Dromen over vroeger

Ik heb iets met vroeger. Nou ja, niet dat ik me oud voel hoor, integendeel. Nee, wat ik met vroeger heb is dat ik smelt voor oude dingen. Mijn stokoude Underwood typemachine, een oude naaimachine, een krakend oude auto en bovenal de mode van vroeger. Ik smelt van de ontwerpen die gemaakt werden voordat we zo ongeveer alles ‘design’ gingen noemen. Als het om de mode gaat vindt ik de twintiger jaren en de vijftiger en zestiger jaren van de vorige eeuw geweldig. Allebei tijdperken waarin een zekere modische ondeugd in de vrouwenmode te zien was. Goed gekleed maar toch frivool. Tot eind zestiger jaren de burgerlijke braafheid toesloeg en ondanks of misschien als gevolg van de invloed van het feminisme de vrouwelijkheid in de mode in het verdomhoekje kwam.

Natuurlijk is die oude mode met de vooral klassieke ingewikkelde ondermode vaak helemaal niet gemakkelijk. De harnassen van baleinen, de klemmetjes en strikjes, echt gemakkelijk draagbaar was het niet. De geweldige Coco Chanel maakte een einde aan martelmode maar in de decennia na haar new look verdween de sierlijke vrouwelijke lijn in mijn ogen te drastisch. Om in de jaren negentig en daarna weer terug te komen als statement van zelfbewuste vrouwen. Het is niet Madonna die dat bewerkstelligde maar gewoon een tegenbeweging geweest die omarmd werd omdat mensen het leuk en mooi vonden.

De mode van nu bevalt me wel voor het dagelijks leven. Maar dat is het dan ook wel. Voor het niet dagelijkse leven grijp ik liever terug op die jaren twintig, vijftig en zestig. Ik ben nu bezig me een vijftiger, zestiger jaren jurk en ik heb plezier in het spelen met accesoires bij mijn kleding die hinten naar ‘vroeger’. Niet uit nostalgie maar gewoon omdat ik het mooi vindt en het ook niet erg vindt om een beetje op te vallen daardoor. Dat er dan weleens een opmerking uitrolt bij anderen die dat zien maakt me niet veel uit. Binnenkort hoop ik een leuke accessoire toe te voegen aan mijn ‘Alice lijn’: een klassiek automobieltje om in te rijden nu ik afscheid mag nemen van de leasebak. Voor mij geen modern karretje maar liever een wat onderhoudsintensiever antiek museumstukje. Met stijl.

Ik droom vaak over vroeger. In mijn dromen reis ik vaak met de trein door allerlei landen en zonder uitzondering ben ik dan in een tijd van voor mijn geboorte. Die dromen heb ik al zo lang ik me herinner. Waar ze vandaan komen weet ik niet hoewel ik toen ik jong was veel Agatha Christies heb gelezen. Een Oriënt Express heb ik alleen in mijn dromen aan de binnenkant meegemaakt, maar dan wel vaak. Soms kwam ik in Parijs uit op Gare du Nord of in Londen op Liverpool Street. Of in Berlijn waar ik in werkelijkheid nog steeds nooit geweest ben. Mijn bezoek aan Budapest eerder dit jaar bracht me in een stad die nog veel uit die tijden ademt in gebouwen en in het straatbeeld. Hoewel dat straatbeeld snel aan het verdwijnen is door de ‘vooruitgang’. Het wordt tijd dat ik weer die kant op ga nu het nog kan.

Dromen over voor mijn tijd overkomt me al te vaak.
terug naar waar ik nooit was voordat ik in ‘t nu ontwaak.
Geen moderne piepjes maar mechanische herrie en gezucht
andere kleuren andere kleren ander licht en andere lucht.

Soms nog steeds gehaast maar op een andere cadans
minder overheersend engels meer duits en ook meer frans.
Dingen die niet vierkant zijn maar voorzien van ronding
en van details met als enig doel een weinig verfraaiing.

Wijde wapperende en met zwier gedragen rokken
sierlijke charmes die aan menig man reactie ontlokken.
Die mannen met stevige jassen en met fraaie hoeden
bedekte kale hoofden die je slechts kan vermoeden.

Een rammelende tram met zo’n tingelende bel er op
ratelende karren, soms zelfs nog een paard in galop.
Auto’s die nog gelden als wonderen van moderniteit
en treinen waarmee een langzamer leven wordt geleid.

En in mijn dromen ben ik steevast op trage doorreis
bestemmingsloos voortgaand in een leven zonder prijs.
Waarom ik zo droom zal ik wellicht nooit weten
maar ik wens dat ik hem als herinnering had bezeten.

Alice © 2009