Onbescheiden

Ik ben een onbescheiden mens. Er is weinig waar ik me voor schaam en nog minder waar ik voor opzij ga. Zelfs een knokpartijtje in een kroeg omdat iemand weer eens heel foute teksten in de ruimte slingerde ga ik niet uit de weg. Sommige mensen zouden zeggen dat ik sterk ben. Of doortastend of brutaal of verwaand of arrogant of knettergek. Ze hebben allemaal gelijk.

Hoewel.

Soms voel ik me nederig worden. Na een leven met rare hobbels ben ik in zekere zin één van de velen die voor deze maatschappij outcast zijn. Niet passend in het stramien, niet normaal in de zin dat we afwijken van de norm. Kleurloos zeker niet maar in ieder geval ook niet iemand die alles onder controle heeft en dus wat sommige mensen betrouwbaar noemen is. Dat maakt me niet nederig.

Wat me wel nederig maakt is lijden en verscheiden. Lijden van vrienden, mensen waarmee ik me verbonden voel. Of het verscheiden van mensen die stoppen met leven en die écht iets bereikt hebben in mijn ogen. Zoals Simon Vinkenoog. Geen spoorlijn zonder dwarsliggers en geen gezonde maatschappij zonder mensen als Vinkenoog. Zo zie ik het. Ik durf hem geen Simon te noemen omdat hij voor mij van een grootheid is waaraan ik mij niet kan spiegelen.

Dichter, dat was hij. Maar veel meer dan dat. Simon Vinkenoog was iemand die je niet zo gemakkelijk ‘Vinkenoog’ kon noemen zonder zijn voornaam er bij te noemen. De naam alleen al is van een literaire schoonheid. Simon, een bijbelse voornaam. Verwijzend naar onder andere Simon Peter, de apostel. Of Simon Zealot, de nauwelijks genoemde broer van Jezus. Maar ook Simon Bolivár, de zuid amerikaanse onafhankelijkheidsstrijder. Want een onafhankelijkheidsstrijder was Simon Vinkenoog volgens mij. Misschien zelfs Sim(e)on de heilige gek. De zesde eeuwse monnik die bekend werd om zijn bevreemdende gedrag. Dezelfde Simon die Johannes op het hart legde nooit een gek of bedelaar te negeren maar juist de hand uit te steken. Simon Vinkenoog zou de vergelijking wellicht gewaardeerd hebben. En een Vinkenoog. Het oog van een vogeltje dat slim is en altijd ergens een mogelijkheid vindt om wat te eten én om zich te laten horen. Dat laatste was natuurlijk de man op het lijf geschreven. Geen dichter heeft met zoveel passie het voordragen van poëzie bevochten. Tot aan zijn dood toe. Op eigen kracht, samen met anderen, in klein verband en tot in Carré. Met jong en oud en laatstelijk met Spinvis waarmee hij ongelooflijke poëzie wist te maken. We hebben aan Simon Vinkenoog meer te danken dan we nu beseffen.

Simon Vinkenoog, ting ting ting!

Een dichter is dood en voor het eerst sinds lange tijd zijn er veel mensen, heel veel mensen die het jammer vinden dat die dichter er niet meer is. Dát is misschien wel de grootste verdienste van Simon Vinkenoog. De dichter die zowel met zijn gedichten als met zijn levensstijl ervoor wist te zorgen dat zoveel mensen geleerd hebben dat poëzie een onderdeel van het leven is dat niet zomaar gemist kan worden.

In mijn onbeholpenheid en onbescheidenheid heb ik hier een paar dichtregels voor Simon geschreven. Gewoon omdat ik het niet laten kan.

Hop hippiedichter, zeg wat maak je me nou
ineens vertrek je, ons verward achter latend.
Hé gedichtendichter  we wilden meer van jou,
je niet alleen maar lezen, we wilden je pratend.

Meneer Vinkenoog, ik buig voor je in respect.

Alice ©  2009