Transgender Chronicles 28 (tears in heaven)

Deze aflevering van TC wordt een pittige, dus heb je geen zin in zware kost, skip it. Het wordt ook zoals de meeste eerdere afleveringen een persoonlijke, een heel persoonlijke. Dat komt omdat ik iets wil proberen te vertellen, van me af te schrijven zo je wil, dat ik zelf niet zo goed bevat.

Sinds mijn operatie ben ik een heel ander mens geworden. Dat klinkt dramatischer dan dat het is hoor, Het is echter ook heel waar. De laatste dagen ben ik behoorlijk emotioneel. Mensen om me heen zeggen me dat dit niet gek is gegeven de zwaarte van de operatie en de impact op mijn leven. Ik denk dat ze gelijk hebben hoewel de meesten waarschijnlijk ook niet weten hoe groot die impact is.

Vorige week donderdag ben ik thuis gekomen. Ik ben nu zo’n zes dagen thuis en dat is tegelijk prettig en loodzwaar. Vooral de emoties grijpen me op de meest idiote momenten naar de keel. Dan zit ik ineens te huilen zonder goed te begrijpen waarom. En dan niet een beetje snikken maar voluit janken. Op andere momenten gebeurt er iets waar ik even niet zo goed mee om kan gaan (missen van een trein vandaag bij mijn controlebezoek aan het ziekenhuis) en dan vloeien de tranen ook. Ik ben een soort emotionele rammelkast.

Verklaringen zijn er zat te bedenken. Mijn hormonen liggen volledig in de war (waar want testo’s worden nauwelijks meer aangemaakt). Het herstel is pittig (ook waar want ik heb best wel pijn zo af en toe). Ik moet het allemaal op eigen houtje doen (ook waar want ik woon nu eenmaal alleen en bezoek is wat anders dan iemand die de hele tijd bij je is). Maar er is meer, veel meer.

Sinds 17 april is mijn leven in twee delen geknipt. Het deel ‘er voor’ en het deel ‘er na’. Het eerste deel is een heel definitief verleden waarin ik als jongen en man geleefd heb. Het tweede deel is mijn leven nu, als vrouw. Die overgang wordt in mijn gevoel gemarkeerd door een betonnen muur die nooit meer zal weg gaan. Ik heb die muur zelf opgetrokken. Niet dat ik dat wou. Beslist niet. Maar omdat het moest gebeuren, omdat ik er onderdoor had gegaan als die muur er niet was gekomen. Het is een muur uit lijfsbehoud, een muur om er voor te zorgen dat ik niet gek wordt. Het is een muur die heel erg nodig is. Diep in mijn hart vindt ik het verschrikkelijk dat het in mijn leven zover moest komen dat die muur gebouwd moest worden.

Zingeving, het is een begrip waar ik moeite mee heb. Ik worstel er veel mee maar zal er nooit uitkomen. Wat is de bedoeling dat ik dit meemaak, dat ik dit heb moeten doen. Ik vindt het heel erg dat het allemaal zover is gekomen dat ik mijn gezonde lichaam dit moet aan doen. Want een aanslag op je lijf is het zeker wel. Ik had zo graag gehad dat dit allemaal niet nodig was geweest, dat ik gewoon net als al die andere mensen zonder deze bezoeking gelukkig met mezelf had kunnen zijn. Maar nee, bij mij moest het dus blijkbaar zo zijn als het is. Eerlijk kan ik het niet vinden. Pas nu ik aan mijn lijf merk hoe groot de ingreep was, pas nu besef ik hoe verschrikkelijk het is dat er mensen zoals ik zijn die dit doormaken. Niet dat ik niet blij ben met het resultaat hoor. Dat zeker niet want ik heb er mijn leven door terug, ik hoef me niet meer te schamen voor mezelf. Ik mag weer de dingen doen die ik graag doe. Eindelijk vindt ik mezelf mooi als voor de spiegel sta. Dus het is geweldig dat dit kan. Misschien wordt ik er echt gelukkiger door. Daar klinkt een voorbehoud in en dat klopt ook wel. Ik ben bang geworden voor geluk.

