Ontmoeting

Zo na het boodschappen halen in de supermarkt wil ik mezelf nog weleens (eigenlijk altijd) terugvinden op het binnenterras van Mondriaan. Een brasserie / eetzaakje / café bij mij in de buurt. Het is een erg Haags zaakje en er komen erg haagse mensen. De goeie wel te verstaan. Je kent ze misschien wel, gewoon aardige ongecompliceerde mensen met het hart op de tong en altijd wel een grap bij de hand. Hagenezen die soms keiharde humor hebben, vaak ten koste van anderen maar altijd met een nuancerende draai waardoor dat ogenschijnlijk harde ineens lief wordt. Zo’n zaakje dus met dat soort mensen.

Vanmiddag was ik weer neergeploft op dat terras met een zware en volle boodschappentas naast me en een Latte Macchiato voor me. Het terrasje was vol dus ben ik maar aangeschoven aan een tafeltje. De man die er zat had een open gezicht en bleek erg veel mensen daar te kennen. Opviel was dat er verschillende mensen allerhartelijkst naar hem toekwamen, een woordje wisselden en dan vrolijk weer hun weg vervolgden. De man nodigde daar blijkbaar toe uit. En inderdaad, in no time raakten we aan de praat. Het was een een man met verhalen zo bleek. Al snel waren we aan het praten over Tibet en China, vooral over China. De man, die ergens in de gemeentelijke groenvoorziening werkte, bleek een paar jaar terug een studiereis te hebben gemaakt naar China om daar de lokale botaniek te bestuderen. Vlotjes vertelde hij van alles over chinese tuinen, mossen, interactie tussen planten en waarom je het ene plantje of boompje wel in zo’n tuin kon neerzetten en dan mooie mossen er onder kreeg en het andere plantje dat nu juist tegenwerkte. De kwetsbaarheid en intelligentie van het ontwerp van de chinese tuinen werd me steeds duidelijker. Hij was in zijn element en ik genoot van zijn mooie verhalen.

Ook bleek de goede man een oude communist te zijn en heel uitgesproken meningen te hebben over de samenleving, Marx, Cuba, China, kapitalisme, oorlog, vrede en goede en slechte mensen. Eerlijkheid gebeid me te schrijven dat het allemaal heel erg zinnig was wat hij vertelde, ook al was het soms wat warrig. Ik heb me met zijn verhalen mee laten slepen en hij genoot van het luisterend oor. Nu zit ik zelf meestal niet om woorden verlegen maar in dit geval was luisteren beter en leuker dan praten.

Na verloop van tijd, een paar koppen koffie en ice tea verder, verschoof het gesprek naar onderwijs en kinderen opvoeden. Ik kon daardoor meer inbrengen in ons gesprek en de man praatte minder en luisterde meer. Na anderhalf uur allebei genoten te hebben van ons gesprek vonden we het nodig de boodschappen maar eens naar huis te gaan brengen. Hij naar zijn vrouw, de onderwijzeres en ik naar mijn kat. Met een joviale zwaai en een brede glimlach zwaaide hij me na.

En ik? Ik heb een mooi mens ontmoet en een prachtige middag gehad die me helemaal vrolijk gemaakt heeft. De lieve man komt er vaker, ik ook. We zullen dan vast wel weer een gesprekje hebben.

Alice © 2008