Lentegedicht

Geïnspireerd door ontmoetingen met bijzondere vrouwen, de grauwheid van de winter, mijn verlangen naar de liefde en de lente en een gedicht van Lorenzo de Medici heb ik mijzelf laten verleiden tot een lentegedicht. In de sonnetten van Lorenzo (waaruit hieronder een citaat met vertaling) staat de lente voor de vruchtbare kracht van de liefde – hier wordt zijn dame aangeduid als Flora, ofwel de lente. Ik draai het in mijn gedicht om. Flora wordt de metafoor van mijn gedroomde liefde.

Waarheen ook mijn dame haar mooie ogen wendt,
geen and’re zon behoeft deez’ nieuwe Flora
om de aarde te laten ontbotten
tot de duizend kleuren van nieuwe bloemen.

Ove madonna volge gli occhi belli,
senz’altro sol questa novella Flora
fa germinar la terra e mandar fora
mille vari color di fior novelli.

Lorenzo de Medici

‘De geboorte van de lente’ – Botticelli – Museo Uffizi, Florence

Lentebelofte

In mijn geest is de lente een jonge vrouw,
ontwikkeld in de baarmoeder van de knop,
ontluikend tot een wonderschone bloem.
Geurend met de mild verleidelijke belofte
van een intens passionele zomerdag.

Ik wacht in de donkerte van de winter
op het tedere eerste groen van haar blad
teneinde haar ziel te mogen plukken
als het zachte licht van de nieuwe dag
waarop ik mij aan haar liefde over geef.

Alice Verheij © 2010

About these ads

One thought on “Lentegedicht

Reacties zijn gesloten.