Kon het niet laten

Ik kon het niet laten. Op mijn moeizame oefentocht naar de stad (morgen moet ik helemaal naar Amsterdam voor controle in het ziekenhuis) ben ik binnen geschuifeld bij Verwijs in de Passage. Eigenlijk voor de Bagels & Beans die daar tactisch op de eerste etage gevestigd is in de boekhandel. Je kunt er zo leuk neerkijken op de passanten in de Passage. Haagse dames, politici, ambtenaren, allerlei soorten jeugd, het loopt er allemaal.
De koffie is er vrij aardig (beter kan het zeker nog wel) en de cheesecake is ook wel in orde. Ok, het is geen Starbucks.

Maar goed ik ging er dus eigenlijk voor de Bagels & Beans maar bezweek uiteindelijk ook voor ‘De verleidster van Florence’. Het nieuwe literaire meesterwerk van Salman Rushdie, één van de grootste schrijvers van onze tijd. Het thema van het boek boeit me mateloos door de parallellen tussen de bloeitijd van Florence en die van de mogol in Dehli. Beide in de 14e eeuw als ik het wel heb. Het verhaal gaat over een vergeten prinses die een Florentijnse huurling verleid en uiteindelijk aan het hof van de mogol in Dehli terecht komt. Ze krijgt een kind dat later als verstekeling naar Dehli komt om de troon op te eisen.

De combinatie van een liefdesverhaal, koningscrisis, politieke samensmelting van oost en west is verbijsterend en intrigerend. Hoe ontwikkeld dit verhaal zich? Gaat het gebeuren dat er een oosterse koning met westerse achtergrond komt? Ik zal het gaan ontdekken. De eerste pagina’s hebben direct mijn hart gestolen door het geweldig mooie taalgebruik van de auteur. Wat een schoonheid zit er verborgen in een zin als de openingszin van de roman:

In het laatste licht van de dag leek het glanzende meer aan de voet van de paleisstad een zee van gesmolten goud.

Geen overbodig woord aanwezig, elk bijvoeglijk naamwoord gericht gekozen zodat de lezer de sfeer direct proeft. Er had ook kunnen staan: ‘In de avond kleurde het meer bij de paleisstad geel.’ De feitelijkheden zijn ook hier aanwezig maar het is dan een kille constatering in plaats van een lyrische schets. Het is maar een klein voorbeeldje van de kracht van de lyriek die Rushdie kenmerkt en die zijn boeken zo mooi maken. Van al zijn boeken denk ik wel dat dit boek het meest lyrische is voor wat betreft het taalgebruik. Zo door het boek bladerend (ik doe dat altijd voordat ik een boek ga lezen) vallen me telkens die fraaie zinnen op. Geschreven met een perfect esthetisch gevoel en dat waardeer ik enorm. Niet voor niets vindt ik Hella Haasse de beste literator in Nederland.

Maar goed, ik heb het boek dus maar gekocht om er vanavond in te beginnen. Dat moet dan zo gaan gebeuren. Eerst nog wat noodzakelijke handelingen en dan voorzichtig, stap voor stap de wereld van de mogols in kruipen. Kon ik maar zo mooi schrijven.

Alice © 2008