Angels fly… because they take themselves lightly

Niet lang geleden ontmoette ik iemand dankzij een lieve vriendin. De man heeft een ingewikkeld leven en dat is soms aan hem te merken. Toen we weer naar huis gingen gaf ik hem het bovenstaande kado dat ik bij de Walt Disney Concert Hall had gevonden in een giftshop. Het objectje, een press papier, is in mijn hoofd blijven zitten door de tekst die er op staat. ‘Angels fly because they take themselves lightly.’ Prachtig!

Nu mijn leven mooi is, ik de liefste vrouw van de planeet heb ontmoet en het er op lijkt dat het leven me eindelijk eens een duwtje in de positieve richting geeft, moet ik vaak denken aan die tekst. Punt is dat ik namenlijk in engelen geloof. En bovenal geloof ik in de invloed van engelen op het leven van mensen. De kracht van de engel zit hem in de vlucht. Het vliegen zie ik daarbij een metafoor voor hoe je kunt leven als je maar wilt. Want vliegen kan alleen als je licht en lenig bent. Teveel ballast zorgt er voor dat je aan de grond blijft. De engel heeft een lichtheid in zich die hij of zij (ik zie ze meestal als vrouwen maar de bekendste engelen zijn geloof ik mannelijk) ontdaan is van ballast. Die engel is daarmee een voorbeeld én een hulp. Het begrip beschermengel is dan ook iets waar ik zeker in geloof.

Zelf heb ik vaak genoeg ervaren, de laatste tijd vaker dan ooit, dat er beschermengelen bestaan. Meestal in de vorm van mensen die op precies het goeie moment het goeie doen. Daarmee er voor zorgend dat je opgetild wordt of er een last van je schouders gehaald wordt. Die mensen zijn wat mij betreft engelen. Naast engelen geloof ik ook in het begrip flow. Een stroom van positieve energie die er voor zorgt dat het leven lichter wordt en je succes krijgt in wat je doet. Of het nu om werk of vriendschap of liefde gaat, eenmaal in die flow is alles mogelijk. Die flow zorgt er voor dat je nieuwe kansen krijgt, nieuwe boeiende mensen ontmoet, mooie ervaringen op doet. Met andere woorden dat het leven je kust.

Nu geloof ik ook nog in een derde begrip: (de ouderdom van) de ziel. Ik zie mensen als jonge zielen en oude zielen. Oude zielen zijn die mensen die in hun leven iets meegemaakt hebben. Belangrijke ervaringen hebben opgedaan waarmee ze andere mensen kunnen helpen. Ze hebben wijsheid opgedaan en misschien, heel misschien zelfs het verschil tussen goed en kwaad leren zien. Er zijn ook jonge zielen. Mensen die een leven leiden dat niet inspireerd. Waarin alles van een leien dakjes loopt (wat natuurlijk geweldig is) maar die dat dan vervolgens ook de gewoonste zaak van de wereld vinden. Die alles wat ze in schoot geworpen krijgen vanzelfsprekend en verdiend vinden. Daarmee een zelfzuchtige arrogantie laten zien. Het zijn dezelfde mensen die vaak een meedogenloos oordeel hebben over andere mensen die in een veel moeilijker positie zitten. Zoals uitspraken als ‘dat is toch je eigen keuze’ tegen mensen die foute keuzes in hun leven hebben gemaakt en daar de consequenties van moeten dragen. Oordelend, veroordelend, vooroordelend.

Als ik eerlijk ben dan hou ik niet van jonge zielen. Ze irriteren me. Voor mij is het leven niet vanzelfsprekend, ik hou van mensen die bijzonder zijn. Vaak mensen met wat ik noem ‘een krasje of deukje’. Mensen die hebben moeten aanvaarden dat het leven in al zijn facetten niet vanzelfsprekend gelukkig is. Juist die mensen zijn, zo merk ik vaak genoeg, oude zielen. Ze hebben een verhaal en op zijn minst hun wijsheid. Als je met ze te maken hebt zijn ze desgevraagd bereid om die te delen met je, onbaatzuchtig. Soms lijkt het wel alsof negatieve ervaringen nodig zijn om iemand mooi te maken. Zo af en toe denk ik daarbij weleens dat er meer levens mogelijk zijn en dat iemand ervaringen uit een vorig leven meegenomen heeft. Nu ik zelf een tweede leven ben begonnen en daardoor een volslagen nieuwe en andere toekomst heb gekregen vindt ik het moeilijk om niet te geloven in meerdere levens voor één ziel. Het dwingt me om me te verdiepen in oude teksten en literatuur en ik weet dat daardoor mijn denken zal veranderen. Misschien krijg ik er meer inzicht door, misschien wordt ik niets wijzer.

Engelen, flow en oude zielen. Het zijn de begrippen die voor mij werkelijkheid zijn. Ze hebben niet zoveel met religie te maken of met spiritualiteit. Ze hebben te maken met hoe levens verlopen, hoe mensen met elkaar omgaan. En waar dat positief kan is het ook mogelijk om dat negatief te maken. Een negatieve flow met donkere engelen en jonge onnadenkende zelfzuchtige zielen. Ook dat ervaar ik en kom ik weleens tegen. Ze jagen me weg. Ze drijven me op de vlucht. Ze maken me zwaar, maken het me onmogelijk om te vliegen. Tot ik sterk genoeg ben om het allemaal niet zo zwaar te nemen, om vooral mezelf niet al te serieus te nemen. Kortom om ‘taking myseld lightly’. Misschien wordt ik dan na een tijdje ook een engel.

Voor de mooiste ziel die ik ken: hvj.

Alice © 2008