Een vriendin belde…

Vanmiddag belde een vriendin. Over mijn werk. Eh… voormalig werk want per 1 september lig ik er definitief uit. De afspraak is dat ik daar niks over zeg dus doe ik dat ook niet. Natuurlijk ben ik boos om wat me is aangedaan en natuurlijk zijn er een aantal mensen die me maar beter niet kunnen bellen. Toch is dat niet belangrijk want ik schiet er niks mee op. Ik ben nu eenmaal flink geraakt en natuurlijk ben ik er ontzettend bij ingeschoten. Maar what the hell, er is meer nodig om mij onderuit te halen. Eigenlijk belde die vriendin over een collega die gelukkig voor hem een nieuwe baan heeft gekregen wat mij blij maakte. En verder hadden we het over hoe raar mensen doen, over nieuwe plannen en over Boeddha.

Ze vertelde dat het wel Boeddhistisch is om als er een belangrijke gebeurtenis in je leven is dat het dan goed is om nadrukkelijk naar je ziel te zoeken en naar wat je vreugde kan brengen. Dus hadden we het over mijn lief. Maar ook over nieuwe plannen en de verandering van werk die ik zoek. Dat laatste is nogal actueel natuurlijk en dat is ook best wel ingewikkeld.

Het ingewikkelde is dat ik niet meer terug wil in wat door de loop van mijn leven mijn vak is geworden. Ook al ben ik er goed in. Ik wil niet meer in de kille zakelijke wereld werken aan projecten die niet goed zijn voor mensen. Of automatisering waar mensen niet blij van kunnen worden. Eigenlijk ben ik al die techniek die het ICT wereldje met zich mee brengt spuugzat. Maar nog veel meer verveeld me de doelloosheid van de wereld van projectmanagement en organisatieadvies. Het is me te onpersoonlijk en in het algemeen een te chagrijnig beroep. Ook al ben ik er goed in. Ik ben het zat om voor mijn werk om te moeten gaan met organisaties vol met mensen die geen verandering willen, niet vooruit kijken maar vooral bang zijn voor nieuwigheden of andere manieren van kijken. Ik wil al helemaal niet meer in het organisatiepolitieke wereldje werken. Ik heb er ook het geduld niet meer voor want al heel snel vindt ik alle emoties die naar buiten komen onecht. Het is allemaal zo onbelangrijk in mijn ogen.

Maar wat wil ik dan wel. Met een boeddhistische blik naar binnen gekeerd ben ik er achter gekomen dat ik vooral eenvoud wil en me bezighouden met zaken die ik mooi vindt en mensen die genieten. En dus richt ik me daar op.

Ja er zit het nodige in het vat. Dat zal investering in tijd en geld (oei) vergen. Maar ik ga het wel doen. Het zal slim combineren zijn van zaken die ik kan en wil en die bij elkaar geteld voldoende inkomen geven om van te leven. Ik zal blijven schrijven, dat mag duidelijk zijn. En ik zal studeren en me verdiepen in genderstudie. Ik zal verder gaan met individuele coaching en groepstraining omdat ik dat heerlijk vindt. Maar er komt nog iets nieuws bij dat de meeste mensen die me kennen niet van me verwachten. Wat geen enkele verbinding heeft met wat ik de afgelopen vijfentwintig jaar in mijn werk gedaan heb. Wat en hoe zal later duidelijk worden. Maar ga er maar vanuit dat ik ga starten met een kleine, fijne, stijlvolle activiteit die me vooral met blije mensen in contact zal brengen. Gewoon omdat ik het leuk vindt.

Zo’n telefoontje van die vriendin geeft me een duwtje. Vooral omdat ze me nadrukkelijk zegt te stoppen met dat stomme twijfelen van me of het wel zal lukken. Het enthousiasme van een paar mensen om me heen maakt het me gemakkelijker om het knoopje door te hakken. En misschien, heel misschien kom ik er achter dat mijn ware ik bestaat uit een rare vrouw die het fijn vindt om leuke dingen te doen. Als dat zo is dan ben ik blij want met alles wat ik heb ligt er dan toch misschien dat stukje geluk voor me te wachten.

Voorlopig zal ik de komende tijd zaaien. Bedrijfsplannetje maken, regelen wat er geregeld moet worden, beetje marketen en dan maar eens kijken of mijn ideetje vruchtbare grond vindt. Wie weet?

Alice © 2009