is natuurlijk met een kwaaie kop terug naar huis gegaan om me vervolgens te vervloeken. En mijn telefoon neem ik natuurlijk ook niet aan. Wel gek eigenlijk dat die stomme collega’s me niet missen. Dat niemand me mist. Het is nu al anderhalve dag. Ben ik dan zo onbelangrijk dat niemand me mist? Wat heb ik eigenlijk gedaan dat er niemand voor me is, niemand me belt en gaat zoeken, geen collega mijn jasje ziet hangen maar mij mist? Ben ik dan zo oninteressant? Wie ben ik eigenlijk? Nicholas White: mislukt kantoorklerk, oninteressante kerel.
Heeeeeelp! Heeeee! Is er iemand? Hallo, halloho!
Kut.

Zit geen wc ook in dat ding, eigenlijk moet ik zo langzamerhand wel zeg. Ophouden maar en gaan slapen. Vooral rustig blijven. Rustig blijven. Rustig. Blijven. Godsamme, blijven doe ik al. Hoe kan ik nou slapen en ik wil eten. Die stomme Susan is me dus ook niet gaan zoeken, die hoef ik dus ook niet meer. Als ze van me hield had ze wel kantoor gebeld en naar me gevraagd. De bitch was toch niet te vertrouwen. Lekker in bed, leeg in d’r kop. Trut.

Gaap… Huh, hoe laat is het? Negen uur? Dan moeten er weer mensen zijn. Schreeuwen dan maar. Heeeee, halloho, ik wil er uit! Hoort iemand me? Iemand? Niemand? O God, ik kom er nooit uit zo. Ik moet er uit, ik wordt gek hier. Zou dat plafond er uit kunnen? Dat luik zit wel op slot maar met een beetje kracht… Ok Nic, rammen op dat ding. Ummmmpf. Shit, dat hebben ze dus goed in elkaar gezet. Dat wel, stelletje klote liftbouwers!

Wat voel ik? Hij beweegt, hij beweegt. Jaaaaa, hij beweegt naar boven. Het is niet waar, ga door. Verder, verder. Als ik er uit kom ga ik direct deze kutbaan opzeggen, met de trappen naar beneden en Susan bellen dat ze zichzelf maar moet neuken. Nou zullen ze meemaken wie Nicholas White is!

Jaaaaaaaa, eindelijk… Kijk uit mensen, die lift is kapot. Ga er niet in, ga er niet in!
Waar zijn die klootzakken van de gebouwendienst? Stelletje incompetente …

Alice © 2008