Zijdezachte regen

Ik heb er een stuk of vier. Misschien wel vijf. Ik heb er nog meer gehad en er zullen er nog meer komen. Vroeger waren ze duur maar de paraplu’s die ik nu koop zijn zo goedkoop mogelijk op een enkele na die zo leuk is dat ik voor het regenschermpje val als voor een handtas of leuk paar schoentjes. Toch koos ik er vandaag voor om het ding niet mee te nemen met in het achterhoofd dat ik dan misschien wel in de regen terug moest fietsen.

Na de deprimerende middag en de daarop volgende rust op mijn vaste plek aan de toog in mijn vaste kroeg barstte het noodweer los. Rollende donders en felle flitsen gevolgd door een deken van water die in de kortst mogelijke tijd over stad en land werd uitgerold. In eerste instantie besloot ik nog te wachten, rustig een maaltijd tot me te nemen, een krantje te lezen en naar de televisie aan de wand te staren waar naamloze renners in stralende zon door een naamloos landschap reden om in een naamloze finishplaats over een streep te rijden. Eentje met de handen uitbundig zwaaiend, de anderen minder uitbundig maar zichtbaar blij met hun aankomst. Buiten stond mijn fiets met de bak voorop te wachten op mij en de paar boodschappen die ik gehaald had. In de kletsende regen.

En ineens had ik een enorme zin om dwars door de regen te fietsen, drijfnat te worden van het in de wolkbreuk neerstortende water. Liefst tot op het bot of beter misschien nog tot op de bodem van mijn ziel. Ik groette de andere gasten, pakte mijn spulletjes en deed wat mijn gevoel me vertelde te doen. Het fietstochtje was maar een kwartiertje maar ik kan me alleen maar uit mijn vroege jeugd hetzelfde gevoel herinneren als dat van zojuist. De lauwwarme regen voelde als een troostende zijdezachte jurk die over mijn schouders gleed. Fris koel op mijn warme huid om dan snel dezelfde temperatuur te bereiken als de mijne. De geur van de regen opdringerig in mijn neus vergezeld door de afwezigheid van wind en de donkerte van de lucht maakte me blij. Bijna euforisch zelfs. Nu dood zo dichtbij is in mijn naaste omgeving zorgde de regen er voor dat al mijn zintuigen scherp waarnamen waar het eigenlijk om gaat in dit leven. Precies om dat ene woordje: leven. Het ritje naar huis duurde me eigenlijk tekort en voor mijn gevoel was ik niet drijfnat genoeg hoewel ik mijn dunne jurk thuis kon uitwringen. Maar het duurde lang genoeg en de jurk was dun genoeg om ervoor te zorgen dat de regen over mijn hele lijf tot op de huid was gekomen om dat lijf te laten weten dat het leeft. De extra beloning kwam thuis toen ik uitgeput op bed gevallen het mooiste licht sinds lange tijd door mijn raam zag schijnen.

Denkend aan haar die tussen die kil witte lakens moeizaam ademend met lijf en ziel zich ontworsteld aan dit leven besefte ik dat ik een gelukkig mens ben dat ik die koele regen en dat mooie licht kan waarnemen en be-leven.

Alice © 2010

About these ads

3 reacties op “Zijdezachte regen

  1. “Feel the rain on your skin
    No one else can feel it for you
    Only you can let it in
    No one else, no one else
    Can speak the words on your lips
    Drench yourself in words unspoken
    Live your life with arms wide open
    Today is where your book begins
    The rest is still unwritten”

    • Het is weer bijna november.
      Goede herinneringen.
      Jammer dat ik niet bij je boekpresentatie kan zijn.
      Knap van je dat je het voor elkaar hebt gekregen.

  2. Mooi mooie beleving van Leven.

    Heerlijk gevoel, ik ken het,
    van tot op je bot schoongespoeld worden door regen…..mmmmm…..

Reacties zijn gesloten.