Cold Case – Cold Shivers

Veel tv kijken doe ik niet. Wel kijk ik al jaren naar vooral Amerikaanse series. Dat begon met Law & Order jaren terug. In een verder verleden voorgegaan door Hill Street Blues. De vooral over criminaliteit, politie en advocatuur gaande reeksen werden prettig onderbroken door The L Word want een beetje lesbo kan het niet laten soms de driften te laten gaan. Al is het maar in gedachten.

De laatste tijd kijk ik samen met mijn dochter steevast naar nog steeds Law & Order maar ook af en toe naar True Blood en zo goed als altijd naar Cold Case. Vooral Cold Case wil ons nog weleens raken door de knappe flashbacks hoewel het concept na een tijdje een visueel truukje dreigt te worden. Aan het eind van de aflevering wordt de muziek anders en worden met slimme beeldwisselingen de hoofdpersonen in hun huidige en oude uiterlijk getoond. Het werkt erg effectief om je bij de keel te grijpen.

Vaak ook is er sprake van een maatschappelijke boodschap. Of het nu over thema’s als rijk en arm, verkrachting van vrouwen of burgerrechten gaat, de producenten van Law & Order en Cold Case schuwen het maatschappelijk debat niet. Overigens wel op een veilige manier. Vanavond was er de moord door ophanging van een negerjongen (ik laat de politiek correcte aanduidingen die toch niet werken maar even achterwege) door een stel idiote blanken die zowel de reputatie van een ‘nette’ huisvader wilden beschermen als hun racisme botvieren op een jongen die zijn mond niet hield. Hoe het verhaal precies in elkaar zit vind ik minder interessant dan het effect dat de beelden en combinatie met de muziek op ons hadden.

De producers van Cold Case doen hun werk goed. Ze weten heel handig precies aan de theatrale en dramaturgische lijntjes trekken die je beurtelings op het puntje van je stoel zetten en laten schrikken of je hart even laten overslaan. Desnoods een traantje opwekken. Zo ook deze keer. Aan het eind van de aflevering horen we de bergrede van Dr. Martin Luther King met precies de quotes die het beste bij de harde geweldsscène passen gevolgd door Billi Holiday die ‘Strange fruit (hanging from the poplar tree)’ zingt. Een song die ik door Sting leerde kennen maar die ik, na het zoeken naar de betekenis van de tekst, bij Billie Holiday nog eens tegen kwam in een vele malen snijdender uitvoering.

‘Strange Fruit’. Het is het lied waarin de toeschouwers zingen over de door blanke racisten opgehangen negerslaven die als vreemd fruit worden omschreven. Het kan geen kwaad die tekst nog eens voorbij te laten komen. Gewoon om te beseffen waar rassenhaat mensen toe drijft en wat de getroffenen hebben moeten ondergaan.

In de door Karel D’huyvetters prachtig vertaalde versie ‘Vreemd ooft’:

De bomen in het zuiden dragen vreemde vruchten.

Bloed op de bladeren en bloed aan de wortels.

Zwarte lijven bengelen in de zuiderse bries.

Vreemde vruchten hangen aan de populieren.

Een landelijk tafereel in het gallante Zuiden,

uitpuilende ogen, verwrongen mond.

De geur van magnolia, zoet en fris

en dan plots de geur van brandend vlees!

Dit zijn vruchten waarvan de kraaien plukken,

Waarvan de regen oogst waaraan de wind zuigt

Die rotten in de zon, die vallen van de bomen.

Dit is een vreemd en bitter ooft.

Het is een rauwe tekst. Plastisch geschreven en het is bijna niet mogelijk om het beschreven beeld van het netvlies te weren. De magnolia’s zijn bijna te ruiken terwijl daar die jongen bungelt aan een rafelig touw dat over een boomtak is geslingerd. Billie Holiday won de nodige prijzen en erkenningen met haar uitvoering, niet vreemd. De manier waarop zij het zong was zo persoonlijk en zo diep vanuit haar eigen gevoel dat het de luisteraar niet onberoerd kan laten. Van alle lelijks is dan toch hele mooie muziek ontstaan. De tekst is overigens geschreven door Abel Meeropol onder zijn pseudoniem Lewis Allen. Abel Meeropol was Joods, communist en adoptieouder samen met zijn vrouw van de kinderen van Julius en Ethel Rosenberg, de enige twee Amerikaanse burgers die wegens spionage voor de Sovjets geëxecuteerd zijn in 1953. Maar dat is weer een heel ander verhaal van overigens twijfelachtig allooi.

Nu goed dan, toch Sting dan nog maar even. In ieder geval klopt zijn artiestennaam bij dit nummer.

Alice © 2010

About these ads