200 tassen project

Het overkomt me vaker dat op een dag waarop ik iets moet loslaten wat ik eigenlijk niet wil en ik daardoor veel verdriet heb, er ook iets gebeurt dat te mooi is om waar te zijn. Zo ook gisteren.

Sinds gisteren weet ik zeker dat ik het ‘200 tassen project‘ serieus kan opzetten. Goeie mensen hebben me hun steun aangeboden. 200 tassen project, wat is dat hoor ik jullie denken…

Welnu, zoals zo ongeveer iedereen zal weten hier ben ik kort geleden geopereerd waarbij wat mannelijk was veranderd is in een vrouwelijk orgaan. Ondanks dat ik de term ombouwen haat is het dat nadrukkelijk wel. Ik zal niet in details treden maar het is een zware, ingrijpende en moeilijke operatie met een langdurig herstelproces. Het mag best vergeleken worden met een heel zware bevalling en het herstel is niet veel anders dan bij zo’n situatie. Deze operaties worden in Nederland grof genomen 200 keer per jaar uitgevoerd, over de exacte cijfers wil ik het niet hebben. 200 is een getal dat wel redelijk bij de werkelijkheid in de buurt komt.

Nu is het zo dat als een vrouw gaat bevallen, de zorg en commercie klaar staan met kraampakketten waarin het nodige zit dat in de herstelperiode voor moeder en kind nodig is. Het is natuurlijk prettig om dat lekker bij elkaar te krijgen.

Welnu, voor transseksuelen (man naar vrouw en vrouw naar man) is er zeer beperkte zorg geregeld. Alles draait om het medische stuk. Daarover vindt je op tonderzoek.wordpress.com meer. Het gevolg is dat mensen als ik die dat zware proces door gaan en ook nog die vreselijke operatie ondergaan eigenlijk zo ongeveer alles zelf moeten uitzoeken, regelen en bij elkaar scharrelen. Of het nu gaat om een zitring of een dilateerset (en dat ga ik hier niet uitleggen wat dat is), verbandmiddelen en wat er al niet meer nodig is of dat het gaat om goede informatie over hoe je jezelf na de operatie precies moet verzorgen zodat het resultaat goed wordt én blijft. Je zult het zelf bij elkaar moeten zoeken. De informatie de je rond deze opeeratie krijgt is bedroevend beperkt en zelfs op punten foutief.

Zie daar het ‘200 tassen project’. Want dat is het wat ik ga doen met hulp van een paar artsen, sponsoren en wie ik denk dat er nog meer nodig is. 200 tassen verdeeld in mannen en vrouwentassen, gevuld met wat er nodig is voor de verzorging, met goede informatie en tips. Met misschien zelfs een boekje voor in het ziekenhuis. Als hart onder de riem van wie er na mij die operatie moet ondergaan. Om te laten zien dat het helemaal niet zo moeilijk is om de gang van zaken rond zo’n operatie lichter te maken. Om transseksuelen die mijn weg nog gaan (of die van mijn transbroers) gewoon eens een duwtje in de rug te geven. Want vooral dat laatste is zo ontzettend nodig. Gewoon een steuntje om te laten merken dat we in Nederland wel degelijk kunnen en willen zorgen voor transseksuelen die ieder voor zich een vaak droevige, eenzame en loodzware weg gaan.

200 tassen, goed gevuld, gesponsord, goed ontworpen als een welkom in een nieuw leven als een nieuw mens. Een kraampakket voor herboren mensen. Met de goeie steun, wat lef, frisse ideeën en kundige hulp gaan die er komen. En wat er eenmaal is gaat niet zo snel meer weg…

Wil je meer weten over ‘200 tassen’ kijk dan hier. Daar zal de komende tijd het nodige verschijnen over opzet en verloop van het project. Daar kan je me helpen en dus zeker 200 transseksuelen helpen. Kan je me wat bieden? Kennis, middelen of op een andere manier? Wil je of wilt uw bedrijf misschien sponsoren? Doe mee en laat het me weten op 200tassen@gmail.com. Vecht mee voor een betere zorg.

Alice Verheij