Hoe het me de komende tijd zal vergaan, ik weet het niet. Ik zal in ieder geval mijn best doen zo goed mogelijk weer op de been te komen en met een beetje mazzel zijn er geen ‘correcties’ nodig. Maar ik ben wel veranderd, veel meer dan anderen aan me zullen kunnen zien. Ik heb mijn verleden nog wel. Toch lijkt het steeds meer het verleden van een andere ik. Het is moeilijk om het te koesteren. Het is moeilijk om met liefde terug te kijken naar dat jongetje van 4, van 12, de knul van 16, de jonge man van 22 of de echtgenoot van 30 of de vader van 40. De meeste beelden doen me pijn, is het niet uit medelijden om hoe die persoon zich voelde in die periode, dan is het wel om de leugen in het leven van die persoon op een ander moment.

Het is net zo verschrikkelijk dat ik anderen pijn heb moeten doen, misschien nog doe, met mijn verandering. Ondanks dat de operatie toch vooral een zaak van mij alleen is speelt het definitieve van de ingreep een grote rol voor anderen. Vooral voor diegenen die het dichtste bij me staan of stonden. Ik ben er onderweg een paar kwijtgeraakt. Mijn eigen zus, die niet eens navraagt hoe het me vergaan is. Liefde die kant op sturen valt me zwaar als je er niets voor terug krijgt. Mijn ex die het niet met me aandurfde. Was dat geaardheid of angst voor gezichtsverlies? Ik zal het waarschijnlijk nooit weten. In zekere zin mijn moeder die, hoewel ze erg meeleeft en van me houdt, me regelmatig door de ziel snijdt als ze me weer bij mijn oude naam roept. Of als het eten klaar is roept: ‘Zo meneer, het eten staat op tafel…’. Sorry voor de tere zieltjes, maar godverdomme heb ik daarvoor in mijn lijf laten snijden om dat nog te moeten aanhoren. Ik weet dat ze het zo niet meent maar pijn doet het me wel.

Kortom, ik ben er nog lang niet. Tranen zullen er regelmatig zijn. Ze zijn een vast onderdeel van mijn leven geworden. Ja, ik ben een gemankeerd mens en ja, dat zal nooit meer veranderen. De littekens zijn te zichtbaar. Eigenlijk ben ik twee mensen. Die ene van ‘er voor’ zal steeds meer een schaduw uit het verleden worden, steeds verder van me af. Die andere van ‘er na’ heeft zich zelf de opdracht te geven om het leven te omarmen. Van de grond af aan opnieuw opbouwen. Tegen de stroom in desnoods en zeker ook met de moed der wanhoop. De rest van mijn leven, hoe lang of kort ook, zal ik alleen maar ruimte maken voor wat ik echt belangrijk vindt. Bij mij hoeft niemand meer aan te komen met flauwekul die niet bij me past. Ik zal ze vriendelijk wegsturen. Mijn leven draait nu om de mensen waar ik mee te maken heb en krijg, om het leren genieten van de mooie dingen, de natuur, kunst, vriendschap, liefde als me dat gegeven wordt.

Die rottige tranen die me nu elke dag treiteren helpen me telkens weer er aan herinneren waarom ik dit doormaak. Al die moeite om gewoon een beetje gelukkig te kunnen zijn. Gelukkig zijn, het moeilijkste wat er is in dit leven.

Alice © 2008

naschrift: Denk nu niet dat ik ongelukkig ben want dat is niet zo. Ik ben zielsgelukkig, want ik heb uiteindelijk een nieuw leven gekregen. Wat ik er mee aan moet weet ik nog niet zo goed, dat zal ik de komende maanden en jaren wel gaan merken. Het valt alleen op sommige momenten niet mee dat er niemand is die haar armen om me heen slaat nu ik dat zo ontzettend nodig heb.