Hersteloperatie, wat is er nu eigenlijk gedaan?

vagina

Dit artikeltje gaat over de behandeling die ik ondergaan heb in het OLVG de afgelopen weken. Als je niet geïnteresseerd bent in de technische aspecten van GRS (Gender / Geslacht Veranderende Operatie) (ook wel SRS genoemd)  dan verzoek ik niet verder te lezen. Ik publiceer dit ter ondersteuning van lotgenotes die mogelijkerwijze met dezelfde problematiek geconfronteerd gaan worden als ik én voor mensen die een duidelijk beeld willen krijgen van dit type operaties. Geen bloederige plaatjes overigens maar gewoon mijn ervaringen.

Tsja die vraag krijg ik dus soms, wat is er nu eigenlijk gedaan? Dit stuk is bedoeld om daar een antwoord op te geven. Aan de ene kant is het een uiterst persoonlijke keuze om inzicht te geven in de specifieke operaties die uitgevoerd zijn, aan de andere kant is het voor de vele lotgenotes zo slecht niet om eens te lezen wat er gebeurt als de GRS niet leidt tot het resultaat waar je op hoopte en er ernstige complicatie ontstaan.

Want daar ligt de bron voor de noodzaak om een tweede grote operatie te ondergaan. Vorig jaar 17 april is een geslachtsveranderanderen operatie uitgevoerd bij mij. De meeste van julle weten dat. Hoewel de operatie goed gelsaagd was en het eerste herstel hoopvol is er na een maand of vier verkleving opgetreden van de ‘neo-vagina’. De vagina die geconstrueerd was gebruik makend van de huid van mijn mannelijk geslachtsdeel. Daarnaast zijn er een clitoris geconstrueerd en schaamlippen. Daardoor is het uiterlijk erg mooi geworden en het belangrijkste: alles werkte. Op die vagina dus na want een verkleving van de neovagina kan snel optreden en heeft vaak als gevolg dat het geheel inwendig teloor gaat. En zo gebeurde het ook.

De tegenslag was een harde klap vooral omdat gedurende een week of zes ik het geluk heb mogen ervaren me genitaal volwaardig vrouw te voelen. Dat gevoel ben ik met deze complicatie kwijtgeraakt en dat heeft me erg veel verdriet gedaan. De keuze was in eerste instantie een keuze tussen afscheid nemen van normaal sexueel functioneren of een reconstructieve operatie. In december vorig jaar heb ik een kijkoperatie laten uitvoeren om zeker te zijn hoe een en ander er voor stond. De uitslag was negatief en reparatie was door de permanente pijn noodzakelijk geworden.

Ergo, 10 maart ben ik opnieuw het ziekenhuis ingegaan. 11 maart was Kleanprep dag. De darmen moesten natuurlijk weer leeg en het vieze goedje doet dat effectief. 12 maart ben ik om 9 uur de OK in gegaan en onder narcose gebracht. Het is de eerste keer dat ik me dat moment glashelder herinner. De operatie heeft ongeveer vijfeneenhalfuur geduurd en was complex.

De volgende stappen waren nodig.

  1. Verwijdering van de door penisinversie gecontrueerde neovagina (voor het grootste deel).
  2. Vervolgens is een buikwandcorrectie uitgevoerd waardoor ik nu een plat buikje heb gekregen maar dat vooral voldoende huidmateriaal beschikbaar maakte om een ‘wastrommeltje’ te maken. Het wastrommeltje is een bewerkte spuit met gaatjes van 60cc met een diameter van 3 centimeter en een lengte van 12 cm. Deze werd bekleed met vet gaas en de gewonnen huid van mijn buik.
  3. Het geheel is ingebracht en bij de opening gehecht aan het omliggend weefsel. Vervolgens gevuld met vochtig gaasverband voor afvoer van wondvocht.
  4. De buikwand is natuurlijk gehecht en omdat als gevolg van de huidwinning mijn navel op een wel heel rare (lage) plaats terecht zou komen is die verplaatst naar een anatomisch logische plaats.
  5. Tevens is de uitgang van de uterus aangepast om er voor te zorgen dat de plasproblemen die er waren (sproeien voor de kenners) verholpen werden.
  6. Tot slot is een borstvergroting van cup AA naar B/C uitgevoerd met ronde proteses via een incisie onder de borsten. De proteses zijn boven de borstspier geplaatst omdat mijn borstspieren mannenborstspieren zijn en de kans op dislocatie van implantaten door die krachtige spieren bepaald niet denkbeeldig is. Vandaar trouwens ook ronde proteses.

Het is duidelijk dat dit al met al een zware ingreep is geweest. De methode (voor de noodzakelijke genitale ingreep) is weinig gebruikt. Mijn chirurg echter is gespecialiseerd op dit gebied. Een en ander is sterk vergelijkbaar met de ingreep die vrouwen ondergaan na vaginale kanker. De borstvergroting was een langekoesterde eigen wens die uitgevoerd is omdat ik niet opnieuw het ziekenhuis in wil apart daarvoor en omdat het financieel gezien de laatste kans was dat ik dit liet doen.

