Eerste letters

Na drie maanden denken en twee maanden serieus voorbereiden ben ik vanmiddag er mee begonnen. Ik ben er voor in de stemming en de middag is toch een wachtmiddag waarbij ik na een ziekenhuisbezoek ook niet de behoefte heb om aan andere ingewikkelde zaken dan het schrijven te denken. De eerste letters zijn gezet van mijn inmiddels tweede roman. De eerste is klaar maar ongepubliceerd. Ik ben er niet tevreden over. Dat wordt bij deze heel anders.

Het wordt een roman die voor een groot deel op feiten berust is met zo hier en daar fictie om het verhaal sterker te maken. Magerder in dit geval want in het echte verhaal zit teveel voor één boek. Het is de eerste roman waar ik uitgebreid onderzoek moet doen naar de werkelijkheid waar het verhaal over gaat. De verschillende plaatsen bezoeken alsof ik zelf de hoofdpersoon ben, de hoofdpersoon leren kennen op een wijze die niet oppervlakkig mag zijn. Method acting met woorden zeg maar. Dat schrijft wel even anders dan een zelf verzonnen geschiedenis uitwerken tot een boek. Dit wordt vooral de kunst van het weglaten en het aanscherpen van de ogenschijnlijk onbetekenende zaken uit de werkelijkheid tot elementen die de spanningsboog opbouwen en vervolgens laten knappen.

De eerste schrijfsels zijn oefeningen. Kleine detaillistische uitwerkingen van situaties, miniatuurtjes als het ware. Daarnaast karakterschetsen van verschillende personages en een soort alles omvattende schetsmatige hoofdlijn. Een concept kop en staart ook van het boek. Het begin is leuk en ongemeen spannend om uit te voeren. Ik ben er nu al een week of vijf bang voor om de eerste letters in te kloppen op mijn Macbookje, heb er omheen gedraaid alsof de toetsen me terug zouden bijten. Daarbij verwacht ik dat er van die eerste schrijfbewegingen in het boek uiteindelijk niet of nauwelijks iets terug te vinden zal zijn. Het zijn vooral oefeningen om ‘los in het verhaal’ te komen. Denkoefeningen en woordenspel. De schrijfstijl is ook een aspect dat ik in dit boek veel bewuster probeer te ontwikkelen. Ik heb er genoeg voor geoefend de afgelopen jaren om het nu maar eens echt goed te doen. Ik kan het ook, dat weet ik zeker. En toch blijft het een bange start.

De titel van het boek is zo goed als definitief. Maar ik onthul die hier niet. Pas als ik echt helemaal comfortabel ben met het effect van de betekenis van de titel op het verhaal zal ik die niet meer willen veranderen. Ik zal het wel zien over een tijdje. Eén van de mooie zaken die bij de aanpak horen die ik voorsta is de noodzaak tot reizen. Steden bezoeken en dorpen. Concertzalen, badhuizen, winkelstraten, stadsbuurten en platteland. Met vliegtuigen en treinen. Soms een auto. Ik moet er zelf jonger voor worden en ouder. Ontnederlandsen, iets wat ik al heel lang wil. Ik zal er bohémien voor moeten worden als ik dat al niet min of meer ben.

De eerste letters. Ze zijn er. Er is een openingszin, een hoofdpersoon en een verhaallijn. De rest volgt vanzelf dit jaar. Ik geef mezelf er ook alleen dit jaar voor om het af te maken en dat zal niet gemakkelijk worden. De angst voor een writers block zit er diep in. Twee keer eerder ervoer ik wat het betekend als ik daar tegen aan loop. Ik wordt er geen fijner mens van.

De komende tijd ga ik pogen mijn leven te verweven met het leven van die ander. Die hoofdpersoon. Tot op zekere hoogte haar worden want dat moet. Ze staat het me toe en dat maakt me tegelijk bescheiden omdat ik welhaast een voyeuristische blik zal moeten hebben om tot de kern te komen. Voorlopig is mijn werk in het engels geschreven, de moedertaal van de hoofdpersoon. Of dat zo blijft weet ik nog niet.

Alice © 2009