Transgender Chronicles 29 (omhels me)

De meeste dagen kan ik wel aan. Het is niet gemakkelijk hoor om constant heen en weer te slingeren tussen vreugde en verdriet. Langzaam maar zeker voelt mijn lijf mij bekender, langzaam maar zeker vlakt mijn emotie af. Mijn hoofd laat me alleen niet alleen. Gedachten blijven drijven als wolken in een stormlucht zo snel. Vroeger wordt steeds meer vroeger, nu is confronterend en morgen lijkt steeds verder weg. Het zijn dagen van afscheid en welkom, van pijn en geluk, van mijn lichaam dat zich sterker maakt, van mijn hart dat voorzichtig op zoek gaat naar een onbekende toekomst.

Een nieuw leven, wat moet ik er mee? Is het voor mij alleen of mag ik het met je delen? Hoeveel van mij is er voor jou en hoeveel jou is er voor mij? We zullen het ondervinden, we zullen leren. Ik zal steeds sterker worden, herstellen maar ik zal nooit de oude worden. Dat kan niet en dat wil ik niet. Ik herstel en wordt hopelijk snel de nieuwe. Met een nieuw leven waarin ik kan zwemmen, kan sporten zonder schaamte. Me laten zien aan jou zoals ik ben, me laten voelen. Een nieuw leven waarin ik mijn best ga doen om precies dat te doen wat mijn hart me ingeeft. Najagen waar ik van droom, waar ik me in kan verliezen. In woorden, beelden, reizen, ervaren, voelen, liefhebben. Alles wat in dat vorig leven er nooit mocht zijn zonder die schaduw in de buurt. Welnu, die schaduw is weg.

Ik weet een beetje wat geluk is, ik ken wanhoop, pijn en frustratie, ik weet hoe vriendschap voelt. Maar wat ik nu vooral nodig heb zijn jouw armen om me heen. Niet om me te troosten, niet om me te beschermen maar om te laten voelen dat ik bij je hoor. Er mag zijn in jouw leven zonder voorbehoud, veilig en vertrouwd.
Sla je armen om me heen en dan sla ik de mijne om jou heen, zoekend naar geborgenheid.

Alice © 2008