Tattoo

Mijn eerste.

Ik heb er lang over lopen dubben en uiteindelijk een maand terug besloten om een tattoo te laten zetten. Vandaag is dat gedaan bij Mulligan’s bij mij om de hoek. De dame is gespecialiseerd in portretten, engelen, feeën en bloemen.

Nu wilde ik een tattoo die wat over mij verteld. Ja ja, niet bijster origineel want dat willen de meeste mensen. Maar toch. Ik heb gekozen voor een armbandje om mijn rechter bovenarm die een harde en zachte kant laat zien.

Het prikkeldraad staat voor de harde kant. Enerzijds voor die kant van mijn persoonlijkheid die er zeker wel is maar anderzijds ook voor de harde kanten van het leven dat ik leidt. Door het prikkeldraad is een fragiele rozentak gevlochten, zonder dorens en met maar één bloeiende roos en vier knopjes. De vier knopjes staan voor onverwacht geluk. De bloeiende roos voor het geluk dat er is. Er zitten geen verdorde rozen in omdat ik geen verbitterd mens wil zijn. Uiteindelijk winnen de rode roos en de knoppen het van het prikkeldraad dat nog steeds stekelig is maar toch minder vijandig dan zonder het rozentakje. Uiteindelijk wint de natuur van het door de mens gemaakte draad.

De tattoo zegt nog meer wat mij betreft. Het laat zien dat ik rozen in mijn leven heb. Vriendinnen en vrienden, mensen waar ik van hou en misschien zelfs die ene die tot bloem is geworden. De prikkels van het draad herinneren me er aan dat dat niet vanzelfsprekend is. Dat ik zelf niet vanzelfsprekend ben en dat geluk dat al helemaal niet is. De prikkels staan voor de pijn in me. Tot slot is het prikkeldraad een beeld dat bij mijn ondeugd hoort. Ondeugd die ik niet kwijt wil maar koester en soms verhul met de geur en zachtheid van rozen. De rozen laten mijn zachte lieve kant naar voren komen die ik ook heb maar soms te weinig naar buiten laat komen.

Het is mijn eerste tattoo en het is een bijzondere ervaring om je lijf te versieren met iets zo permanents als een tattoo. Het is wel stoer vindt ik en het past ook bij de Alice die ik nu ben geworden. Het zal als het aan mij ligt niet de laatste zijn. Niet dat ik mezelf overmatig wil voorzien van allerlei afbeeldingen maar eens komt die engel op mijn schouder omdat ik nog steeds vindt dat ik een beschermengel nodig heb. Al zal ook dat een ondeugende engel worden.

Voorlopig geniet ik van mijn nieuwe versiering. Ik ben er erg blij mee en het is mooier geworden dan ik verwachtte.

O ja. Auw!

Alice © 2009