Zelfportret

‘Zelfportret’ © 2010 Alice Verheij

Zelfportret

Ik ben gevangen in de middelste ruit van de onderste twee rijen.
En ik kijk naar mezelf.
Het gezicht verstopt achter de camera.
Onbewogen onbeweeglijk.
Een vrouw van achter in de veertig.
Alleen en in rusteloze rust.
Gevangen in de kaders van een leven dat onbegrepen is.
Gespiegeld in het strakke ritme van het glas gevat in ijzeren kozijnen als tralies.
Omringd door Haagse bakstenen boven Hollands gras.
Hoe vreemd bezie ik mezelf, herken ik mij?
Ben ik dat die daar staat?
Of slechts een gedachte, een idee, een concept?
In de wereld achter mij heerst de rust van de schilder.
Voor mij die van dode schilders en dode kunstenaars.
En van een dode architect.
Waarom sta ik hier zonder duidelijk nut?
Wie maakt hier mijn zelfportret, ik soms?
Ik die niet meer beslaat dan slechts twee van de zestig ruiten.
Want groter ben ik niet en wil ik ook niet zijn.
Waarom zij door een lens mij aanstaart weet ik niet.
Wil ik ook niet weten.
Maar zie jij mij en wat zie je dan?
Hetzelfde als mijn ogen mij vertellen?
Of iets heel anders omdat achter jouw ogen niet mijn hersenen leven?
Ben ik het die je ziet of slechts jouw interpretatie van mij?
En zo ja, waarheen leidt mij dat dan?

Alice © 2010

About these ads

2 thoughts on “Zelfportret

  1. Alice het is mij wederom een genot geweest om jou te lezen.
    Met mijn liefde voor mensen en hun inborst, kom ik bij jou volop aan mijn trekken met hoe jij jezelf en de situaties in jouw leven op schrift stelt.

    Ik kan los van mijzelf naar mensen kijken.
    Wat ik op het eerste oog bij jou zie is sensitiviteit, doorzettingsvermogen, een boel pijn, nog verwarring in het zoeken naar jezelf.

Reacties zijn gesloten.