Het resultaat tot nu toe en in omgekeerde volgorde:

  1. De borstvergroting is geweldig geslaagd. Het resultaat is meer dan prachtig en heeft de laatste mannelijke lichaamskenmerken bij mij voorgoed naar de achtergrond gedrukt. Het is een kado dat ik mijzelf gegund heb en ik ben er heel erg gelukkig mee en trots op. Pijn heb ik niet gehad en esthetisch is het resultaat wonderbaarlijk mooi.
  2. De aanpassing van de uitgang van de uterus is goed verlopen. Wel is door de langdurige cathereisering de blaasspier ‘lui’ en gaat plassen nog moeizaam. Tijd helpt hier maar blaasonsteking ligt op de loer.
  3. De verplaatste navel heelt goed. Geen enkel punt. Geen enkele pijn maar dat komt vooral ook omdat mijn gehele buikwand volledig gevoelloos is geworden. De zenuwen zullen opnieuw moeten ingroeien en dat kan 1 tot 2 jaar duren. Raar gevoel maar echt niet hinderlijk. Wel moet ik in totaal zes weken een tubigrip dragen om mijn buik. Nu nog een maand dus.
  4. De buikwandcorrectie is goed geslaagd. Het litteken valt grotendeels weg in een huidplooi en zit op een plek zodanig dat er geen probleem hoeft te zijn en ik gewoon een bikini aan kan doen. Het ziet er nu nog heftig uit want de incisie was van de ene zij naar de ander zij en is dus bijna 40 cm lang. Het geneest prima.
  5. Dan de vaginareconstructie. Dat is een heel ander verhaal. Het operatieresultaat is goed. Of het ook in de herstelperiode goed zal gaan is in handen van moeder natuur en mijn eigen discipline. Het spoelen zal anders gaan dan de eerste keer en dilateren gaat met speciale middelen en ook heel anders. Er zal een opblaasbare dilator toegepast worden om problemen te voorkomen. Afwachten dus. Het belangrijkste is dat het nu goed voelt. Natuurlijk verlies ik nog overtollige huid en soms wat bloed (maar dat is zo goed als altijd het geval bij huidtransplantaties) en dat is best even wennen.

Tot zover dus wat er gedaan is. De ingreep was zwaar en vooral de pijn was in de eerste dagen veel heviger dan ik me herinner van de GRS. Na een paar dagen hield ik de morfine niet vol en moest er over gegaan worden op pillen en al die tijd heb ik een infuus met antibiotica gehad tot twee dagen voor ontslag. De dag er na kreeg ik stevige koorts en moest het infuus er weer in voor een dag. Het herstel in het ziekenhuis heeft 14 dagen geduurd en dat is niets te kort. Belangrijk is vooral de de verzorging en steun van de artsen en verpleging die werkelijk geweldig zijn geweest. Zeker omdat er altijd zwakke momenten en dieptepunten zijn en juist dan zijn ze er voor je. Al is het ‘s nachts. Ik kan alleen maar vaststellen dat artsen en verpleging alles maar dan ook alles hebben gedaan om me hier doorheen te begeleiden en me zo goed mogelijk te laten herstellen voor ik naar huis mocht.

Voor mijn lotgenotes is het belangrijk om te beseffen dat een GRS geen eindstation hoeft te zijn. Het sprookje dat het meestal zonder complicaties verloopt is inderdaad dat: een sprookje. Jezelf er op instellen dat er nog wel wat moet gebeuren na de GRS is verstandig. Blijkt dat niet zo te zijn voor je dan heb je gewoon geluk. Psychisch is er nog wel wat aan de hand na je GRS en mocht het tegenzitten dan zijn er de vervolgoperaties of zelfs hersteloperaties. De mijne was daarbij in zekere zin extreem maar tegelijk ook noodzakelijk. Het is moeilijk om dan op de been te blijven (vooral mentaal) en vriendinnen, vrienden, familie, verpleging en artsen zijn bepalend voor hoe dat gaat. Bij mij is het tot nu toe geweldig verlopen. Ik ben veel mensen veel verschuldigd, ze zijn mijn ‘extended family’ geworden. Met de uitkomst over een aantal maanden zal ik vrede hebben omdat ik weet dat ik en het ziekenhuis alles gedaan hebben wat er mogelijk is. Zelfs als die uitslag alsnog negatief zou zijn.

Het ziekenhuis was in dit geval het OLVG en ik kan en zal dat bij iedereen aan blijven bevelen als een uitstekend ziekenhuis met een geweldige staf en fijne sfeer. Zelfs de kritische ik heeft geen enkele kritische noot en dat zegt heel wat. De chirurg was Dr. Karim met zijn geweldige staf waaronder Jonathan en Chai. Ik heb ze in mijn hart gesloten. De verpleging, ik heb er eigenlijk geen goede woorden voor. Het zijn engelen.

Alice © 2009

About these ads

3 thoughts on “Hersteloperatie, wat is er nu eigenlijk gedaan?

  1. Misschien zul je niet heel direct en voor jezelf merkbaar worden beloond voor de openheid die je hier betracht. Zelfs het tegendeel zou je ten deel kunnen vallen. Maar ik heb een heel sterk vermoeden dat veel mensen je dankbaar zullen zijn, dat je hen de gelegenheid hebt geboden om zichzelf te confronteren met de realiteit van iets wat je niet kunt voorzien. Er zullen ook mensen zijn die zich minder eenzaam voelen in het dragen van iets wat he ook aangaat, maar war “je nu eenmaal niet over praat”.

    Die openheid is een eigenheid van jou, waarvan ik soms niet weet hoe mij daartoe te verhouden, maar als ik dit lees, wil ik graag geloven dat het een kracht is, waarin je ook anderen kunt laten delen.

  2. Alice, ik vind het fantastisch dat je altijd bereid geweest bent je ervaringen te delen. Zoals je weet heb ik veel gehad aan je kennis, dat geldt ook voor deze beschrijving.

    Nogmaals bedankt en een snel en succesvol herstel toegewenst!

    Groetjes,

    Frederique

Reacties zijn gesloten.