Ochtend

Bijna loop ik weer gedachtenloos de trap af
en weer op en af en op en af en weer op.
Vandaag niet, geen reden voor een draf.
In plaats van zomaar de treden te nemen
ben ik even gaan zitten. Ik neem haar op.
Mijn lange trap met al haar treden.

Bekleding op de treden, de rand versterkt.
De ene leuning hoger dan de andere,
gek dat ik dat nooit heb gemerkt.
Schoon is ie ook niet, net zo min als erg vuil.
Op de mat bij de deur een krantje,
ik kijk nog eens goed voordat ik huil.

De klep van de bus is altijd open.
Ontvankelijker dan ik zelf ben,
alles is tenslotte anders gelopen.
De snoeren langs de muur zijn
een andere weg naar buiten en
een uitweg voor  woord en pijn.

Een glimlach voel ik doorbreken
want de fiets is eindelijk weg
na al die lange onzekere weken.
Ze is naar school gegaan, helemaal zelf
een ander weet het niet maar ik
vindt haar alleen daarom al een held.

Alice © 2009