Roos

Ik heb een zwak voor rozen, al lange tijd. De bloem intrigeert me als geen enkele andere. De roos raakt me elke keer weer als ik haar zie. De roos is voor mij bij uitstek vrouwelijk. De kleuren lopen uiteen van tere pastels tot diepe primaire kleuren die me elke keer weer overrompelen. De bladeren voelen als dunne huid en soms als zijde zo zacht. Ik kan uren naar ze kijken.

Niets is fijner dat het krijgen van een mooie volle bos van deze mysterieuze bloemen. Ze vullen de kamer met hun kleur maar vooral met hun geur. Het is een bloem die ik graag op haar hoogtepunt apart neem, in een wijnglas zet met een steeltje van een paar centimeter er nog aan zodat de bloem langzaam droogt. Ze behoudt dan haar glorieuze vorm en kleur en wordt stevig. Na een paar weken is de gedroogde roos geschikt om nog jaren bij me te blijven. Zo heb ik een rozenkrans boven mijn slaapkamerdeur die meer dan tien jaar oud is en me nog steeds bekoord.

De roos is ook een symbool voor mij. Niet alleen voor mij overigens maar voor veel mensen. Allereerst is het de bloem van de liefde maar het is ook de bloem van het liefdesverdriet als ze geknakt is. Het is een tegenstrijdige bloem net zoals veel gevoelens tegenstrijdig kunnen zijn. De schoonheid en geur worden gecompenseerd door de scherpe doornen die de steel kenmerken. Alsof je haar niet mag vasthouden. Ze is untouchable, de diva onder de bloemen. Als iemand waar je verliefd op bent maar die onbereikbaar is. Ze is het symbool van de Rozenkruizers, een vooral esoterisch gerichte gemeenschap die ten dienste van de mensheid staat. De traditie van de roos binnen verschillende religies en levensbeschouwingen in verbijsterend. Van de Perzen en de Egyptenaren, via de Grieken en de vroege Christenen, via ridderorden in de Middeleeuwen tot in de Verlichting toe. De roos is er elke keer weer bij als symbool waaraan mensen een identiteit ontlenen. Zelfs tegenwoordig nog. Geen bloem is zo krachtig in haar symboolwerking als juist deze. Het zal door de doornen komen zo denk ik.

De roos is daarnaast een toonbeeld van eenvoudige elegantie. De blaadjes zijn in een simpele kring om elkaar heen geplaatst waarbij de ene cirkel blaadjes de andere omhult. Als de schil van een ui. Je zult om bij het hart te komen dan ook laag voor laag door moeten dringen. Daarmee is de roos bijna een mens, het hart ligt verscholen, onzichtbaar voor de buitenstaander en alleen aanraakbaar voor wie de moeite doet om er toe door te dringen.

Haar kwetsbaarheid is ook, net als bij mensen, groot. Teveel of te weinig water, teveel of te weinig zon, teveel aanraking, geen aanraking, het zijn allemaal zaken die bijna menselijk zijn en die de bloem in haar schoonheid aantasten. De roos gedijt bij rust en balans, de omgeving moet niet te dynamisch zijn.

Tsja, die roos. Ik zal haar nooit begrijpen denk ik, zoals ik zoveel zaken nooit zal begrijpen. Maar bewonderen kan ik haar wel, beschouwen zoals ik soms een mooie vrouw kan observeren van een afstandje. Met een glimlach en vooral met waardering voor haar schoonheid en dankbaarheid omdat ze zich onzelfzuchtig aan me toont. Het is een erotische geladen bloem, het is een verleidster. Mocht iemand mij willen veroveren dan zal dat niet zonder die roos kunnen.

Alice © 2008