Vraagje
2008 oktober 15
Misschien weet iemand waar ik er mee naar toe moet.
Misschien vertelt iemand me dat ik er mee leven zal.
Misschien komt het in mijn hoofd ooit nog goed.
Misschien kom ik eens weer uit dit zwarte dal.Voorlopig denk ik alleen dat dat niet meer gebeurt.
Voorlopig denk ik wanhopig dat het nooit meer kan.
Voorlopig is het verdriet dat me nu verscheurt.
Voorlopig zie ik geen andere weg meer vrij dan…dat waar ik niet aan denken wil, denken kan.
Dat maakt me zwak, kwetsbaar, gewond en bang.Waarom leef ik nu eigenlijk nog?
Alice © 2008
Nu is het duister. Over een paar dagen zonnig en heet. Als je valt, houd je dan vast.
Liefs
Waar aan?
Ik kan niet slapen.
Goeiemorgen Alice!
Ik ben de dochter van Henk en Geer Rostohar.
Ik wil je laten weten dat ik al een tijdje je blogs lees en zie dat het je op dit moment niet echt meezit (understatement?!) en wil je in ieder geval heel veel sterkte wensen! En je een dikke kus geven!
Love Danielle
Hoi Danielle,
wat leuk dat je wat van je laat horen hier. En wat lief. Wat me gebeurt nu is een harde klap. Maar ik heb ervaring met het opvangen van klappen dus ook deze kom ik te boven. Vandaag is beter dan gisteren en morgen moet nog komen.
Ik dat je wat je leest af en toe mooi vindt. Dit blog is voor mij heel erg belangrijk en ik hoop dat mijn schrijven zich ontwikkeld hier tot een niveau waar ik echt wat mee kan in de toekomst.
Gek misschien in deze situatie nu maar ik heb zowaar plannen.
Heel hartelijke groet terug en als je zin hebt kom dan eens langs op FaceBook of zo. Daar zit mijn social network.
Alice
{{Alice}}
een piramide werkt véél beter dan een Spaanse deur
Sterkte gewenst. Je bent een sterk mens, je komt er wel!
Frederique
Alice,
Heel veel sterkte. Tja, misschien een dooddoener… ik lees dat het vandaag i.i.g. beter gaat dan gisteren. Dus houd je er maar aan vast dat het vanaf nu iedere dag (‘n beetje) beter met je gaat ……
Nogmaals sterkte,
Renaat
Wat zijn jullie lief voor me.
Ik heb me ziek gemeld want werken is belachelijk nu. Volgende week een rare reis naar een raar land. Misschien precies wat ik nodig heb om de wereld weer in het juiste perspectief te leren zien. En heel misschien komt er nog uitzicht op een oplossing. Is het niet nu dan misschien over een half jaar of zo.
‘Waarvoor’ of – beter nog – ‘voor wie’ als eerste woord van de laatste zin zou kunnen helpen.
Het maakt de pijn niet minder, maar kan je er wel doorheen brengen.
Ik steek een kaarsje voor je aan.