Incasseren

Dat je het als vrouw met een transgender achtergrond niet gemakkelijk hebt in het leven zal genoegzaam bekend zijn. Of op zijn minst voorstelbaar. Wanklanken genoeg om je heen en ook ik heb die in de loop van de jaren ruimschoots ervaren. Afwijzing, ridiculisering, schoffering tot aan fysiek geweld toe. Alsof anderen het recht hebben omdat je nu eenmaal ‘anders’ bent je dan maar in de hoek te schoffelen.

Het is geen mooi begin van een blog over een van de moeilijkste dagen in mijn leven. Condoleances ontvangen doet een mens tenslotte hopelijk maar zelden. De dag van gisteren was een loodzware. Vandaag is ook niet gemakkelijk maar toch anders. De gang naar dat neerslachtige uitvaartcentrum is me niet gemakkelijk af gegaan. Dan komen de eerste bezoekers. Goddank de bekende gezichten van een paar lieve vriendinnen. Wat zou ik toch moeten beginnen zonder de meiden? Zoveel genegenheid en begrip, het is als een warme deken en maakt me dankbaar dat ik zulke mooie mensen om me heen heb.

Dan de minder bekenden mensen, volslagen onbekend een enkeling en anderen die ik jaren niet gezien heb. Vrienden van mijn zus. En dan die wanklank. ‘Gecondoleerd Bert’ zegt de vriend van mijn zus en zwager sluiks in het voorbijgaan om maar zo snel mogelijk de kamer waar mijn moeder ligt te ontheiligen. Was het moedwillig om me zo op de condoleance van mijn eigen moeder me te schofferen? Was het bewust om me bij de naam te noemen die ik al jaren niet meer draag? Was het dat? Kan een mens zo diep zinken dat zelfs die minimale beleefdheid ontbreekt om te beseffen wie je de hand drukt als die persoon in diepe rouw is?

Maar ik heb me leren beheersen. ‘Het is Alice’ kwam er nog uit om hem vervolgens mijn rug toe te keren en te gaan naar die mensen die het waard zijn om mijn aandacht te krijgen. Mijn lieve vriendinnen die zoveel moeite gedaan hebben om te komen. Om mij te condoleren met het verlies van mijn moeder. Degenen die niet konden komen waren in gedachten zeker bij me, ik weet dat. Waarmee de belangrijkste mensen op mijn kinderen na gisteren bij mij waren om mij hun warmte te geven. Iets wat ik nooit zal vergeten.

De man die me zo fout aansprak keek me niet meer in de ogen en zodra ik hem aankeek wendde hij de blik af. Wat mij de bevestiging gaf dat er sprake van kwade opzet was en geen achteloosheid. Het liefste had ik hem bij kop en kont gepakt en het pand uitgegooid. Maar ik ben door mijn moeder opgevoed als een fatsoenlijk mens en dus ben ik de ruimte uitgegaan waar die man was. Vandaag is er grote kans dat hij er met zijn vrouw weer is op de crematie. Ik zal de hand niet aanvaarden deze keer want in mijn hoofd strijden nu de herinneringen aan de warmte van vriendschap en de schoffering door een engerd met elkaar, dankzij ‘Frits’. Dat de vriendschap mag winnen.

Het was fijn om na die rare middag met een paar vriendinnen een glas wijn te drinken op een rustig plekje in het Voorburg dat ik me nog herinner van vele jaren terug. Een afsluiting mijn moeder waardig.

Alice © 2010

About these ads

2 reacties op “Incasseren

  1. Oef Alice en dat tijdens zo’n ingrijpende en bijzondere gelegenheid………………Xje

Reacties zijn gesloten.