Poncho

Ik kijk er al een tijdje naar. Poncho’s. De eerste keer zal in Madrid geweest zijn zo’n tien jaar geleden. Ik was er voor mijn werk in april en mei 1999. De avonden werden doorgebracht door de stad in te gaan. Het gemakkelijkst was dat met de metro en daar viel me op dat veel jonge vrouwen een poncho droegen. Het stond ze prachtig en toen al wilde ik dolgraag zo’n kledingstuk hebben.

Het heeft dus zo’n tien jaar geduurd maar gisteren was het zover. Gewoon in Kijkduin in een winkeltje bij de boulevard. Uitverkoopje. Het is een donkerrode lekker warme en omkeerbare poncho geworden. Van binnen lichtrood van buiten donkerrood met een mooie bloem er in gebreid. Het leuke is dat het niet alleen mooi staat maar ook een bepaalde sfeer oproept. Winteravonden met goede vrienden, wijn, warmte, liefde. Zoals ook een grote trui met je doet als je die aan hebt. Een wegkruip kledingstuk. Ik ben in deze tijden vaak in een wegkruipstemming. De wereld een beetje buitensluiten, alleen mooie mensen binnen laten. Vriendschap bevestigen en warmte terug krijgen. Maar ook om weg te kruipen in de zachte wol en je veilig wanen voor de wanorde daarbuiten, het geweld, de zorgen en problemen.

Een poncho is op die manier veel meer dan een gewoon kledingstuk. Mocht je me de komende tijd tegenkomen, kijk dan niet vreemd op als ik lekker warm weggekropen ben in die van mij.

Alice © 2008