La reine grise

Het is er dan toch van gekomen. Na een half leven dromen, kijken, wegdromen en toch maar niet doen. Kijk, soms moet er gewoon van alles gebeuren voordat je zover bent dat je het aandurft. Tenzij je natuurlijk zwemt in de euri’s of anderea valuta. Een paar weken terug begon ik er over na te denken om dan eindelijk maar eens die oude knoop door te hakken. De gelegenheid werd me geboden door mijn voormalig werkgever die me ontsloeg terwijl ik nog lekker depressies met ziekteverlof was. Onstlaan is natuurlijk heel erg, tenzij je in een Volkswagen Touran moet rijden omdat je nu eenmaal in een ‘representatieve’ maar geheel niet bij je persoon passende auto moet verschijnen bij ‘de klant’.

Maar goed, eenmaal verlost van übersaaie leasebak én met de wens om de twee jongens die niet bij me wonen regelmatig te zien was er voldoende reden voor het verwerven van vijf wielen met chassis en carrosserie. Een andere kar dus. Na jaren in meer of minder saaie wagens te hebben gereden die stonken van nieuwigheid en die me compleet gek maakten door de boordcomputer, teveel knopjes en irritante piepjes, was het ook tijd om terug in de tijd te gaan. Terug naar de tijd dat een auto een automobiel was en als ie Frans was een voiture. De tijd dat je moest choken om te kunnen starten en dat olie peilen met een peilstokje ging in plaats van digidinges. De tijd dat er naast een startmotor in de auto er een slinger werd bijgeleverd én een gat in de bumper of grille om het ding aan de praat te krijgen. Kortom, mijn kindertijd.

Eventjes is er een Renault Dauphine in beeld geweest maar de hoeveelheid herstelwerk schrok af. Het werd uiteindelijk een roomgrijze (ja dat bestaat) Peugeot 404 GL. Mét slinger, vleugeltjes achter, gele koplampen, schuifdak en een autoradio met radiobuizen. Wiel vijf in de kofferbak met een hoesje er om heen en de tankdop verstopt achter de kentekenplaat achter. Het interieur in weldadig rood met crème en stoelen waar je echt nooit meer uit wilt opstaan. Een voiture, geen auto. Een oude dame ook want gefabriekt in 1963 toen ik een jaar was en Kennedy vermoord werd. Dàt jaar. De voiture is een dame, onmogelijk om zoiets als mannelijks te beschouwen want de elegantie straalt er vanaf met alle chroom en visuele mobiele make-up. De voorstoelen zijn ook nog eens om te bouwen tot slaapstoelen en de achterbank… ja de achterbank is zo goed geveerd dat je daar echt allerlei plezier van kan hebben.

Het is natuurlijk doodzonde als deze dame, ‘La reine grise’ zoals ik haar gedoopt heb, niet voldoende op de weg zou zijn. Een vrouw als deze staat midden in het leven, heeft een historie en moet vertroeteld worden. Maar vooral ook moet ze kilometers maken en mooi oud worden. Ach en van buiten mag het dan roomgrijs zijn, van binnen is ze passioneel rood en sexy zwart met chromen accenten. Haar stuur vraagt om klaxonneren met de kinky ring, niet ordinair toeteren met een knop of ingedrukte airbag. Deze dame heeft geen kreukelzone’s, airbags, gordelspanners, bekrachtigers voor van alles en nog wat en dus ook geen boordcomputer. Wat een zegen! Wat er niet in zit kan ook niet kapot gaan en als ze dan toch al een gevallen vrouw wordt dan kan de wegenwacht haar tenminste nog helpen. Desondanks wil ze er nog wel zo’n slordige honderdveertig per uur uit persen maar dat is eigenlijk niet de bedoeling. Ze hoort gracieus voort te bewegen tussen het saaie moderne blik met Franse grandeur. Het gewone volk moet maar wat remmen en opzij gaan want dit is van een andere klasse.

‘La reine grise’ zal als het aan haar chauffeuse ligt een mooie en nuttige oude dag krijgen. Als vervoermiddel, mobiel genotmiddel en misschien zelfs als trouwauto. Over een paar weken is haar arts klaar met haar, heeft ze haar checkup gehad en een enkele kleine maar noodzakelijke operatie en dan neem ik haar mee. Of zij mij. Een mooie en vrolijke toekomst tegemoet. Zij en ik, samen.

Alice © 2009