Deze song van Mike Rutherford (Mike & the Mechanics) hoorde ik vanavond weer eens. Het grijpt me telkens weer bij de keel want eigenlijk beschrijft het wat ik voel in relatie tot mijn vader, tot pa.
Mijn pa is er al jaren niet meer, tenminste niet hier. Misschien ergens anders en misschien ziet hij me en heeft hij zijn gedachten. Misschien ook helemaal niet. Punt is dat bij leven het ons niet gegeven was om zo dicht bij elkaar te komen dat hij me echt heeft gekend. Als dochter, niet als zoon. Overal zijn redenen voor en hiervoor dus ook. Ik durfde niet mezelf te laten zien, mijn vader had een te sterk karakter, ik was er nog niet aan toe en hij zou er niet zo goed mee hebben kunnen omgaan. Denk ik. Misschien heb ik het mis, misschien juist niet. In ieder geval het heeft niet zo mogen zijn. Hij was vertrokken voordat er ruimte was.
In the living years hebben wij elkaar niet echt goed leren kennen, mijn pa en ik. Terwijl we toch zoveel samen deden. Goede herinneringen heb ik daar aan en die koester ik met veel warmte. Maar in the living years is het dus niet gelukt. Nu is het een rare gedachte dat mijn eigen vader mij eigenlijk nooit echt goed gekend heeft. Ik heb hem de mogelijkheid niet geboden toen het misschien kon en dat is jammer. Het maakt het ook moeilijk om naar mijn eigen vader te kijken in retrospectief. Goed hij was een fantastische pa en een geweldige opa. Maar hij had ook zijn fouten en kwetsbaarheden, net als ieder mens. Het was een gesloten man, een in zijn werk en herinneringen opgesloten man. Sommige daarvan hebben mij weerhouden en hebben mij dus jaren van mijn leven gekost. Toch hield ik van die man en houdt ik van de herinnering aan hem. Het is mijn pa uiteindelijk.
Ik kan alleen maar hopen dat mijn kinderen over dertig jaar niet net zoiets schrijven als ik nu, dat ze voelen dat ik er voor ze ben. Altijd. Het is nu ruim zes jaar terug dat je bij me wegging, pa. Ik mis je nog steeds.
I wish I would have told you, in the living years.
Alice © 2008
Filed under: Persoonlijk
